Keira Knightley miała na sobie zieloną sukienkę w dramacie wojennym z 2007 pod tytułem Pokuta. Strój został zaprojektowany przez Jacqueline Durran wraz z reżyserem Joe Wrightem. Jest noszona podczas kulminacyjnej sceny filmu. Łączy w sobie elementy z epoki z elementami nowoczesnymi i została doceniona po premierze filmu. Uznaje się ją za wyróżniającą w modzie filmowej. Projektantka zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepszy kostium za pracę nad Pokutą. Dziesięć lat po premierze filmu wciąż uznawano zieloną sukienkę za jedną z najlepszych filmowych kostiumów wszech czasów.

Tło powstania i projekt Pokuta (2007), filmowa adaptacja powieści Iana McEwana, koncentruje się na wpływie II wojny światowej na życie i losy bohaterki. Reżyser filmu, Joe Wright, poprosił projektantkę kostiumów Jacqueline Durran o stworzenie zapadającej w pamięć sukni odpowiedniej do kluczowej sceny filmu. Wright uważał, że gotowy kostium powinien być zielony, mieć rozkloszowaną spódnicę oraz zapewniać płynny ruch dolnej części sukni. Zwrócił również Durran uwagę, że strój powinien podkreślać fakt, iż akcja sceny rozgrywa się w najgorętszy dzień roku. Jacqueline Durran przejrzała książki poświęcone modzie lat 20. i 30. XX wieku, w tym projekty Coco Chanel, wybierając elementy najlepiej pasujące do sylwetki Keiry Knightley. Suknię zaprojektowała w 2006, wykorzystując delikatną tkaninę, która miała być lekka i pozbawiona sztywnej konstrukcji. Jedwab zakupiono w kolorze białym, a następnie zafarbowano na odcień zieleni będący kompozycją kilku tonów. Barwę tę wybrał Joe Wright spośród trzech pigmentów zaproponowanych przez Durran. Projektantka unowocześniła niektóre trendy charakterystyczne dla epoki, między innymi odsłonięte plecy i ramiona, aby nadać sukni bardziej współczesny charakter, nawiązujący do stylu prostych, odważnie kolorowych wieczorowych kreacji.

Szmaragdowozielona suknia jest bogato udrapowaną kreacją z głębokim dekoltem, obniżonym tyłem w stylu chłopczycy, cienkimi ramiączkami, draperią oplatającą górną część bioder, centralnym rozcięciem oraz pełną, inspirowaną stylem greckim spódnicą. Jak podkreślała sama Durran, sukni nie można uznać za w pełni autentyczną pod względem historycznym, ponieważ zawiera elementy londyńskiej mody z epoki, które rzadko występowały razem w jednym stroju. Należą do nich między innymi odsłonięte plecy oraz szeroko rozkloszowana spódnica.

W filmie Pokuta Keira Knightley wciela się w rolę Cecilii, kobiety z wyższych sfer, która zakochuje się w Robbiem, synu gospodyni domowej, granym przez Jamesa McAvoya. Suknia jest noszona przez Cecilię podczas kulminacyjnej sceny pierwszej części filmu, w której Cecilia i Robbie odbywają stosunek seksualny w bibliotece. Zwracano uwagę, że kreacja dobrze wpisuje się w arystokratyczny styl postaci.

W całym filmie kostiumy odzwierciedlają przemianę bohaterki – od debiutantki ubranej w jedwabne suknie do skompromitowanej kobiety noszącej zabrudzoną bawełnę. Zauważono również, że zielona suknia wpisuje się w wizualny szablon zastosowany przez Wrighta. Wraz z przyspieszającym tempem narracji, od ujęcia Cecilii zapalającej papierosa w ogrodzie, poprzez moment, gdy odsłonięta przez suknię skóra przyciąga uwagę Robbiego, scena stopniowo prowadzi do kulminacyjnego spotkania bohaterów w bibliotece. Ujęcia w tej sekwencji w dużej mierze wykorzystują pełne oświetlenie i kadrowanie sylwetki, dzięki czemu suknia jest prezentowana w całej okazałości. Jak zauważyła Durran, takie rozwiązanie pokazało kreację z jej najlepszej strony. Kolorystyka sukni współgra z zielonym motywem przewijającym się przez cały film, obecnym zarówno w scenerii dworu, jak i w krajobrazie angielskiej wsi.

Odbiór i dziedzictwo Po premierze filmu zielona suknia spotkała się z szerokim zainteresowaniem prasy oraz uznaniem krytyków. W rezultacie pracy nad kostiumami do filmu Durran otrzymała nominację do Oscara w kategorii najlepsze kostiumy w 2007. W tym samym roku w ankiecie Sky Cinema i „InStyle” suknia została uznana za najlepszy kostium filmowy w historii; dekadę po premierze nadal była uważana za jedną z najwybitniejszych kreacji wszech czasów. Repliki sukni sprzedawano za znaczne kwoty – jedna z nich osiągnęła cenę ponad 30 000 dolarów. Egzemplarze wykorzystane podczas zdjęć zostały później sprzedane za dziesiątki tysięcy dolarów, a dochód przeznaczono na cele charytatywne. Odcień zieleni sukni należał do rzadkości wśród popularnych kostiumów filmowych. Brytyjski „Vogue” umieścił tę kreację na liście najbardziej niezapomnianych zielonych sukien w historii kina.

Magazyn „” stwierdził, że kostium stał się kultowym hitem, stanowiąc przystępne odchylenie od mody historycznej. David Canfield z „Entertainment Weekly” napisał, że niezapomniana suknia ma aurę tajemniczości – odpowiednią dla filmu zanurzonego w letniej mgle wspomnień i spowitego przyjemną niejednoznacznością. Pisząc dla „The Guardian”, Emanuele Lugli określił rozgłos wokół kostiumu jako całkowicie uzasadniony, podkreślając, że emanuje on opanowaniem, tajemnicą i grozą oraz w sposób, w jaki niewiele innych kostiumów potrafi, dominuje nad ekranem. określił styl Keiry Knightley jako lśniący przykład ekscentrycznego angielskiego stylu, który pozostaje chłodny jak ogórek w kanapce przez cały czas. Moira Macdonald z „” nazwała suknię jednym z najpiękniejszych kostiumów filmowych ostatnich dekad, opisując ją jako śliską, niemal wodnistą kreację, która zdaje się unosić nad osobą, która ją nosi. Magazyn „” uznał suknię za jeden z wyróżniających się elementów filmu, chwaląc jej smukły, odważny i elegancki design.

Zapytana o opinię na temat zaskakującego sukcesu sukni, Durran przypisała jej znaczenie idealnemu zbiegowi okoliczności, obejmującemu reżyserię Wrighta, grę aktorską Knightley oraz zdjęcia Seamusa McGarveya. Dzięki temu, że Knightley była dobrze oświetlona i pokazywana w pełnym kadrze, widzowie mogli w pełni odczuć efekt glamour, jaki dawała suknia. Pomimo ogromnego entuzjazmu dla zielonej sukni, Wright jako swój ulubiony kostium wskazuje kremową suknię z organdyny Briony (noszoną w filmie przez Saoirse Ronan).

Projektantka Nensi Dojaka, znana z estetyki określanej jako dopasowana bielizna, zainspirowała się suknią i stworzyła podobną kreację dla modelki Alexy Chung. Jednak reinterpretacja znacząco odbiega od oryginału – zamiast kroju inspirowanego latami 30. XX wieku zastosowano odsłonięte ramiączka oraz wyraziste wycięcia.Dojaka nie ujawniła, w jaki sposób uzyskała satynową tkaninę o określonym odcieniu zieleni.

Przypisy

Kategoria:Kostiumologia Kategoria:Moda w Wielkiej Brytanii