alt=small|mały|Grób Tadeusza W. Nowackiego na cmentarzu Powązkowskim. Tadeusz Wacław Nowacki (ur. 25 listopada 1913 w Łodzi, zm. 26 września 2011) – polski pedagog, twórca pedagogiki pracy w Polsce; profesor zwyczajny nauk humanistycznych.
Życiorys Ukończył studia Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1933–1937) broniąc pracę pt. Rozwój świadomości społecznej dziecka robotniczego Łodzi. Podczas studiów działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet” oraz odbył roczną służbę wojskową. Po studiach był asystentem w Katedrze Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także wykładowcą w Państwowym Pedagogium w Łodzi oraz był zaangażowany w działalność Instytutu Przemysłowo-Rzemieślniczego.
Podczas II wojny światowej do 1941 przebywał w obozie pracy w , gdzie pracował jako drwal i wozak. Po ataku III Rzeszy na ZSRR przedostał się do Krakowa, gdzie działał w Związku Odrodzenia Rzeczypospolitej, z czasem wyjeżdżając na Kielecczyznę i działając jako organizator tajnego nauczania.
Po II wojnie światowej przebywał w Lublinie. Po mianowaniu go na delegata PKWN do spraw oświaty powrócił do Łodzi, gdzie został naczelnikiem Wydziału Kształcenia Nauczycieli w Kuratorium w Łodzi, współtworzył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Łodzi oraz był współorganizatorem Katedry Pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego i nauczał w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. W 1946 obronił doktorat w zakresie pedagogiki na Uniwersytecie Łódzkim, broniąc rozprawę pt. Samopoczucie dziecka przewlekle chorego. Od 1954 pracował w Instytucie Pedagogiki w Warszawie, gdzie zainicjował powstanie oraz został pierwszym dyrektorem (1972–1983) Instytutu Kształcenia Zawodowego. W 1957 otrzymał tytuł naukowy docenta, a w 1971 tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. Od 2009 pracował na stanowisku profesora w Zakładzie Andragogiki na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Był członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk oraz Sekcji Nauk Rolniczych Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Maria z domu Majerek (zm. 1966), z którą miał syna Jacka oraz córkę Małgorzatę. Drugą jego żoną była z Kazimiera z domu Korabiowska, pracownica naukowa Zakładu Kształcenia Politechnicznego.
Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kw. 154 c, rz. 5, miejsce 5).
Działalność naukowa Nowacki prowadził badania interdyscyplinarne, dotyczące dyscyplin takich jak: pedagogika, psychologia, dydaktyka i metodyka oraz historia wychowania i oświaty. Był autorem około 700 publikacji, w tym 40 prac autorskich, ponad 100 pozycji redakcyjnych oraz ponad 500 studiów i artykułów. Dzięki jego zaangażowaniu w 1972 pedagogikę pracy formalnie uznano za autonomiczną dyscyplinę naukową. Przedmiotem jego badań w zakresie pedagogiki pracy była praca ludzka, dostosowanie stanowiska pracy do człowieka, przystosowanie pracownika do warunków pracy. Był współtwórcą nowoczesnych standardów nauczania dotyczących zagadnień bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Był zaangażowany w działalność w propagowanie bezpieczeństwa i ergonomii pracy.
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Doktor honoris causa Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego (2004), Doktor Honoris Causa Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. M.P. Dragomanowa w Kijowe.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Nauczyciele związani z Łodzią Kategoria:Członkowie Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa uczelni na Ukrainie