thumb|240px|Sztuka Moskiewski charakter Anatolija Sofronowa w scenorafii Kazimierza Pręczkowskiego, Teatr Powszechnyw Warszawie, 1950 Kazimierz Pręczkowski (ur. 25 lipca 1902 w Płocku, zm. 24 marca 1982 w Warszawie) – polski scenograf, malarz i pedagog.
Życiorys Jego rodzicami byli Stanisław – inżynier, budowniczy cementowni m.in. w Wejherowie, i Eleonora z Łuczyckich – absolwentka Konserwatorium Muzycznego w Warszawie. Oboje zginęli 5 sierpnia 1944 w rzezi Woli, rozstrzelani i następnie spaleni przez Niemców. Jego młodszy brat, Mieczysław, który był architektem, również został zamordowany tego samego dnia przez Niemców w masakrze na Woli podczas powstania warszawskiego.
Wczesną młodość spędził na Pomorzu. W latach 1923–1925 kształcił się na Wydziale Malarstwa Ściennego Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie. Potem studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego oraz Wincentego Drabika, którego asystentem był wówczas w stołecznych Teatrach Miejskich. W 1934 ukończył studia, uzyskując dyplom w dziedzinie malarstwa dekoracyjnego.
W tym czasie wykonał prace scenograficzne dla takich teatrów jak eksperymentalny Reduta, Polski w Warszawie, Miejski w Łodzi, Ziemi Pomorskiej w Toruniu. Ponadto w latach 1935–1937 pełnił funkcję dyrektora Spółdzielni Artystów Plastyków „Ład”. Od 1936 do wybuchu II wojny światowej w 1939 był również członkiem grupy artystycznej „Ars Christiana”. Okazjonalnie zajmował się również publicystyką kulturalną, zamieszczając swoje teksty m.in. w gdyńskim tygodniku „Torpeda”.
Lata okupacji niemieckiej przeżył w Warszawie. Pracował jako woźnica i magazynier w firmie Kawa Brazylia. Działał w konspiracji. Należał do Związku Walki Zbrojnej (ZWZ), a następnie Armii Krajowej. Nosił pseudonim „Wagner” i był zastępcą kierownika referatu plastycznego Biura Informacji i Propagandy (BIP) AK.
Po wojnie w sezonach 1946/47–1948/49 pracował jako scenograf w warszawskich Miejskich Teatrach Dramatycznych. Pełnił w nich też funkcję kierownika pracowni dekoracyjno-kostiumowej. Następnie w latach 1949–1953 pracował w Teatrze Powszechnym. Projektował także scenografie dla Teatru Ludowego w Warszawie.
Obok scenografii jego drugą pasją było nauczanie. Już w 1945 pomagał Hannie i Witoldowi Małkowskim w zorganizowaniu w Grodzisku Mazowieckim Liceum Teatralnego. Szkoła powstała w nieogrzewanych salach dawnego szpitala. W latach 1945–1947 pełnił w niej funkcję wicedyrektora i kierownika działu plastycznego. Po przeniesieniu szkoły do Warszawy i przekształceniu w Państwowe Liceum Techniki Teatralnej (PLTT) był w nim nauczycielem oraz kierownikiem artystycznym i technicznym warsztatów szkolnych. Jednym z wielu znanych uczniów PLTT był jego siostrzeniec Krzysztof Kieślowski – późniejszy sławny reżyser.
W 1967 przeszedł na emeryturę, ale nadal uczył, aż do likwidacji szkoły. Później zajmował się malarstwem i projektowaniem wnętrz m.in. bibliotek, sal konferencyjnych i kawiarni.
Twórczość Scenografia Człowiek, którego zabiłem, aut. Edmond Rostand, 1932 Wesołe kumoszki z Windsoru, komp. Otto Nicolai, 1935 Pan Jowialski, aut. Aleksander Fredro, 1933 Dama kameliowa, aut. Alexandre Dumas (syn), 1936 Cyd, aut. Pierre Corneille, 1938 Zapraszamy na wesele, aut. Alina Kwiecińska, 1946 Grzegorz Dandin, czyli mąż pognębiony, aut. Molière, 1946 Trasa, aut. Kazimierz Barnaś, 1947 Człowiek, który szukał śmierci, aut. Victor Eftimiu, 1947 Król włóczęgów, komp. Rudolf Friml, 1948 Pociąg widmo, aut. Arnold Ridley, 1948 Wesele Fonsia, aut. Ryszard Ruszkowski, 1948 Szczygli zaułek, aut. George Bernard Shaw, 1948 Głupi Jakub, aut. Tadeusz Rittner, 1949 Moskiewski charakter, aut. Anatolij Sofronow, 1950 Zgubiony list, aut. Ion Luca Caragiale, 1951 Niespokojna starość, aut. , 1952 Rodzinka, aut. Jerzy Jurandot, 1952 Ruchome piaski, aut. Piotr Choynowski, 1953 Fantazy, aut. Juliusz Słowacki Śluby panieńskie, aut. Aleksander Fredro R.H. Inżynier, aut. Bruno Winawer 1956
Nagrody i wyróżnienia Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za działalność pedagogiczną, 1963
Upamiętnienie W 1986 w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta została zorganizowana wystawa jego malarstwa i scenografii.
Zobacz też Kamienica Pręczkowskich w Gdyni
Przypisy
Bibliografia
Kazimierz Pręczkowski, Warszawska Technika Teatralna
Kategoria:Absolwenci Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Polscy architekci wnętrz Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy scenografowie Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1895 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej