thumb|240px|Lionel Hampton (w środku) i Arnett Cobb z orkiestrą, 1946 thumb|240px|Arnett Cobb w Duisburgu, 1987 Arnett Cleophus Cobb (ur. 10 sierpnia 1918 w Houston, zm. 24 marca 1989 tamże) – afroamerykański muzyk jazzowy, saksofonista, kompozytor i aranżer. Twórca standardu jazzowego Smooth Sailing.
Życiorys Babcia uczyła go gry na fortepianie. Potem ćwiczył grę na skrzypcach, żeby w The Wheatley High School sięgnąć po saksofon tenorowy i zacząć grać w szkolnym zespole. Mając piętnaście lat, dołączył do grupy z Luizjany, którą prowadził Frank Davis. Grał w niej w lecie, występując w Houston i całej Luizjanie. Następnie przez dwa lata współpracował z trębaczem Chesterem Boone’em. W 1936 przeniósł się do grupy trębacza i wokalisty Milta Larkina, w której pozostał do 1942. W tym czasie przez zespół przewinęli się m.in. saksofoniści Illinois Jacquet, Eddie „Cleanhead” Vinson i Tom Archia, oraz pianiści Cedric Haywood i Wild Bill Davis. Z formacją Larkina występował w całych Stanach Zjednoczonych, grając w tak znanych miejscach jak Apollo Theater w nowojorskim Harlemie i nocny klub Rhumboogie Café w Chicago, którego właścicielem był bokser, mistrz świata w wadze ciężkiej Joe Louis.
W 1939 odrzucił zaproszenie Counta Basie’go do pracy w jego orkiestrze. W 1942 jednak za przyzwoleniem matki przyjął ofertę żony Lionela Hamptona – Gladys, przedstawioną jego małżonce – Elizabeth, żeby zastąpił Illinois Jacqueta w zespole męża. Zwolennicy dotychczasowego saksofonisty powątpiewali, że ktokolwiek zdoła to zrobić, Cobb jednak szybko zyskał porównywalną popularność. Hampton ponownie nagrał sygnał muzyczny swojego big-bandu – utwór Flying Home, który rozsławiło solo Jacqueta. Tym razem solistą został Arnett. Zagrał swoje solo w Flying Home No. 2 z wielką ekspresją, swobodą i w porywającym stylu, zyskując przydomek „Dzikusa na saks-tenorze” („Wild Man of the Tenor Sax”). Przez pięć lat był głównym solistą w zespole Hamptona. Wybierał także nowych muzyków do orkiestry, którą zarządzały Gladys Hampton i Elizabeth Cobb. Natomiast jego matka szyła kostiumy dla big-bandu.
W 1947 odszedł z orkiestry i założył małą grupę, z którą nagrał kilka przebojowych utworów: Dutch Kitchen Bounce, Big Red’s Dreams i When I Grow Too Old to Dream. Niestety w 1948 musiał rozwiązać zespół z powodu konieczności poddania się operacji kręgosłupa. Cierpiał na chorobę Potta. Po długotrwałej, zakończonej w 1950 rekonwalescencji sformował nowy zespół i w 1951 powrócił na trasę koncertową. W 1956 spotkało go kolejne nieszczęście. Uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym doznał zmiażdżenia nóg. Odtąd do końca życia poruszał się wyłącznie za pomocą kul. Mimo zastrzeżeń lekarzy, już rok po kraksie jeździł z koncertami po całych Stanach Zjednoczonych. Powrócił też do studia nagraniowego. W 1959 osiadł na stałe w rodzinnym Houston ze względu na niesłużący jego zdrowiu chłodny klimat stanu New Jersey, gdzie od dawna mieszkał. W latach 60. prowadził klub Ebony oraz organizował zespoły towarzyszące na tournées po Teksasie dla wielu wykonawców m.in. takich jak Sammy Davis jr, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald i Ray Charles. Sam też występował, ale tylko w Teksasie. Choć nadal musiał pojawiać się w szpitalu, nie zaprzestał aktywnego życia zawodowego. Od 1975 pod opieką córki jako osobistej menadżerki znów zaczął jeździć z koncertami po całym kraju. Wyjeżdżał również za granicę – do Europy i Japonii. W 1988 wystąpił na Starym Kontynencie, grając z Jimmym Heathem i Joe Hendersonem na szczycie saksofonistów tenorowych. Wcześniej, bo w 1986 założył The Jazz Heritage Society of Texas, organizację działającą na rzecz edukacji, kultury i sztuki
Zmarł w Houston w wieku 70. lat.
Małżeństwo Był żonaty z Elizabeth. Miał z nią córkę Lizette.
Wybrana dyskografia 1952 Swinging With Arnett Cobb (Apollo Records) 1959 Party Time (Prestige) Go Power! – Arnett Cobb with Eddie „Lockjaw” Davis and „Wild Bill” Davis (Prestige) Blow, Arnett, Blow – Arnett Cobb–Eddie „Lockjaw” Davis (Prestige) Smooth Sailing (Prestige) Very Saxy – Eddie „Lockjaw” Davis–Buddy Tate–Coleman Hawkins–Arnett Cobb (Prestige) 1960 Movin’ Right Along (Prestige) More Party Time (Prestige) Ballads by Cobb (Moodsville) 1961 Smooth Sailing (Prestige) 1962 Sizzlin’ (Prestige) 1973 Jazz at Town Hall – Illinois Jacquet, Arnett Cobb with Milt Buckner and Panama Francis – Vol. 1 (JRC) Arnett Cobb – Again with Milt Buckner (Black & Blue) 1977 Midnight Slows Vol. 7 – Milt Buckner–Arnett Cobb–Eddie Chamblee–Panama Francis (Black & Blue) The Wild Man from Texas (Black & Blue) 1980 Funky Butt (Progressive Records) 1990 Arnett Cobb–Jimmy Heath–Joe Henderson – Tenor Tribute (Soul Note) 1993 Arnett Cobb–Jimmy Heath–Joe Henderson – Tenor Tribute – Vol. 2 (Soul Note) 1994 Arnett Blows for 1300 (Delmark Records) 2014 Jumpin’ the Blues (Marylebone Records)
Jako sideman 1977 Al Grey – Al Grey feat. Arnett Cobb (Black & Blue) 1983 B.B. King – Blues 'N' Jazz (MCA) 2000 Lionel Hampton – The Lionel Hampton Story (Proper Records) – 4 CD Zestawienie wg dat wydania płyt
Przypisy
Bibliografia Arnett Cobb, allmusic.com Arnett Cobb, Saxophonist Born, African American Registry Cobb, Arnett Cleophus (1918–1989), Texas State Historical Association Arnett Cobb, arnettcobb.jazzgiants.net
Linki zewnętrzne Dyskografia Arnetta Cobba, Discogs
Kategoria:Amerykańscy aranżerzy Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy saksofoniści jazzowi Kategoria:Amerykańscy muzycy swingowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Houston Kategoria:Ludzie związani z Houston Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1989