Liliane de Kermadec (ur. 6 października 1928 w Warszawie, zm. 13 lutego 2020 w Paryżu) – Francuzka polskiego pochodzenia, twórczyni filmowa, scenarzystka, reżyserka. W latach 1965–2016 wyreżyserowała ponad dwadzieścia filmów. thumb|Grób Liliane de Kermadec na Cmentarzu Montmartre w Paryżu Życiorys Urodziła się w Warszawie jako Liliane Pisterman, matka była narodowości polskiej a ojciec rosyjskiej. Liliane początkowo chciała zostać aktorką, pierwszą rolę otrzymała w teatrze, zagrała w spektaklu pt. „Dona Rosita” (1952), następnie zagrała w spektaklu „Moje serce w górach” (fr.Mon cœur dans les Highlands) (1955), sztuka napisana przez Federico Garcie Lorka z aktorką Silvią Monfort w roli tytułowej w reżyserii Claude’a Régy’ego, sztuka napisano na podstawie utworu The Man with the Heart In The Highlands pisarza Williama Saroyana w reżyserii Michela Vitolda, kontakt z planem filmowym zaczęła jako fotografka planu pracując z reżyserką Agnes Varda przy realizacji filmu Cleo od 5 do 7, W latach 60. wyreżyserowała kilka filmów krótkometrażowych, które były prezentowane na festiwalach filmowych: „Czas Emmy” (fr. Le Temps d'Emma) nagrodzony w Wenecji w 1964 r. oraz film „Qui donc a rêvé?” (fr. Kto zatem marzył?) w którym jest autorką scenariusza z Alainem Resneisem przy Muriel i z Ywesem Robertem w Berbert i pociąg. Filmy fabularne zrealizowane przez Liliane de Kermadec, „Home Sweet Home” (1972) i „Aloïse” (1975) były pokazywane na festiwalu Festiwal Filmowy w Cannes. Scenariusz do filmu „Aloïse” Kermadec napisała wspólnie z André Téchiné, główną postać Aloïse zagrała aktorka Isabelle Huppert. Film ten był nominowany do nagrody filmowej Nagroda Cezara. W 2005 zrealizowała film dokumentalny w republice Górskiego Karabachu, gdzie w latach 1992–1998 miał miejsce konflikt zbrojny. W 1975 roku podczas występu telewizyjnego na zadane pytanie: jak zdefiniować „kino kobiece”? Liliane odpowiedziała: „Jako kobieta szukam swojej tożsamości. Jako filmowiec szukam swojego języka”. Pomimo podeszłego wieku kontynuowała swoją twórczość w zakresie filmów dokumentalnych dla kina i telewizji, od 1991 była członkinią L’ARP, francuskiego stowarzyszenia reżyserów, scenarzystów i producentów filmowych.
W 2016 wyjechała do Urugwaju gdzie nakręciła film dokumentalny Krzyk mrówek” (org.Le Cri des fourmis). Film ten opowiada historię kilku kobiet które dołączyły do Ruchu Wyzwolenia Narodowego-Tupamaros po które podczas konspiracyjnej działalności doświadczyły więzienia i tortur. Zainspirowana twórczością pisarza Charles’a Fouriera oraz jej wywiadami z francuską filozofką Simone Debout-Oleszkiewicz, w 2018 zrealizowała swój ostatni film – „Paryż, czyli utracona utopia”.
Liliane de Kermadec zmarła w Paryżu 13 lutego 2020 w wieku 91 lat, tam też została pochowana na Cmentarzu Montmartre.
Życie prywatne Wyszła za mąż za francuskiego tenisistę Gila de Kermadec (1922–2011), jej teść to francuski artysta malarz Eugène de Kermadec (1899-1976) Filmografia 2018: Paris ou l’utopie perdue (dokumentalny), 2016: Le Cri des fourmis (dokumentalny), 2011: He Film (dokumentalny, pełnometrażowy), 2008: Le Murmure des ruines, 2005: La Très chère indépendance du Haut Karabagh (dokumentalny), 1994: La Piste du télégraphe, 1986: Un moment d'inattention, 1982: Mersonne ne m'aime, 1981: Le Petit Pommier, 1975: Aloïse 1972: Home Sweet Home 1965: Qui donc a rêvé?, 1964: Le Temps d'Emma, filmy krótkometrażowe Très chère indépendance (55min) Les Enfants de Chouchi (25min) Et Paris (5min).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Hommage à Liliane de Kermadec – critikat.com film La très chère indépendance du Haut Karabagh
Kategoria:Francuscy reżyserzy filmowi Kategoria:Francuscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Montmartre w Paryżu