mały|Obraz Madonny z Daniszewa – fragment oryginału w srebrnej sukience z początku XVIII w. mały|Madonna z Daniszewa – kopia mały|Madonna z Daniszewa – kopia w nowej sukience z 2021 r. mały|Rewers obrazu Madonny z Daniszewa – personifikacja śmierci Obraz Madonny z Daniszewa (także: Madonna Apokaliptyczna, Madonna w gaju różanymDobrzeniecki Tadeusz, Sztuka warszawska od średniowiecza do połowy XX w. Warszawa 1962, s. 29., Niewiasta Apokaliptyczna) – słynący łaskami obraz tablicowy z ok. XVI w. Zaginął w niejasnych okolicznościach nocą z 3 na 4 października 2002 r. z kościoła Przemienienia Pańskiego w Daniszewie. Oryginał zastąpiono kopiąKopię wykonał ostatni konserwator obrazu (1992) mgr Szymon Zaremba, konserwator malarstwa i rzeźby polichromowanej, absolwent UMK w Toruniu. Zob. Zaremba Szymon: Wizerunek Niewiasty Apokaliptycznej z Daniszewa wciąż nieodnaleziony. Kradzież zabytków w świetle obecnego ustawodawstwa. [w:] Nasze Korzenie. Nr 20, s. 27. sporządzoną uprzednio celem zastąpienia cennego zabytku, zdaniem specjalistów nieodpowiednio zabezpieczonego w kościeleOgrodzki Piotr, Kradzież Madonny z Daniszewa. [w:] Cenne, bezcenne/utracone Nr 5 (35) październik 2002 ISSN 428, s. 3–4.. Oryginał obrazu jest poszukiwanyKrajowy wykaz zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem, poz. 2120. Dostęp 2024-11-10 po zalogowaniu na: https://skradzionezabytki.pl/i/#/ Zob. Zaremba Szymon: Wizerunek Niewiasty Apokaliptycznej z Daniszewa wciąż nieodnaleziony. Kradzież zabytków w świetle obecnego ustawodawstwa. [w:] Nasze Korzenie. Nr 20, s. 25..
Opis oryginału Obraz dwustronny (awers i rewers) fundacyjnySzczepaniak Andrzej, Obraz fundacyjny Matki Boskiej z Daniszewa. Studium ikonograficzno-stylistyczne. Praca magisterska napisana w Katedrze Historii Sztuki Kościelnej na Wydziale Teologicznym ATK w Warszawie pod kierunkiem prof. dr. hab. Janusza Pasierba 1981 (rękopis)., wotywny lub odpustowyMoisan Krystyna S., Matka Boska Różańcowa. [w:] Moisan Krystyna S., Szafraniec Beata, Maryja orędowniczka wiernych. Warszawa 1987, s. 52. Papież Sykstus IV w bullach papieskich (1476, 1477, 1480) przyrzekł odpust za odmówienie modlitwy Ave Sanctissimma, ściśle związanej z kontrowersyjną w średniowieczu doktryną Niepokalanego Poczęcia. Odpustu 11 tys. lat udzielił odmawiającym tę modlitwę przed wyobrażeniem Dziewicy obleczonej w słońce. W 1478 r. ustanowił odpust dla członków bractw różańcowych. Prawdopodobnie rozprzestrzenienie się obu modlitw – Ave Sanctissima i Różańcowej – spowodowało wzajemne oddziaływanie na siebie plastycznych przedstawień Immaculaty i Matki Boskiej Różańcowej., wykonany temperą na desce 123,5 × 91,5 cm.
Awers Lico obrazu frontalnie usytuowane w wolnostojącym ołtarzu głównym z 1717 r. przedstawia Madonnę z atrybutami Niewiasty Apokaliptycznej. Obraz wykonany jest w tradycji gotyckiej. Typ ikonograficzny późnego XV w. gotyku, łączy cechy średniowiecznego idealizmu i estetyki stylu dworskiego. Nawiązuje do stylu pięknego (gotyku międzynarodowego), ukształtowanego w rzeźbie w wizerunkach Pięknych Madonn. Widoczne ingerencje w treść i materię przedstawienia, w tym przemalowania i uzupełnienia obrazu, dostosowujące oryginał do potrzeb związanych z rozwojem doktryn kultu maryjnego oraz aktualnych tendencji w średniowiecznej ikonografii mariologicznejMoisan Krystyna S., Matka Boska Różańcowa. [w:] Moisan Krystyna S., Szafraniec Beata, Maryja orędowniczka wiernych. Warszawa 1987, s. 57. W sztuce sakralnej XV w. przedstawienia Maryi jako Niewiasty Apokaliptycznej tylko częściowo nawiązywały do symboliki 12 rozdziału Apokalipsy, eksponując atrybuty takie jak mandorla i księżyc pod stopami Maryi. Koronę z gwiazd dwunastu z czasem zaczęto zastępować koroną królewską., m.in. ilustrowania treści natury dogmatycznej: Matki Boga (Mater Dei), Wniebowziętej (Assunta), Niepokalanie Poczętej (Immaculata), Królowej Różańca św. (Incoronata). Zawarcie w jednym obrazie różnych motywów z życia Maryi oraz jej roli w Bożym planie zbawienia (wybranie, niepokalane poczęcie, brzemienność, dziewicze macierzyństwo, wniebowzięcie, ukoronowanie, ucieleśnienie ideału nowej Ewy) odpowiada upodobaniu artystów średniowiecza do metody symultanicznej m.in. w malarstwie sakralnym i świeckim.
Datowanie Ostatnie ćwierćwiecze XV w. (1470/1480 r.)Dobrzeniecki Tadeusz, Sztuka warszawska od średniowiecza do połowy XX w. Warszawa 1962, s. XXIII i s. 29. lub początek XVI w.Galicka Izabella; Sygietyńska Hanna. Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. 10: Dawne woj. warszawskie, Z. 15: Okolice Płocka, 1992. s. 22. Dostęp 2024-10-06 na: https://repozytorium.ispan.pl/dlibra/metadatasearch?action=AdvancedSearchAction&type=-3&val1=Title:%22Katalog+Zabytk%C3%B3w+Sztuki+w+Polsce%2C+t.+10%5C:+dawne+woj.+warszawskie%2C+z.+15%5C:+okolice+P%C5%82ocka%22.
Autor Obraz niesygnowany, twórca/warsztat nieznanyZgodnie z zasadą ad majorem Dei gloriam anonimowość to wyraz pokory średniowiecznego twórcy wobec Stwórcy..
Przedstawienie na awersie Tablica