Robin Padilla, właśc. Robinhood Ferdinand Cariño Padilla (ur. 23 listopada 1969) – filipiński aktor filmowy i telewizyjny oraz polityk. Jest potomkiem wpływowej rodziny filmowej o znacznych wpływach politycznych. W kinie zadebiutował w latach 80. Popularność zdobył dzięki rolom w filmach akcji, wystąpił w kilkudziesięciu produkcjach kinowych i telewizyjnych. W latach 90. wszedł w konflikt z prawem, odsiadywał wyrok za nielegalne posiadanie broni, ostatecznie został ułaskawiony przez filipińskiego prezydenta w 2016. Jest konwertytą na islam, stara się reprezentować interesy filipińskich muzułmanów. Zaliczany jest do protegowanych prezydenta Rodriga Duterte, przewodniczy od 2024. W 2022 został wybrany do Senatu. Jego wizerunek publiczny, kryminalna przeszłość oraz życie uczuciowe są przedmiotem dyskusji i kontrowersji.
Życiorys Pochodzenie i kontekst społeczny Urodził się 23 listopada 1969. Miejsce urodzenia aktora nie wynika jasno ze źródeł. Cześć z nich podaje, że przyszedł na świat w . Wedle innych natomiast urodził się w Quezon City. Według niektórych źródeł był najmłodszym dzieckiem oraz Lolity Evy Cariño. Wedle innych z kolei był siódmym z ich ośmiorga dzieci. Wychowywał się w wielodzietnym środowisku. Poza wspomnianym już rodzeństwem rodzonym ma również rodzeństwo przyrodnie. Źródła wspominają łącznie o jego 47 braciach i siostrach. Matką chrzestną Padilli była , prawniczka i polityk, w 2011 wybrana na sędzię Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Pochodzi z o częściowo hiszpańskich korzeniach. Padillowie cieszą się rozległymi kontaktami w filipińskim przemyśle filmowym. Wujem Robina był aktor , aktorstwem parali się także jego rodzice. Część rodzeństwa Robina także związała się zawodowo z przemysłem rozrywkowym. Aktorami zostali , oraz . Dziadek ze strony ojca był cenionym aktorem występującym w filipińskich filmach hiszpańskojęzycznych. Obrazy te cieszyły się zresztą popularnością w różnych krajach języka hiszpańskiego, łącząc tym samym Filipiny z ich kolonialnym dziedzictwem i przeszłością.
Rodzina Padilli jest jednocześnie ściśle związana z polityką. Wedle samego aktora początki zaangażowania politycznego rodu można umiejscowić jeszcze w okresie hiszpańskiego panowania kolonialnego. Jeden z jego dziadków, , był gubernatorem prowincji Bulacan. Ojciec pełnił z kolei funkcję zastępcy gubernatora prowincji Camarines Norte w południowej części Luzonu. Następnie zaś został jej gubernatorem. W życiu politycznym obecni byli też jego bracia. Roy Padilla Jr. zastąpił ojca na stanowisku prowincjonalnego gubernatora. był burmistrzem , natomiast wspominany już wyżej Rommel zasiadał w radzie jednej z prowincji.
Przy omawianiu publicznej aktywności rodziny należy zwrócić uwagę na to, że dynastie polityczne są integralną częścią systemów rządzących Filipinami od czasów hiszpańskiego panowania kolonialnego. Stała obecność tak rodziny Padilla, jak i innych rodzin w polityce wynika zatem z silnie zakorzenionych wzorców społecznych. Jako taka jest przynajmniej tolerowana przez większość Filipińczyków oraz aktywnie wspierana przez znaczącą liczebnie mniejszość populacji.
Młodość, wykształcenie oraz konflikt z prawem thumb|New Bilibid Prison, zakład karny, w którym Robin Padilla w latach 90. odsiadywał wyrok za nielegalne posiadanie broni Padilla podstawy edukacji odebrał w Sienna College w Quezon City, placówce położonej nieopodal jednego ze studiów filmowych. Następnie wysłano go do szkoły średniej przy St. Louis University w Baguio. Szybko pochłonęła go kariera filmowa, w związku z czym przerwał naukę. Wykształcenie średnie uzyskał dopiero podczas pobytu w zakładzie karnym. Po opuszczeniu więzienia ukończył studia z zakresu kryminologii na Philippine College of Criminology. W przeciwieństwie do znacznej części filipińskiej elity nie posługuje się biegle językiem angielskim. W przestrzeni publicznej używa przede wszystkim filipińskiego.
Relatywnie wcześnie, bo jako niespełna dziewiętnastolatek, został osierocony przez ojca. Okoliczności, w których doszło do tego wydarzenia, były dramatyczne i miały znaczny wpływ na kształtowanie się osobowości Robina. Roy Padilla bowiem padł ofiarą morderstwa, którego powody pozostają niejasne. Problemy natury emocjonalnej, nieustabilizowane życie uczuciowe, wspominane poniżej uzależnienia, wreszcie prawdopodobnie nazbyt szybko zdobyta sława, połączona z wywieraną nań presją ze strony religijnej rodziny, doprowadziły do poważnego kryzysu w życiu Padilli. Jednym z przejawów tego kryzysu były problemy z prawem, w które się wkrótce wplątał. 26 października 1992 zatrzymany został przez policję po tym, gdy spowodował wypadek drogowy, następnie zaś uciekł z miejsca zdarzenia. Podczas przeszukania jego pojazdu znaleziono kilka naładowanych karabinów. Po procesie w 1994 został skazany na 21 lat pozbawienia wolności za nielegalne posiadanie broni. Tak surową karę wymierzono mu na podstawie dekretu wydanego jeszcze w okresie wprowadzonego przez prezydenta Ferdinanda Marcosa stanu wyjątkowego (1972–1981). Po wydaniu wobec niego nakazu aresztowania Padilla zbiegł i ukrył się w górzystym regionie Bicolu. Wstąpił tam w szeregi maoistowskiej Nowej Armii Ludowej.
Do więzienia Padilla trafił ostatecznie w 1995, oddawszy się uprzednio w ręce policji. Wyrok odsiadywał w New Bilibid Prison znajdującym się w Muntinlupie, w obszarze metropolitalnym Manili. Jego polityczne koneksje wpłynęły jednak na znaczne złagodzenie kary. Warunkowego ułaskawienia udzielił mu już trzy lata później dawny polityczny sprzymierzeniec, prezydent Fidel Ramos. Wcześniej, bo w 1997, przyjęto ustawę obniżającą kary za nielegalne posiadanie broni. Autor tejże regulacji, wspierający ówczesny rząd senator otwarcie przyznawał, iż, przedkładając projekt, chciał pomóc Padilli. Decyzje te wszakże nie uwolniły Padilli od wszelkich konsekwencji prawnych. Nie odzyskał bowiem w ich wyniku pełnych praw publicznych, nie mógł na przykład kandydować w wyborach. Postanowienie prezydenckie miało zresztą jedynie czasową skuteczność. Jako takowe wygasło w 2003, a sytuacja prawna Padilli ponownie stała się niepewna. Od skutków wyroku skazującego z lat 90. uwolnił go dopiero kolejny zaprzyjaźniony z nim przywódca kraju. Prezydent Rodrigo Duterte niedługo po swym zaprzysiężeniu wspomógł przyjaciela. Decyzją z 15 listopada 2016 nie tylko skorzystał wobec niego z pełnego prawa łaski, ale również przywrócił mu pełnię praw publicznych.
Początki działalności artystycznej Początki działalności artystycznej Padilli wiążą się ściśle z obecnością jego rodziny w filipińskim życiu publicznym. Cała jego kariera, tak filmowa, jak i polityczna, wpisuje się również w powiązania klanowe. Wynika to bezpośrednio z przybierającego niekiedy skrajne formy skupienia się na własnej rodzinie, uznawanej za jedną z najistotniejszych części filipińskiego charakteru narodowego. Już jako szesnastolatek pojawił się na ekranie w niewielkiej roli w Public Enemy No. 2: Maraming Number 2 (1985) w reżyserii Gene Palomo. Jego pierwszą większą rolą była wszelako ta w Bala Ko ang Hahatol w reżyserii Ricarda Osorio, również z 1985. Rok później wystąpił w Bagets Gang. Wcześnie zaczął być kojarzony z kinem akcji, początkowo występując w filmach z tego gatunku w rolach drugoplanowych. W 1989 pojawił się u boku Dawn Zuluety w Hindi Ako Pahuhuli ng Buhay. Wystąpił wreszcie w roli głównej w Carnap King: The Randy Padilla Story w reżyserii Deo Fajardo juniora.
Dalsza działalność artystyczna. Gwiazda kina akcji thumb|Robin Padilla w 2011 Lata 90., szczególnie zaś ich początek, były dla Robina Padilli okresem licznych sukcesów zawodowych. Tylko w 1990 wystąpił w pięciu filmach. Trzy z nich okazały się ogromnym sukcesem. Położyły jednocześnie podwaliny pod specyficzny wizerunek sceniczny artysty, nierozerwalnie od tej pory związany z filmami akcji. Pierwszym ze wspomnianych obrazów był , ponownie w reżyserii Deo Fajarda juniora, sequel filmu z 1976. Padilla wcielił się w nim w syna Baby Amy, w owym czasie szeroko już rozpoznawalnej postaci filipińskiej kultury popularnej. W osadzeniu właśnie jego w tej roli dostrzec można wpływ wspomnianych wyżej powiązań klanowych. Baby Ama bowiem, główny bohater obrazu z lat 70., był postacią, która uczyniła gwiazdę z Rudy’ego Fernandeza, kuzyna Padilli. Drugim filmem był w reżyserii Willy’ego Milana. Trzeci natomiast, Bad Boy, wyreżyserowany przez przyniósł Padilli miano złego chłopca filipińskiego kina. Dobrze oddawał on właściwie jego ówczesny sposób bycia – nieokrzesanego, nałogowo palącego i nadużywającego alkoholu młodego gwiazdora, skłonnego zresztą do zachowań wyraźnie autodestrukcyjnych. W owym czasie porównywany bywał on do Jamesa Deana lub Josepha Estrady. Ten ostatni, gwiazda filipińskiego kina, zasłynął nie tylko z bogatego życia uczuciowego. Zdobytą popularność wykorzystał, podobnie jak później Padilla, w życiu politycznym i między 1998 a 2001 piastował funkcję prezydenta kraju.
Wątpliwa reputacja nie wpłynęła na pozycję Padilli w samym przemyśle filmowym. W 1991 pojawił się w roli głównej w , ponownie w reżyserii Eddiego Rodrigueza. Obraz ten, historia dziewczyny z zamożnej rodziny oraz jej miłości do drobnego kryminalisty o złotym sercu, opierał się na jednym z najpopularniejszych schematów narracyjnych w historii filipińskiego kina. Mimo niezbyt oryginalnej fabuły film okazał się ogromnym przebojem. Dominujący w nim wątek miłosny został uzupełniony zwyczajowymi elementami filmu akcji, a także zręcznie umiejscowionymi aspektami komicznymi. Wskazuje się, że to właśnie Maging Sino Ka Man ugruntował pozycję Padilli w krajowym przemyśle filmowym. Jeszcze w tym samym roku, częściowo wykorzystując sukces tego właśnie filmu, pojawił się w Ang Utol Kong Hoodlum. Zagrał w nim u boku Viny Morales. Produkcja ta odniosła ogromny sukces kasowy, w związku z tym już rok później doczekała się kontynuacji. Jej wpływ na filipińską kulturę popularną okazał się zresztą względnie trwały, choćby w postaci nawiązującego do niej serialu o tym samym tytule z 2011. Filmowa kontynuacja Ang Utol Kong Hoodlum natomiast, produkcja znana jako Miss na Miss Kita: Ang Utol Kong Hoodlum 2, stanowi debiut Padilli jako scenarzysty. Późniejsze, stworzone przezeń scenariusze nie odniosły już jednak podobnego sukcesu.
Ewolucja wizerunku ekranowego i dalsza kariera filmowa W pierwszych latach XXI stulecia Padilla zdał sobie sprawę, że filmy akcji straciły na popularności wśród miłośników filipińskiego kina. Zdecydował się w związku z tym przyjąć role wykraczające swą stylistyką poza te, z których znany był do tej pory. Zagrał zatem w komediach romantycznych, takich jak Kailangan Ko’y Ikaw (2000), Pagdating ng Panahon (2001), (2003) czy (2006). Zajął się również horrorami oraz thrillerami. Można tutaj wymienić filmy takie jak (2004), Blackout (2007) czy (2009). Eksperymentował też z kinem niezależnym. Zagrał zatem choćby w ASTIGmatism (2004) w reżyserii . Rola Padilli w satyrze (2005) w reżyserii uznawana jest za jedną z najlepszych oraz najbardziej dojrzałych w całej jego artystycznej karierze. Wśród późniejszych, cenionych filmów z jego udziałem wymienia się jeszcze (2013) czy (2014). W tym ostatnim wcielił się w rolę Andrésa Bonifacio, filipińskiego bohatera narodowego oraz jednego z najważniejszych przywódców rewolucji z 1896, która zakończyła hiszpańskie rządy kolonialne na archipelagu.
Kariera telewizyjna