thumb|Sarah Bernhardt (1882) Sarah Bernhardt (1844–1923) w trwającej ponad 60 lat karierze występowała na scenie i w filmach. Zagrała w przeszło 160 sztukach i 8 produkcjach fabularnych. Uznawana jest za jedną z najwybitniejszych aktorek w historii teatru, legendę, największą tragiczkę i najbardziej znaną kobietę swoich czasów; ., a także pionierkę kina.
Pierwszą styczność ze sceną miała w okresie nauki w Neuilly-Auteuil-Passy, występując w roli Królowej Wróżek w amatorskim przedstawieniu Klotylda; .. W 1858, będąc uczennicą szkoły klasztornej Grand-Champs, wcieliła się w Archanioła Rafała w przedstawieniu Tobiasz odzyskujący wzrok; ; .. Od 1860 do 1862 kształciła się w paryskim Conservatoire de musique et de déclamation; .. Następnie przyjęto ją – jako początkującą aktorkę (pensionnaire) – do Comédie-Française. Zagrawszy w kilku sztukach była zmuszona opuścić szeregi teatru narodowego w atmosferze skandalu po tym, jak podczas „Ceremonii” – corocznej uroczystości organizowanej w dniu urodzin Molière’a – spoliczkowała doświadczoną aktorkę (sociétaire); ; ; .. Zatrudnienie znalazła w Théâtre du Gymnase, w którym dublowała inne aktorki i zagrała w kilku przeciętnych komediach; ; ; ..
W 1866 związała się z Théâtre de l’Odéon; ; ; ; .. Pierwszym sukcesem w jej karierze była męska rola Zachariasza w tragedii Atalia (1867). Po występach w sztuce pióra Jeana Baptiste’a Racine’a obwołano ją nową Rachel Félix; ; ; .. Także kreacja Marietty w François le Champi (1867) spotkała się z uznaniem, a sama sztuka była przebojem; ; . Przełom stanowiła rola Anny Damby w dramacie Kean (1868) autorstwa Alexandre Dumasa (ojca), po której stała się jedną z bardziej rozpoznawalnych artystek w Théâtre de l’Odéon. Istotną kreację stworzyła też w tragedii Król Lear (1868) pióra Williama Shakespeare’a; .. Pierwszy triumf odniosła jako renesansowy trubadur Zanetto w jednoaktowym dramacie wierszowanym Przechodzień (1869) François Coppée. Po premierze została uznana za najgłośniejszą młodą aktorkę Paryża oraz idolkę studentów i muzę poetów; ; ; ; .. Kreacja młodej Bretonki Thérésy u boku Paula Porela w Jean-Marie (1871) André Theuriet wzmocniła rozgłos, jakim zaczynała cieszyć się osoba Bernhard; ; .. Status gwiazdy zyskała rolą hiszpańskiej Doñy Marii Anny von Pfalz-Neuburg w przebojowym dramacie romantycznym Ruy Blas (1872) Victora Hugo; ; ; ..
Skuszona sukcesem, lepszymi warunkami finansowymi i perspektywą dalszego rozwoju zawodowego, w 1872 wróciła do Comédie-Française; ; ; .. Występ u boku Jeana Mounet-Sully’ego w tragedii Andromacha (1873) autorstwa Raceine’a, zapewnił obojgu pozycję czołowych interpretatorów klasycznej tragedii francuskiej. Kontynuację dobrej passy stanowiły kreacje w sztukach Sfinks (1874) Octave’a Feuilleta, w której partnerowała Sophie Croizette, oraz Zaira (1874) Voltaire’a, ponownie występując u boku Mounet-Sully’ego; ; .. Jedną z jej najważniejszych ról klasycznych – uznawaną za arcydzieło w dorobku scenicznym Bernhardt – było sportretowanie tytułowej bohaterki tragedii Fedra (1874) Raceine’a; ; ; . Ugruntowanie statusu największej gwiazdy Comédie-Française stanowiła rola Doñy Sol w dramacie Hernani (1877) Hugo; ; ; ; ; ..
Skonfliktowana z dyrektorem, w 1880 opuściła Comédie-Française i skupiła się na samodzielnym zarządzaniu swoją karierą. Prócz aktorstwa, zajmowała się także reżyserią oraz pełniła funkcję menedżerki. Od 1880 do ostatnich lat życia odbywała światowe trasy, stając się pierwszą międzynarodową gwiazdą. „Krok po kroku przekształcała się ze skandalistki we wspaniałą artystkę, a następnie w osobę czczoną jako wielki symbol i ambasadorka Francji” – stwierdził Robert Gottlieb; ; ; .. Jej repertuar wypełniały przebojowe sztuki, w tym Adrienne Lecouvreur Eugène’a Scribe’a i Ernesta Legouvégo, Frou-Frou Henriego Meilhaca i Ludovica Halévy’ego oraz Dama kameliowa Dumasa (syna) – ostatnia z nich stanowiła stały punkt repertuaru Bernhardt, która w główną bohaterkę wcielała się trzy tysiące razy; ..
W latach 80. i 90. XIX wieku zarządzała Théâtre de la Porte Saint-Martin; w owym czasie odniosła sukcesy w sztukach Victoriena Sardou – Fédora (1882), Théodora (1884) i La Tosca (1887); ; ; . – a także jako tytułowa bohaterka w dramacie lirycznym Joanna d’Arc (1890) Jules’a Barbiera i Kleopatra w melodramacie o tym samym tytule (1891) Sardou; ; .. Od 1893 do 1899 zarządzała Théâtre de la Renaissance; na jego deskach triumfowała w Gismondzie (1894) Sardou i w dramacie Lorenzaccio (1895) Alfreda de Musset; ; ; .. Następnie do 1923 zarządzała Théâtre Sarah-Bernhardt. Do jej najważniejszych produkcji z tego czasu zalicza się tragedię Hamlet (1899) Shakespeare’a – sportretowany przez nią tytułowy książę Danii wzbudził ożywioną dyskusję wśród krytyków, a sama sztuka uchodzi za najbardziej kontrowersyjną w jej dorobku – dramaty Orlątko (1900) Edmonda Rostanda i Czarownica (1903) Sardou – drugi z nich uważany jest za jeden z największych sukcesów w późniejszym etapie kariery Bernhardt – dramat symbolistyczny Peleas i Melisanda (1905) Maurice’a Maeterlincka, Dziewicę z Ávili (1906) Catulle Mendèsa, Proces Joanny d’Arc (1909) Émile’a Moreau, Jeanne Doré (1913) Tristana Bernarda oraz tragedię Atalia (1920), w której zagrała główną bohaterkę; ; ; ..
Scena Premiery thumb|Bernhardt jako trubadur Zanetto w sztuce Przechodzień (1869) thumb|Bernhardt w sztuce Hernani (1877) thumb|Bernhardt w sztuce Frou-Frou (1880) thumb|Bernhardt jako Marguerite Gautier (1881) thumb|Bernhardt jako Lady Makbet w sztuce Makbet (1884) thumb|Bernhardt jako tytułowa bohaterka w sztuce Théodora (1884) thumb|Bernhardt w sztuce La Tosca (1887) thumb|Bernhardt jako Kleopatra w sztuce o tym samym tytule (1891) thumb|Bernhardt w sztuce Leah (1892) thumb|Bernhardt w sztuce Gismonda (1894) thumb|Bernhardt jako tytułowy bohater w sztuce Hamlet (1899)
Rok Tytuł Rola Szkoła Źr 1858 Tobiasz odzyskujący wzrok Archanioł Rafał Grand-Champs Rok Tytuł Rola Teatr / Uczelnia 1861 Les Premières Armes de Richelieu Louis François Armand du Plessis Théâtre de la Tour d’Auvergne Zaira Zaira Conservatoire de musique et de déclamation Fałszywa Anusia b.d. ; . 1862 Córka Cyda ; . Szkoła starców Hortensja Rok (sezon) Tytuł Rola Teatr 1862 Ifigenia Ifigenia Comédie-Française ; ; ; . Waleria Waleria ; ; ; . Uczone białogłowy Henrietta 1863 Wartogłów Hipolita ; . Dom bez dzieci pani de Rives Théâtre du Gymnase Ojciec debiutantki Anita Demon gry Amélie de Villefontaine Un soufflet nest jamais perdu Jeannette Lekkoduch Anita Pierwszy krok Clémence 1864 Mąż, który lansuje własną żonę księżniczka Daszeńka ; ; . 1865 Łania w lesie księżniczka Désirée Théâtre de la Porte Saint-Martin ; ; ; . 1866 Igraszki trafu i miłości Sylwia Théâtre de l’Odéon ; ; . Fedra Arycja 1867 Uczone białogłowy Armanda Aux Arrêts Amélie Brytanik Albine / Junie Chory z urojenia Angélique Zapis Hortensja Atalia Zachariasz Markiza de Villemer baronowa d’Argalde François le Champi Marietta 1868 Testament Cezara Girodot Hortensja Kean Anna Damby ; . Król Lear Kordelia Małżeńska loteria Laure Dufour Dramat na ulicy de La Paix Julia Vidal 1869 Przechodzień trubadur Zanetto ; . Bastard Jeanne 1870 Wyzwoleniec Bérénice Inny Hélène de Mérangis 1871 Jean-Marie Thérése ; . Fais ce que dois Marthe La Baronne Geneviève 1872 Mademoiselle Aïssé Charlotte Aïssé Ruy Blas Doña Maria Anna von Pfalz-Neuburg ; ; . Mademoiselle de Belle-Isle Gabrielle de Belle-Isle Comédie-Française ; ; . Brytanik Junie 1873 Wesele Figara paź Chérubin, chrześniak hrabiny Rozyny Mademoiselle de la Seiglière Hélène Dalila Léonora, księżna Falconieri Nieobecny pani Douglas U adwokata Marthe Andromacha Andromacha ; ; . 1874 Le Péril dan la Demeure Caroline de la Roseraie Sfinks Berthe de Savigny ; . Piękna Paulina Henri de Ligniville Zaira Zaira ; . Fedra Fedra ; ; . 1875 Córka Rolanda Bertha Gabriela Gabriela L’Oiseau bleu Jeanne Hôtel de Luynes 1876 Cudzoziemka pani Clarkson Comédie-Française ; . Rzym pokonany Posthumia ; . 1877 Hernani Doña Sol ; 1878 Otello Desdemona Amfitrion Alkmena 1879 Mitrydat Monime Pocieszne wykwintnisie b.d. Gaiety Theatre Zawód miłosny Rodzina Fourchambault Iskra 1880 Awanturnica Doña Klorynda Comédie-Française ; ; . 1880–1881 Księżna Jerzowa Seweryna b.d. (występy w Europie i Ameryce Północnej) ; . Dama kameliowa Marguerite Gautier Frou-Frou Gilberta Adrienne Lecouvreur Adrienne Lecouvreur 1881 Dama kameliowa Marguerite Gautier b.d. 1882 Fédora Fédora Romazoff Théâtre du Vaudeville 1883 Pierrot Assassin Pierrot Palais du Trocadéro Nana-Sahib Dżamma Théâtre de la Porte Saint-Martin 1884 Makbet Lady Makbet ; . Théodora Teodora ; . 1885 Marion de Lorme Marion De Lorme ; . 1886 Hamlet Ofelia 1886–1887 Le Maître de forges Claire de Beaulieu b.d. (występy w Ameryce i Wielkiej Brytanii) 1887 La Tosca Floria Tosca Théâtre Porte Sainte-Martin ; . 1888–1889 Francillon Francine de Riverolles b.d. (występy w Europie i Bliskim Wschodzie) Teresa Raquin Teresa Raquin Wyznanie hrabina Marthe de Rocca 1889 Léna Léna Despart Théâtre des Variétés 1890 Joanna d’Arc Joanna d’Arc Théâtre de la Porte Saint-Martin Kleopatra Kleopatra ; . 1891–1893 Gringoie Gringoie b.d. (ogólnoświatowe tournée) La Fille à Blanchard Pauline Nie igra się z miłością Camille La Dame de Chalant hrabina Pauline Blanchard Paulina Leah Leah 1893 Królowie księżna Wilhelmina Théâtre de la Renaissance ; . 1894 Izeil Izeil Gismonda Gismonda, księżna Aten ; . 1895 Amfitrion b.d. b.d. Magda Magda Théâtre de la Renaissance ; . Księżniczka zza morza Melissynda, księżniczka Orientu, hrabina Trypolisu 1896 Lorenzaccio Lorenzino de’ Medici ; . 1897 Spirytyzm Simona Samarytanka Fotyna Źli pasterze Magdalena 1898 Umarłe miasto Anna ; . Lysiane Lysiana de La Lauraye Medea Medea 1899 Hamlet Hamlet Théâtre Sarah-Bernhardt ; . 1900 Orlątko książę Reichstadt ; . L’Etincelle Léonie de Rénat b.d. 1900–1901 Cyrano de Bergerac Roksana b.d. (występy w Stanach Zjednoczonych) ; . Z małej chmury wielki deszcz baronowa Pocieszne wykwintnisie Magdelon 1902 Francesca da Rimini Francesca da Rimini Théâtre Sarah-Bernhardt Théroigne de Méricourt Anne-Joseph Théroigne de Méricourt Safo Fanny Legrand 1903 Suréna Eurydyka Circé Kirke b.d. (Monte Carlo) Bohémos Bohémos Werter Werter Théâtre Sarah-Bernhardt Le Maquignon b.d. Więcej niż królowa Józefina La Légende du Coeur trubadur Cabestaing Teatr rzymski w Orange Jeanne Wedekind Jeanne Wedekind Théâtre Sarah-Bernhardt Czarownica Zoraya ; . 1904 Uczta śmierci pani de Maujourdain Varennes Maria Antonina Austriaczka 1905 Angelo, tyran Padwy Tysbe Estera Artakserkses I Peleas i Melisanda Peleas Vaudeville Theatre 1906 Oblubienica morza b.d. b.d. (Genewa) Dziewica z Ávili Teresa z Ávili Théâtre Sarah-Bernhardt ; . 1907 Błazny Jacasse Le Vert galant Małgorzata Walezjuszka Le Réveil Thérèze de Mégée Śpiąca królewna książę 1908 Kurtyzana z Koryntu Cléonice La Passé Dominique Brienne 1909 Noc majowa poeta Córka Rabensteina b.d. Proces Joanny d’Arc Joanna d’Arc 1910 La Beffa Gianetto Malespini 1910–1911 Monna Vanna b.d. b.d. (występy w Stanach Zjednoczonych) Les Romanesques Zmartwychwstanie Pani X Jacqueline Fleuriot Judasz Judasz Iskariota Soeur Béatrice b.d. 1911 Lukrecja Borgia Lukrecja Borgia Théâtre Sarah-Bernhardt Świętoszek Doryna 1912 Królowa Elżbieta Elżbieta I Tudor Noc Wigilijna w latach Terroru Marion 1913 Jeanne Doré Jeanne Doré ; . 1914 Witraż Wiolena L’Alhambra Tout à coup markiza de Chalonne Théâtre Sarah-Bernhardt 1915 Katedry Katedra Najświętszej Marii Panny w Strasburgu ; . 1916–1918 Śmierć Kleopatry Kleopatra b.d. (występy w Ameryce Północnej) Całopalenie księżna Z teatru na pole chwały żołnierz Marc Bertrand Hekabe Hekabe Fałszywy model Magdalena Kupiec wenecki Porcja Gwiazda wśród nocy Jane de Mauduit 1920 Atalia Atalia Théâtre Sarah-Bernhardt ; . Daniel Daniel Arnaud ; . 1921 Chwała chwała 1922 Régine Armand Régine Armand La Mort de Molière ból L’Une d’elles b.d.
Wznowienia thumb|Bernhardt jako Doña Maria Anna von Pfalz-Neuburg w Ruy Blasie (1879)