14 seksistowskich piosenek – album muzyczny zespołu Anti Dread wydany w 2003 roku przez wytwórnię Jimmy Jazz Records. Muzyka tworzona przez zespół i prezentowana w ramach tego albumu zaliczana jest do gatunku punk rock, częściowo w stylistyce zbliżonej do street punk/oi! i rock and roll. Było to debiutancki, pierwszy album muzyczny w historii kapeli.
Historia Zespół muzyczny Anti Dread powstał w 2003 roku, w Szczecinie. Pod koniec tego właśnie roku wytwórnia Jimmy Jazz Records wydała pierwszy, debiutancki album grupy. Otrzymał on tytuł „14 Seksistowskich Piosenek”. Nagrania materiału na album dokonano w studiu nagraniowym „Elvis Van Tomato” z Warszawy.
Album został nagrany i wydany w okresie, kiedy skład zespołu nie był podany do publicznej wiadomości. Wiadomo było jedynie, że w zespole występuje pięciu członków. W zasadzie muzycy występowali niemal incognito. Nawet w wywiadach na pytanie kto występuje w zespole, odpowiedzi były zazwyczaj wymijające. Przykładowo odpowiedź jednego z członków zespołu w jednym z wywiadów nie zawierała żadnych konkretów i lawirowała w kierunku takich stwierdzeń jak: , . Z konkretnych informacji jakie ewentualnie przekazywali można było dowiedzieć się jedynie o zakresie instrumentariów. Ta strategia pewnej tajemniczości co do składu kapeli, przy wydawaniu kolejnych albumów, została w późniejszym okresie działalności zespołu zarzucona. Jak wskazują muzycy, nie było takiego założenia, a jedynie początkowa chęć sprawdzenia co będzie i jak będzie przy takim podejściu. Możliwość trwałego grania incognito wykluczały przecież choćby koncerty i oczywista rozpoznawalność członków zespołu znanych już także z innych kapel.
Następny, drugi album grupa wydała na początku 2005 roku pod tytułem „Jeszcze Więcej Seksistowskich Piosenek”.
Tytuł i kontrowersje Albumowi nadano tytuł „14 Seksistowskich Piosenek”. Liczba zawarta w tytule odzwierciedla liczbę utworów zawartych w albumie. Natomiast dalsza część tytułu ma związek z kontrowersyjnymi kwestiami związanymi z posądzaniem muzyków o seksizm, zarówno w odniesieniu do działalności w zespole Anti Dread, jak innych zespołach, w których część muzyków działała, w tym The Analogs. Tutaj za komentarz może posłużyć między innymi jedna z wypowiedzi jednego z członków kapeli, który podsumowuje ten zarzut prostymi, ale też nieco przewrotnymi stwierdzeniami, cytat: oraz że . Ponadto lider zespołu wskazuje, że na bardziej zaangażowanej części sceny punk, , co powoduje, że niemal z góry teksty do dziewczynach, kobietach w utworach zespołów punk 77 czy skinhead, z góry są uznawane za seksistowskie. Te kontrowersje częściowo niewątpliwie są także pokłosiem akcji skierowanych przez feministki wobec zespołu The Analogs, który uważany był przez pewien czas za wrogów feministek i ekologów, co jak przyznaje lider Anti Dred i równocześnie The Analogs, podsycali swego czasu sami muzycy i dobrze przy tym się bawili.
Skład zespołu Zespół wydał ten album w następującym składzie: Paweł "Piguła" Czekała: gitara, wokal (wspierający, chórki), produkcja Błażej Halski: gitara, wokal (wspierający, chórki) Paweł "Dmuchacz" Boguszewski: perkusja Piotr Półtorak: wokal Dariusz "Kefir" Śmietanka: gitara basowa).
Gościnnie na instrumentach klawiszowych wystąpił "Kolarz".
Utwory + Utwory lp. tytuł CD kaseta czas 1 Chcę być gwiazdą punk rocka 1 A1 2:15 2 Debil 2 A2 2:54 3 Policja na plecach 3 A3 3:11 4 Przeklinam ten świat 4 A4 3:57 5 Feministka 5 A5 2:54 6 Miłość to choroba 6 A6 2:56 7 Miękkie serce 7 A7 3:23 8 Manifest 8 B8 2:49 9 Antysocjal 9 B9 1:31 10 Mogła mieć cały świat 10 B10 2:53 11 Nie wierzę ci 11 B11 2:59 12 Piękni i puści 12 B12 3:09 13 Komputerowy wojownik 13 B13 2:22 14 Generator stop!!! 14 B14 2:53
Covery Pośród utworów zamieszczonych w albumie zamieszczono covery następujących wykonawców: Eddy Grant, ale w wersji The Clash („Police On My Back” – „Policja Na Plecach”) Sex Pistols („Pretty Vacant” – „Piękni i Puści”) Skrewdriver („Antisocial” – „Antysocjal”).
Muzyka i teksty Debiutancki album muzyczny zespołu Anti Dread pod tytułem „14 Seksistowskich Piosenek” zawiera twórczość, którą zarówno krytycy jak i sami muzycy zaliczają do nurtu punk rocka. W szczególności jest to muzyka stylistycznie nawiązująca do punk'77. W kompozycjach dostrzega się także wyraźne nawiązania do nurtu street punk / oi oraz rock and roll. Z tego względu zaprezentowana w albumie twórczość porównywana jest do dokonań takich między innymi zespołów jak The Vibrators, The Lurkers, Angelic Upstarts, The Boys, The Undertones. Pewnych podobieństw w twórczości można doszukać się także z grupą Bulbulators. Sami muzycy ówcześnie zaś chcieli być odbierani jak The Undertones, Ramones, The Clash, Sex Pistols.
Pod względem tekstowym dominuje wizja damsko-męskiego świata, odwieczna walka płci, dziewczyny, miłość, przemoc, uliczne życie, zabawa, alkohol, bez zagłębiania się w jakiekolwiek ideologie, na luzie.
Odbiór i opinie Opinie dotyczące tego albumu są przeważnie pozytywne. Jak wskazują niektórzy recenzenci album zawiera niezłe piosenki, w których zwracają uwagę między innymi sprawne chórki, dobre solówki zawarte w utworach w odpowiednich proporcjach, często chwytliwe refreny. Jest to muzyka prosta i zgodna ze stylem życia muzyków, a przede wszystkim muzyka punk rockowa jaką sami lubią. Krytycy zwracają przy tym uwagę, że muzyka zawarta na tym debiutanckim albumie jest ostrzejsza i bardziej street punkowa niż późniejsze kolejne albumy tego zespołu, co jak w późniejszych latach wyjaśnili muzycy było zgodne z ich nowymi pomysłami na kolejne nagrania. Według niektórych ocen jest to najbardziej melodyjny i przebojowy album w historii zespołu (z perspektywy albumu „Zestaw Do Samobójstwa” wydanego w 2008 r. i wcześniejszych), z porywająca muzyką i tekstami doskonale pasującymi do klimatu muzyki Anti Dread. Utwory zawarte w albumie to kawał niezłej roboty z duża dawką melodii.
Kontrowersje związane z utworem Antysocjal Jednym z utworów zamieszczonych w albumie jest kompozycja zatatuowana „Antysocjal”. Jest to cover utworu „Antisocial” pierwotnie wykonywanego przez zespół Skrewdriver. Już sam fakt sięgnięcia po twórczość tego zespołu wzbudza kontrowersje, szczególnie w środowiskach lewackich. Jednakże jak wyjaśniają muzycy nie powinien on wzbudzać kontrowersji, gdyż utwór ten pochodzi z pierwszej ich płyty, a więc z okresu działalności, kiedy była to po prostu kapela punk rockowa, nie związana jeszcze zupełnie ze sceną prawicową, Rock Against Communism i ideami prawicowymi, faszystowskimi czy nacjonalistycznymi. Także przekaz z niego płynący nie nosi jakichkolwiek tego typu znamion. Ponadto niektórzy autorzy publikacji traktują ten utwór jako swego rodzaju prowokację.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2003 Kategoria:Albumy Anti Dread