Turbinist () – trałowiec morski projektu 266M (w kodzie NATO: Natya) Marynarki Wojennej Rosji. Wszedł do służby w 1974 roku, służył we Flocie Czarnomorskiej, początkowo marynarki wojennej ZSRR, a następnie Rosji. W służbie rosyjskiej nosił numer burtowy 912.
Budowa i opis Okręt należał do licznej serii radzieckich trałowców morskich projektu 266M (typu Akwamarin, w kodzie NATO: Natya), budowanych od lat 70. do 90. XX wieku. Trałowce projektu 266M stanowiły dalsze rozwinięcie okrętów projektu 266 z lat 60. i zaliczały się do trzeciego pokolenia radzieckich powojennych trałowców. W stosunku do projektu 266 zwiększono rozmiary kadłuba i zastosowano nowsze wyposażenie, w tym nowy trał elektromagnetyczny TEM-4 i holowaną telewizyjno-laserową platformę do wykrywania i niszczenia min dennych KIU-3. Trałowce tego typu stanowiły podstawowy typ morskich trałowców pod koniec istnienia ZSRR i przeznaczone były do poszukiwania i niszczenia min w dalszej i bliższej strefie morskiej, osłony konwojów i operacji desantowych oraz służby patrolowej.
Zbudowany został pod numerem budowy 939 w Stoczni Średnio-Newskiej (Sriednie-Niewskij Sudostroitielnyj Zawod) w Leningradzie, która zbudowała większość okrętów tej serii. Otrzymał nazwę „Turbinist” (Турбинист – pol. turbinista, specjalista obsługi turbin napędowych na okrętach). Według niektórych informacji, stępkę pod budowę położono 26 grudnia 1974 roku, a okręt wodowano 19 kwietnia 1975 roku.
Wyporność standardowa okrętów wynosiła 745 ton, a pełna 800 ton (podawane też są inne dane)Wyporność standardowa/pełna 745 i 800 ton według i, natomiast dla okrętów proj. 266M podaje 715 / 770 ton.. Obecnie marynarka podaje wyporność 873 tony. Długość okrętów wynosi 61 m, a szerokość 10,2 m. Średnie zanurzenie wynosiło 2,9 m, podawana jest też wartość zanurzenia 3,5 m. Kadłub wykonany jest ze stali małomagnetycznej. Załogę stanowiło 68 ludzi, w tym 6 oficerów.
Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne M-503M o mocy łącznej 5000 KM, napędzające dwie śruby. Prędkość maksymalna wynosiła 16,5 węzła, a ekonomiczna 12 w. Zasięg przy prędkości ekonomicznej 12 w wynosił 2000 mil morskich, a według innych źródeł 2700 Mm. Maksymalny zapas paliwa wynosił 80 ton, a normalny 48 ton.
Uzbrojenie obronne stanowiły cztery armaty przeciwlotnicze kalibru 30 mm w dwóch dwulufowych wieżach AK-230M, kierowanych radarem MR-104 Rys′, z zapasem 4200 nabojów. Umieszczone były na dziobie oraz na końcu śródokręcia – na skraju wydłużonego pokładu dziobowego. Uzupełniały je cztery armaty plot. kalibru 25 mm 2M-3M w dwóch odkrytych dwulufowych wieżach po obu stronach komina. Obronę przeciwlotniczą dopełniała dwuprowadnicowa wyrzutnia samonaprowadzających się na podczerwień pocisków przeciwlotniczych bliskiego zasięgu Strieła-3 lub nowszych Igła-1, z 20 pociskami (według innych źródeł, dwie czteroprowadnicowe wyrzutnie starszych Strieła 2).
thumb|left|Widok od rufy Broń podwodną stanowiły dwie pięcioprowadnicowe wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych kalibru 250 mm z 30 bombami RGB-12. Okręty mogły przenosić i stawiać 8 min UDM, a według innych źródeł 7 min KMD-1000. Według części źródeł mogły też zabierać maksymalnie do 32 bomb głębinowych BB1 w przypadku zadań zwalczania okrętów podwodnych.
Okręty posiadały komplet trałów do niszczenia różnych rodzajów min: trał kontaktowy GKT-2, trał akustyczny AT-3 i trał elektromagnetyczny TEM-3M lub TEM-4. Wyposażenie ponadto stanowił kompleks KIU-3 do wykrywania i niszczenia min dennych, obejmujący holowaną platformę telewizyjno-laserową do wykrywania min i holowany pojazd z bombami do ich niszczenia.
Okręty były wyposażone w stację hydrolokacyjną do wykrywania min MG-89, stację hydrolokacyjną MG-35 i radar nawigacyjny Don-2. Wyposażenie stanowiły ponadto: stacja rozpoznania radiotechnicznego Bizan′-4B, stacja zakłóceń aktywnych Tiulpan i system identyfikacyjny Nichrom.
Służba thumb|left|„Turbinist” 26 lipca 2012 w zatoce Sewastopola thumb|„Turbinist” w gali banderowej na redzie portu Tartus 29 lipca 2018 Okręt wszedł do służby w radzieckiej Flocie Czarnomorskiej 15 sierpnia 1975 roku (według innych źródeł, 30 grudnia 1975 roku)Data wejścia do służby 15 sierpnia 1975 roku według serwisu , który podaje też daty budowy, natomiast 30 grudnia 1975 roku według serwisu podaje ewidentnie błędny rok, sprzeczny z powyższymi datami i chronologią budowy innych okrętów: 30 grudnia 1974 roku.. Wchodził w skład 418 Dywizjonu Trałowców 68 Brygady Okrętów Obrony Rejonu Wodnego w Sewastopolu. Pod koniec lat 80. XX wieku podczas „wojny tankowców”, operował na Zatoce Perskiej, zabezpieczając konwoje radzieckich statków na akwenach z zagrożeniem minowym.
Po rozpadzie ZSRR, Flota Czarnomorska przez pewien czas wchodziła w skład Sił Zbrojnych Wspólnoty Niepodległych Państw i dopiero w 1997 roku Rosja i Ukraina zawarły ostateczne porozumienie o podziale tej floty. Trałowiec został przejęty przy podziale Floty Czarnomorskiej przez Rosję. Nosił numer burtowy 912..
Według niektórych źródeł, w okresie degradacji technicznej Floty Czarnomorskiej, 5 lipca 1994 roku „Turbinist” został skreślony z listy floty i przeznaczony na złom. Według innych źródeł, nastąpiło to w marcu 2007 roku. Okręt musiał jednak następnie zostać przywrócony do sprawności i do czynnej służby. W sierpniu 2008 roku „Turbinist” brał udział w agresji Rosji przeciw Gruzji. Brał też udział w ćwiczeniach międzynarodowych, m.in. Farwater Mira-2013 w czerwcu 2013 roku z marynarką Ukrainy. 8 września 2017 roku honorowy patronat nad okrętem (szefostwo) objęło miasto Łuchowicy.
Od maja do września 2018 roku „Turbinist” wypełniał zadania w składzie stałego zespołu rosyjskich okrętów na Morzu Śródziemnym opartego na porcie Tartus w Syrii, biorąc tam udział w paradzie z okazji Dnia Marynarki Wojennej 29 lipca.
Od 2020 roku był odstawiony w Zatoce Strzeleckiej w Sewastopolu, a według nieoficjalnych informacji w grudniu 2022 roku został wycofany ze służby i przeznaczony do złomowania w Sewastopolu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Kategoria:Radzieckie okręty wojny minowej z okresu po 1945 Kategoria:Trałowce projektu 266M