Kormoran wyspowySystematyka i nazwy polskie za: (Leucocarbo ranfurlyi) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Endemit Nowej Zelandii, narażony na wyginięcie.
Występowanie Jest endemitem. Występuje jedynie w Nowej Zelandii na wyspach Bounty.
Systematyka Jest to gatunek monotypowy. Dawniej bywał uznawany za podgatunek kormorana czarnoszyjego (Leucocarbo campbelli) lub kormorana szorstkodziobego (L. carunculatus).
Charakterystyka Morfologia Osiąga 71 cm długości oraz masę około 2–2,9 kg. Ma białe pióra na brzuchu i czarne na grzbiecie. Ma także białe akcenty na czarnych skrzydłach. Młode osobniki mają brązową skórę. Ma wąski dziób, zaokrąglony na końcu. Jest on jasnobrązowy lub w odcieniach różu. Ma pomarańczową obręcz wokół oczu.
Dieta Jest drapieżnikiem. Żywi się małymi rybami, kalmarami, ślimakami oraz jeżowcami. Poluje nurkując do dna.
Rozmnażanie Jego sezon lęgowy trwa od października do listopada. Gniazda zbudowane są z brunatnic, piór, kamieni i błota; mają szerokość około 35 cm i wysokość 15 cm. Samica składa zwykle 2 lub 3 jaja. Osiągają one 64 mm długości oraz 41 mm szerokości. Okres wysiadywania jaj zwykle wynosi około 30 dni.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kormoran wyspowy od 1994 roku jest klasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie (VU, Vulnerable). Szacuje się, że jego populacja liczy 874–975 dorosłych osobników, a jej trend jest prawdopodobnie stabilny.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kormorany Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1901 roku