Zbigniew Mieczysław Chłap (ur. 8 kwietnia 1928 w Dąbrowie Górniczej, zm. 15 maja 2025 w Krakowie) – polski patofizjolog, nauczyciel akademicki i społecznik, profesor nauk medycznych, działacz opozycyjny w okresie PRL.
Życiorys Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1943–1945 należał do Szarych Szeregów w Częstochowie; używał pseudonimu „Robur”.
W 1952 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, doktoryzował się w 1959 na podstawie pracy Cytopatologia komórek nowotworowych HeLa w hodowli in vitro. W 1964 uzyskał stopień doktora habilitowanego w oparciu o rozprawę Patomorfologia zmian wywołanych zakażeniem onkotwórczym wirusem polyoma. W 1977 otrzymał tytuł profesorski w zakresie nauk medycznych. Specjalizował się w patofizjologii. Zawodowo był związany z macierzystą uczelnią (później przekształconą w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego). W latach 1965–1970 kierował Pracownią Cytologii Klinicznej Katedry Anatomii Patologicznej, a w latach 1973–1990 Katedrą Patofizjologii. W latach 1973–1981 był zastępcą dyrektora Instytutu Patologii AM, a w latach 1991–1993 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego. W latach 1991–1998 kierował Międzywydziałową Katedrą Patofizjologii. Wykładał także na Akademii Polonijnej w Częstochowie. Był członkiem Komitetu Patomorfologii PAN oraz Komisji Etyki w Nauce PAU.
W 1980 dołączył do NSZZ „Solidarność”, współtworzył komitet założycielski na swojej uczelni, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego komisji zakładowej. W stanie wojennym zajął się redagowaniem pism drugiego obiegu wydawanych w krakowskim środowisku lekarskim. Organizował kolportaż wydawnictw podziemnych, współpracował z Arcybiskupim Komitetem Pomocy Więźniom i Internowanym w Krakowie. W połowie lat 80. organizował (początkowo niejawną) polską sekcję Lekarzy Świata.
W 1989 brał udział w pracach podzespołu do spraw zdrowia w ramach rozmów Okrągłego Stołu. Należał do krakowskiego Komitetu Obywatelskiego. W latach 1989–1993 kierował Komisją Etyki Naczelnej Izby Lekarskiej. W połowie lat 90. zainicjował utworzenie Stowarzyszenia Lekarze Nadziei, którym kierował do 2018. Wchodził w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025.
Zmarł w Krakowie, pochowany 26 maja 2025 na cmentarzu Salwatorskim (sektor IA, rząd 1, nr grobu 9). Był teściem historyka Andrzeja Nowaka.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (2024) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978) Krzyż Wolności i Solidarności (2011) Odznaka „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” (2007) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja, 1994) Medal Wojska (1948) Krzyż Armii Krajowej (1981) Medal „Plus ratio quam vis” (2018) Złoty Medal Alberta Schweitzera (1998) Medal „Pro Publico Bono” (2004) Medal Gloria Medicinae (2005) Medal „Dziękujemy za wolność” (2019) Odznaczenie Pro Gloria Medici (1999) Pamiątkowy Medal prof. Józefa Bogusza (2006) Honorowa Nagroda Zaufania „Złoty OTIS” (2010) Nagroda Totus Tuus (2014)
Przypisy
Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Szarych Szeregów Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Palm Akademickich Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Dąbrowie Górniczej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2025