Antal Molnár (ur. 7 stycznia 1890 w Budapeszcie, zm. 7 grudnia 1983 tamże) – węgierski kompozytor i muzykolog.
Życiorys W latach 1907–1910 był uczniem Victora von Herzfelda w Akademii Muzycznej w Budapeszcie. Występował jako altowiolista w kwartecie smyczkowym Imre Waldbauera (1910–1913) i kwartecie fortepianowym Ernsta von Dohnányiego (1915–1917). Od 1919 do 1959 roku był wykładowcą Akademii Muzycznej w Budapeszcie, gdzie nauczał solfeżu, historii muzyki, przedmiotów teoretycznych i kameralistyki. W latach 1933–1940 redagował serię wydawniczą „Népszerű zenefüzetek”. Otrzymał nagrodę im. Franciszka Józefa (1914), nagrodę im. Baumgartena (1938) i nagrodę im. Kossutha (1957). W 1970 roku rząd węgierski przyznał mu tytuł Zasłużonego artysty.
W swojej pracy naukowej podejmował tematykę estetyki muzycznej i historii muzyki ze szczególnym uwzględnieniem muzyki romantycznej i XX-wiecznej, pisał też monografie poświęcone kompozytorom. Jako jeden z pierwszych muzykologów zainteresował się znaczeniem twórczości Béli Bartóka i Zoltána Kodálya. Jako kompozytor nawiązywał do tradycji XIX-wiecznych, jego twórczość wykazuje pokrewieństwa stylistyczne z muzyką Franza Schuberta i Johannesa Brahmsa. Skłaniał się ku mniejszym formom muzycznym, często nawiązując do węgierskiego folkloru.
Prace (na podstawie materiałów źródłowych)
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Węgierscy kompozytorzy Kategoria:Węgierscy muzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta