A Hard Road – drugi album studyjny zespołu John Mayall & the Bluesbreakers, wydany nakładem Decca Records (Wielka Brytania) i London Records (USA).
Album Historia i muzyka W 1963 roku w Londynie John Mayall założył zespół The Bluesbreakers, który w roku następnym podpisał kontrakt z wytwórnią Decca Records, nagrywając dla niej albumy: John Mayall Plays John Mayall i Blues Breakers with Eric Clapton z Erikiem Claptonem. Album A Hard Road został nagrany w nowym składzie – Erica Claptona zastąpił Peter Green, który zaznaczył swoją obecność instrumentalnym „The Supernatural”, zaś w sekcji rytmicznej pojawił się nowy perkusista, Aynsley Dunbar. Zawartość albumu to mieszanka oryginalnych piosenek Mayalla oraz coverów: „Some Day After Awhile (You'll Be Sorry)” Frieddiego Kinga, „Dust My Broom” Elmore’a Jamesa i „You Don't Love Me” Williego Cobbsa.
Album doczekał się po latach wznowień połączonych z jego remasteringiem oraz dodaniem, w formie bonusu, nagrań archiwalnych z tamtego okresu.
Lista utworów Lista i informacje według Discogs:
Side 1
Side 2
Muzycy Zespół John Mayall – organy, fortepian, gitara, harmonijka ustna Peter Green – gitara prowadząca, śpiew John McVie – gitara basowa Aynsley Dunbar – perkusja
Muzycy towarzyszący John Almond, Alan Skidmore, Ray Warleigh – instrumenty dęte
Produkcja John Mayall – projekt okładki, obraz na jej awersie, notatki informacyjne John McVie – zdjęcie na rewersie okładki Gus Dudgeon – inżynier dźwięku Mike Vernon – producent
Nagrano w West Hampstead Studios, Londyn, 11, 12, 19, 24 października i 11 listopada 1966 roku.
Lista utworów (CD, wznowienie 2006, Decca) Lista i informacje według Discogs:
Disc One: Originally Released As Decca LK / SKL 4853 In February 1967
Disc Two: Bonus Tracks
Kompilacja: 2006 Decca Music Group Ltd
Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 80/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic The Rolling Stone Album Guide Dot. wznowienia z 1987 (London). Tylko Rock
Zdaniem Richiego Unterbergera z AllMusic „Przyszły założyciel Fleetwood Mac [Peter Green] odcisnął silne piętno na swoim jedynym albumie z Bluesbreakers, śpiewając kilka utworów i pisząc kilka, w tym oszałamiający, instrumentalny „Supernatural”, zapowiadający, dzięki technice sustainu utwory „Albatross” i „Black Magic Woman””.
„A Hard Road to właściwie kontynuacja Blues Breakers with Eric Clapton” uważa Marcin Gajewski z miesięcznika Tylko Rock i dodaje: „nieco gorsza, choć bardzo dobra. Smakowite blues-rockowe granie”. A Peter Green, który zastąpił Claptona, okazał się „nie tylko wspaniałym gitarzystą, ale i utalentowanym kompozytorem. Piękny, nastrojowy „The Supernatural” to jego pierwsze wybitne dzieło. Jakby zapowiedź „Albatrosa”. John Mayall „zachował wysoką formę, zarówno jako twórca, jak i wykonawca”.
Adam Williams z magazynu PopMatters ocenia, iż „pomimo bogatego życiorysu, A Hard Road Mayalla jest ukoronowaniem jego długiej kariery, ponieważ został nagrany w szczytowym momencie jego wrażliwości na brytyjskiego bluesa. Ponadto, nadaje definitywne oblicze enigmatycznemu Greenowi, którego potencjał jako pierwszorzędnego gitarzysty nigdy nie został w pełni wykorzystany. Chociaż można dyskutować o ich poziomach wielkości, nie można zaprzeczyć, że Mayall i Green spotkali się na krótko i stworzyli potężny materiał w swoim towarzystwie”.
Według Richarda haversa z magazynu udiscovermusic A Hard Road to „jeden z kamieni węgielnych brytyjskiego boomu bluesowego lat 60.”.
Listy tygodniowe +1967KrajListaPozycja Wielka Brytania UK Albums Chart 10
Wyróżnienia 14. miejsce na liście 30 najlepszych brytyjskich albumów blues-rockowych w historii (The 30 best British Blues Rock albums ever) magazynu Classic Rock.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Albumy John Mayall & the Bluesbreakers Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1967 Kategoria:Albumy Decca Records Kategoria:Albumy London Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Mike’a Vernona