Ogród Pamięci w Dublinie – skwer (ogród) w centrum Dublina, w obrębie Parnell SquareWhelan, Yvonne, Symbolising the state - the iconography of O'Connell Street and environs after independence (1922), w: Irish Geography 34.2 (2001), s. 138, dedykowany "wszystkim tym, którzy oddali życie za sprawę wolności Irlandii", narodowe sanktuarium pamięci Irlandczyków.
Historia i forma lewo|mały|Widok w stronę ulicy i wejścia lewo|mały|Fragment pomnika centralnego Obiekt otwarto w 1966, w pięćdziesiątą rocznicę powstania wielkanocnegoGuy Beiner, A Short History of Irish Memory in the Long Twentieth Century, w: Thomas Bartlett (red.), The Cambridge History of Ireland (Cambridge, 2018), vol. IV, s. 715, 722, które, mimo że zostało stłumione przez Anglików, to jednak utorowało drogę do późniejszej niepodległości Irlandii w 1922Boylan, Christy. "The Parks and Gardens of Dublin, Ireland." 4D TÁJÉPÍTÉSZETI ÉS KERTMŰVÉSZETI FOLYÓIRAT/JOURNAL OF LANDSCAPE ARCHITECTURE AND GARDEN ART 62 (2022), s. 9. Otwarcie ogrodu stanowiło kulminację projektu, którego początki sięgają września 1935. Wówczas to Rada Brygady Dublińskiej IRA zasugerowała rządowi przekształcenie terenu w tym rejonie w ogród pamięci. Punkt ten miał charakter symboliczny, gdyż stanowił miejsce założenia Óglaigh na nÉireann w 1913, jak również teren, na którym podczas powstania wielkanocnego przetrzymywano więźniów. Zostało zakupione od gubernatorów szpitala Rotunda w październiku 1939. W marcu 1940 ogłoszono konkurs na projekt, jednak wybór prac wstrzymano z uwagi na wybuch II wojny światowej. Zwycięzcę konkursu, Daithí P. Hanleya, wybrano 20 sierpnia 1946.
Projekt Hanleya zakładał powstanie ogrodu w kształcie krzyża wyobrażającego zmarłych, otaczającego centralnie położony basen, co opierało się na celtyckiej symbolice i wykorzystywało ikonografię katolicką. Dno basenu ozdobiono wzorem (mozaiką) niebieskozielonych fal, w które wkomponowano wyobrażenia starych, celtyckich broni. Nawiązuje to do zwyczaju wrzucania broni do wody po zaprzestaniu walk. Na jednym krańcu basenu powstał pomnik, oparty o ścianę z białego marmuru, na której umieszczono napis:In the darkness of despair we saw a vision
We lit the light of hope and it was not extinguished
In the desert of discouragement we saw a vision
We planted the tree of valour and it blossomed
In the winter of bondage we saw a vision
We melted the snow of lethargy and the river of resurrection flowed from it
We sent our vision aswim like a swan on the river. The vision became a reality
Winter became summer. Bondage became freedom and this we left to you as your inheritance. O generations of freedom remember us, the generations of the visionWhelan, s. 146W różnych miejscach wokół basenu wmontowano kopie eksponatów przechowywanych w Muzeum Narodowym w Dublinie (harfa Briana Śmiałego, trąbka Loughnashade (Corn Loch na Séad) z umieszczonym nad nią krzyżem z Cloyne, czy miecz z Ballinderry skierowany w dół, symbolizujący pokój).
Wejście do ogrodu prowadzi przez zespół bram o szerokości około piętnastu metrów. Umieszczono tu napis „Gairdín Cuimhneacháin” wraz z brązową repliką krzyża procesyjnego Clogher.
W maju 2011 ogród odwiedziła po raz pierwszy królowa brytyjska Elżbieta II, co wywołało protesty części środowisk w Irlandii.
Przypisy
Kategoria:Parki i ogrody w Dublinie