Kormoran nowozelandzkiSystematyka i nazwy polskie za: (Leucocarbo chalconotus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Endemit Nowej Zelandii, narażony na wyginięcie.
Występowanie Kormoran nowozelandzki jest endemitem Nowej Zelandii, występuje na południowym i południowo-wschodnim wybrzeżu Wyspy Południowej oraz na Wyspie Stewart.
Systematyka Jako pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał brytyjski zoolog George Robert Gray w 1845 roku, nadając mu nazwę Gracalus chalconotus. Do opisu dołączona była tablica barwna nr 21. Jako miejsce typowe autor wskazał Otago na nowozelandzkiej Wyspie Południowej. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju Leucocarbo.
Zwykle wyróżnia się dwa podgatunki Leucocarbo chalconotus : L. c. chalconotus (G.R. Gray, 1845) – kormoran nowozelandzki – południowo-wschodnie wybrzeże Wyspy Południowej, L. c. stewarti (Ogilvie-Grant, 1898) – kormoran zmienny – południowe wybrzeże Wyspy Południowej, Wyspa Stewart. Kormoran zmienny (L. c. stewarti) niekiedy uznawany był za osobny gatunek, a czasami bywał synonimizowany z L. chalconotus. Dawniej kormoran nowozelandzki bywał często uznawany za podgatunek kormorana szorstkodziobego (L. carunculatus).
Charakterystyka Morfologia Osiąga około 68 cm długości oraz masę ok. 2,5 kg. Występują dwie odmiany tego gatunku różniące się ubarwieniem. Mniej pospolita (20–30% populacji) zwykle ma ciemną głowę oraz biały brzuch i gardło. Częstsza odmiana (70–80% populacji) jest w całości pokryta czarno-brązowawymi piórami z zielonym połyskiem na skrzydłach i niebieskim połyskiem na ciele. Młode osobniki zwykle mają mniej błyszczące pióra.
Zachowanie Zazwyczaj zakładają kolonie na stromych zboczach, przy wybrzeżu. Poruszają się również w pobliżu brzegu, zaobserwowano je najdalej w odległości 10 km od brzegu.
Dieta Żywią się głównie rybami dennymi oraz bezkręgowcami. Zróżnicowanie diety zależy od sezonu, wiosną ryby stanowią 85% masy pożywienia, natomiast zimą tylko 45%. Polując, mogą zanurkować nawet do 30 metrów.
Rozmnażanie Gatunek jest monogamiczny. Ich sezon lęgowy trwa od maja od listopada. Tworzą gniazdo z błota o szerokości 0,5 m i wysokości 1–1,5 m. Samica składa 1 do 3 jaj od maja do września. Jajo ma 66 mm długości i 42 mm szerokości i jest jasnoniebieskie. Wysiadywaniem zajmują się na zmianę samica i samiec. Są zdolne do reprodukcji od 3 roku życia.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kormoran nowozelandzki od 1994 roku jest klasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie (VU, Vulnerable). W 1994 roku szacowano, że populacja tych ptaków liczy 5000–8000 osobników (czyli około 3300–5300 osobników dorosłych). Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kormorany Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1845 roku Kategoria:Taksony opisane przez George’a Roberta Graya