Milan Ristić, (ur. 31 sierpnia 1908 w Belgradzie, zm. 20 grudnia 1982 tamże) – serbski kompozytor.
Życiorys W latach 1927–1929 studiował prywatnie u G. Piérsona w Paryżu, następnie kształcił się w Belgradzie u Miloje Milojevicia i Josipa Štolcera-Slavenskiego. Od 1937 do 1939 roku odbył studia w zakresie muzyki mikrotonowej u Aloisa Háby w Pradze. Od 1940 roku pracował w rozgłośni radiowej w Belgradzie, w latach 1945–1963 był zastępcą redaktora naczelnego działu muzycznego. Od 1960 do 1962 roku pełnił funkcję przewodniczącego związku kompozytorów serbskich. Od 1974 roku był członkiem Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk. Otrzymał nagrodę Savez Kompozitora Jugoslavije (1954), nagrodę muzyczną miasta Belgradu (1961) oraz nagrodę Festivalu Nove Jugoslovenske Muzike (1966).
W początkowym okresie swojej twórczości posługiwał się awangardowymi technikami takimi jak atonalność, dodekafonia i ćwierćtonowość. Później dokonał uproszczenia środków wyrazu, zwracając się w stronę tonalności dur-moll i wykorzystując teksty literackie oraz nawiązania do muzyki ludowej. Począwszy od lat 50. XX wieku tworzył w stylistyce neoklasycystycznej.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Serbscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie Kategoria:Członkowie Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk