Karl Hubert Rudolf Schiske (ur. 12 lutego 1916 w Győrze, zm. 16 czerwca 1969 w Wiedniu) – austriacki kompozytor.
Życiorys W latach 1932–1938 uczył się w Neues Wiener Konservatorium u Rodericha Bassa i Juliusa Varga (fortepian) oraz Ernsta Kanitza (kontrapunkt i kompozycja). Studia kontynuował w Konserwatorium Wiedeńskim, uzyskując dyplom z kompozycji (1939) i fortepianu (1940). W 1942 roku uzyskał na Uniwersytecie Wiedeńskim stopień doktora na podstawie dysertacji Zur Dissonanzanwendung in den Symphonien Anton Bruckners. Od 1952 roku był wykładowcą Konserwatorium Wiedeńskiego, w 1954 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 1956–1966 współorganizował Jugendkulturwochen w Innsbrucku. W latach 1966–1967 gościnnie wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Riverside. Otrzymał nagrodę muzyczną miasta Wiednia (1950), austriacką nagrodę państwową (1952) i wielką austriacką nagrodę państwową (1967).
Twórczość W swojej twórczości nawiązywał do historycznych wzorców szkoły niderlandzkiej, Palestriny i Bacha, wprowadzając m.in. rozbudowany kontrapunkt. W trwającym prawie dwie godziny oratorium Vom Tode, napisanym pod wpływem przeżyć z okresu II wojny światowej, odwoływał się do tradycji bachowskich i barokowej symboliki pór roku jako etapów życia człowieka, sięgał też po wiersze poetów takich Rainer Maria Rilke, Detlev von Liliencron i Joseph von Eichendorff. W późniejszym okresie zaczął czerpać ze środków awangardowych, wprowadzał do swoich kompozycji techniki takie jak dodekafonia i aleatoryzm, eksperymentował z szeregami serii i formami otwartymi.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Austriaccy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1969 Kategoria:Ludzie urodzeni w Győrze