thumb|Grób Tadeusza Kawczyńskiego Tadeusz Kawczyński (ur. 18 stycznia 1897 w Kutnie, zm. 17 kwietnia 1980 w Warszawie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 18 stycznia 1897 w Kutnie, ówczesnym mieście powiatowym guberni warszawskiej, w rodzinie Ludwika, kowala.

Od 27 października 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „G” Szkoły Podchorążych w Warszawie. 15 lipca 1919 został mianowany z dniem 15 czerwca tego roku podporucznikiem w artylerii i przydzielony do Generalnego Inspektoratu ArtyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2711..

Od marca 1923 do lutego 1924 był słuchaczem Szkoły Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu został przeniesiony do 8 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy baterii. W maju 1926 został przesunięty na stanowisko oficera żywnościowego, a we wrześniu 1929 ponownie objął dowództwo baterii. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko zastępcy oficera mobilizacyjnego, a później wyznaczony na stanowisko oficera mob. pułku. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1935 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W lutym 1936 został skierowany na kurs dowódców baterii, a w sierpniu tego roku, po ukończeniu kursu, znów wyznaczony na stanowisko dowódcy baterii. We wrześniu 1937 został adiutantem pułku.

W marcu 1939 został przeniesiony do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. 18 września 1939 przekroczył granicę polsko-rumuńską. Do 20 października tego roku był internowany na terytorium Królestwa Rumunii. Następnie przedostał się do Francji i 10 listopada 1939 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w 1 (201) pułku artylerii ciężkiej. W kampanii francuskiej dowodził 2. baterią pułku. 21 czerwca 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Do 10 maja 1945 przebywał w Oflagu XII A Hadamar. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i 23 sierpnia 1945 przydzielony do Centrum Wyszkolenia Armii na stanowisko dowódcy kompanii administracyjnej. Od 9 grudnia 1946 przebywał w obozie repatriacyjnym na terytorium Anglii. 10 lutego 1947 wrócił do Polski.

Zmarł 17 kwietnia 1980 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 313, rząd 5, grób 1).

Był żonaty z Marią z Świtkiewiczów (1903–1970), z którą miał dwie córki: Barbarę (1924–1999) po mężu Rejnowicz i Jadwigę (1929–2021) po mężu Rosochacką.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8906 Medal Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi francuski Krzyż Wojenny

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Kapitanowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie artylerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Ludzie urodzeni w Kutnie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 8 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Polskiego we Francji (1939–1940) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940 Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani w Rumunii w czasie II wojny światowej