Antoni Michalak (ur. 22 maja 1916Inwentarz archiwalny IPN: Antoni MichalakAdam Szymanowski Polityka władz komunistycznych wobec Kościoła rzymskokatolickiego na Dolnym Śląsku w latach 1960 - 1966, Papieski Wydział Teologiczny, Wrocław 2009 (praca doktorska), s. 51, zm. 19 lutego 1991Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu: Wyszukiwarka) – polski działacz komunistyczny, członek Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych ds. polityczno-wychowawczych w latach 1947-1950.
Życiorys Pochodził z województwa poznańskiego, z rodziny robotników rolnych. W 1936 ukończył seminarium nauczycielskie, pracował w Łodzi, studiował także na Uniwersytecie Poznańskim. Od 1938 był członkiem Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w ZSRR, pracował jako robotnik. od 1940 był członkiem Komsomołu. W 1941 został żołnierzem Armii CzerwonejHenryk Machul Antoni Michalak - żołnierz i działacz, Kalendarz Wrocławski 1989, s. 163Archiwum ruchu robotniczego. Tom II, wyd. Książka i Wiedza, 1973, s. 66.
W 1943 został delegatem na I Zjazd Związku Patriotów Polskich, został członkiem jego Zarządu Głównego. Służył jako oficer polityczno-wychowawczy w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR (tzw. Armii Berlinga). W 1944 został zastępcą komendanta Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych, w latach 1945-1947 był zastępcą komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej Wojska Polskiego, jako oficer polityczny uczestniczył w walkach z podziemiem niepodległościowym. Od marca 1947 do sierpnia 1950 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw polityczno-wychowawczych, następnie został przeniesiony do rezerwy. Należał do Polskiej Partii Robotniczej, następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejHenryk Machul Antoni Michalak - żołnierz i działacz, Kalendarz Wrocławski 1989, s. 164.
W latach 1957-1973 był kierownikiem Wydziału ds. Wyznań Powiatowej Rady Narodowej miasta WrocławiaTomasz Resler Wydział do Spraw Wyznań Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu w latach 1950-1973. Studium historycznoprawne, wyd. IPN, Warszawa 2022, s. 177, pełnił funkcję lektora w Komitecie Wojewódzkim PZPR we Wrocławiu, należał do Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli oraz Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej.
Opublikował wspomnienia Z przebytej drogi (1987), pośmiertnie wydano jego książkę Między niebem i piekłem. Opowieść o Stanisławie Skalskim (1996).
Został pochowany na Cmentarzu Osobowickim.
Odznaczenia Medal im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego (nadany przez Towarzystwo Krzewienia Kultury Świeckiej, 1987)80-lecie ruchu laickiego w Polsce. Uroczyste spotkanie w Wilanowie, "Argumenty", nr 51, 20 grudnia 1987, s. 3.
Przypisy
Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej Kategoria:Polacy i obywatele polscy wcieleni do Armii Czerwonej 1939–1945 Kategoria:Członkowie Związku Patriotów Polskich Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943–1989 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk z podziemiem niepodległościowym w Polsce (1944–1956) Kategoria:Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Urzędnicy Urzędu do Spraw Wyznań Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu