Ponara – dawny zaścianek. Tereny, na których był położony, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły.
Historia W czasach zaborów wieś w okręgu wiejskim Skirdziny, w gminie Kucewicze, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku wraz z folwarkiem liczyła 64 mieszkańców w 4 domach, należała do dóbr Nowosiółki Czapskich. W 1905 roku liczyła 109 mieszkańców, 69 dziesięcin, należał do CzajkowskichГошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 235.
W latach 1921–1945 zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Kucewicze.
W 1931 w 7 domach zamieszkiwało 49 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Borunach i prawosławnej w Krewie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kucewiczach.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Miejscowości w rejonie smorgońskim Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie smorgońskim Kategoria:Zaścianki w powiecie oszmiańskim (II Rzeczpospolita) Kategoria:Folwarki w powiecie oszmiańskim (II Rzeczpospolita)