Kawiarnia Antoniny Koziarskiej – kawiarnia działająca przy Rynku Kleparskim w Krakowie na przełomie XIX i XX wieku.

Była miejscem spotkań środowiska pobliskiej Szkoły Sztuk Pięknych (później Akademii Sztuk Pięknych), a także miejscem debat ruchu robotniczego (gościł tu m.in. Ludwik Waryński).

Historia Pod koniec lat sześćdziesiątych XIX wieku Antonina i Michał Koziarscy otworzyli lokal gastronomiczny w parterowym obiekcie pod adresem Rynek Kleparski 6. Przedsięwzięcie to, prowadzone przez wspomniane małżeństwo, zyskało na znaczeniu po roku 1879, kiedy to w sąsiedztwie wzniesiono budynek Szkoły Sztuk Pięknych. To wydarzenie sprawiło, że kawiarnia przekształciła się w jedno z pierwszych w mieście miejsc spotkań środowiska artystycznego, gromadząc zarówno wykładowców, jak i studentów pobliskiej uczelni.

W dni targowe – tradycyjnie przypadające we wtorki i piątki – do grona klientów dołączały wiejskie handlarki, które przybywały na kleparskie targowisko. Zakład wyróżniał się na tle konkurencji przystępnymi cenami, co dodatkowo zwiększało jego popularność w różnych kręgach społecznych. Szklanka kawy podawanej z mlekiem wyceniana była na cztery centy według ówczesnej miary pieniężnej. Podobnie stawki obowiązywały w przypadku wypieków, które mimo niskiej ceny uchodziły za „doskonałe”.

Oprócz środowiska akademickiego i handlowego, lokal na Kleparzu pełnił również funkcję nieformalnego punktu kontaktowego dla działaczy społecznych. Bywał tam regularnie Ludwik Waryński, dla którego kawiarnia stanowiła bazę do prowadzenia rozmów z przedstawicielami środowisk robotniczych. W kawiarni życie towarzyskie koncentrowało się głównie w godzinach wieczornych. Na spotkania przybywali stali członkowie ugrupowania, którym nierzadko towarzyszyli zaproszeni goście – zarówno osoby sympatyzujące z ruchem, jak i jego przeciwnicy. W takich sytuacjach głos zabierał zazwyczaj Waryński, który podejmował się odpierania krytyki i kontrargumentacji wobec zgłaszanych zastrzeżeń. W kręgu jego znajomych znajdował się , który z kolei popularyzował wśród młodych adeptów lekturę publikacji Edwarda Żukowskiego zatytułowanej „Idea”. Utwór ten, ze względu na swoją wymowę światopoglądową, zyskał w ich kręgach miano „podręcznika ateizmu”.

W opinii Antoniego Waśkowskiego lokal wyróżniał się swoistym charakterem. Wspominał on w swojej książce, jak przedstawiciele środowiska plastycznego pojawiali się tam często w towarzystwie modelek. Do stałych bywalców należeli także kupcy i handlarze, którzy po pewnym czasie nawiązywali bliższe relacje z artystami. Ci z kolei dostrzegali w przybyszach potencjał malarski, traktując ich jako obiekty do uwiecznienia na płótnie.

W roku 1876 właściciele zdecydowali się na rozbudowę, wznosząc na posesji przy Rynku Kleparskim 6 piętrową kamienicę, która zastąpiła wcześniejszy parterowy budynek. Działalność lokalu zakończyła się około roku 1905.

Przypisy

Kategoria:Kawiarnie w Krakowie