Okręty podwodne typu UC II – niemieckie okręty podwodne (podwodne stawiacze min) z okresu I wojny światowej. W latach 1915–1917 w stoczniach Blohm & Voss w Hamburgu, Vulcan w Hamburgu, AG Weser w Bremie, Germaniawerft w Kilonii i Kaiserliche Werft w Gdańsku zbudowano 64 okręty tego typu. Okręty charakteryzowały się wypornością od 400 do 434 ton w położeniu nawodnym i od 480 do 511 ton pod wodą, a ich główną bronią było 18 min kotwicznych typu UC/200 oraz siedem torped kalibru 500 mm wystrzeliwanych z trzech wyrzutni. Napędzane silnikami wysokoprężnymi jednostki rozwijały na powierzchni prędkość od 11,6 do 12 węzłów, osiągając zasięg od 8000 do 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów.

Okręty zostały wcielone w skład Kaiserliche Marine w latach 1916–1917, po czym służyły na Oceanie Atlantyckim, Morzu Bałtyckim i Morzu Śródziemnym (na tym ostatnim akwenie formalnie wchodząc w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine), zatapiając wiele alianckich i neutralnych jednostek pływających. Podczas działań wojennych utracono 43 okręty typu UC II, a ocalałe zostały przekazane w ramach reparacji Wielkiej Brytanii i Francji, gdzie z wyjątkiem trzech jednostek utraconych w trakcie transferu zostały wkrótce złomowane.

Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Kaiserliche Marine oraz sekretarza stanu ministerstwa marynarki wojennej, admirała Alfreda von Tirpitza do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku przez biuro konstrukcyjne Inspektoratu Broni Podwodnej (niem. Uboot-Inspektion) z inż. Franzem Wernerem na czele projekt okrętu o numerze 41, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego. Powiększono także liczbę zabieranych na pokład min kotwicznych o większym wagomiarze, a co za tym idzie rozmiary oraz wyporność okrętu, a także liczebność załogi i dochodzącą do czterech tygodni autonomiczność.

29 sierpnia 1915 roku admirał Tirpitz zadecydował w ramach wojennego programu rozbudowy floty o zamówieniu I serii okrętów typu UC II, liczącej 18 jednostek (UC-16 – UC-33), które miały być dostarczone w pierwszej połowie 1916 roku. 20 listopada tego roku złożono zamówienie na kolejną serię liczącą 21 okrętów tego typu (UC-34 – UC-48), a 11 stycznia 1916 roku powiększono je o następne jednostki (UC-49 – UC-79).

Spośród 64 okrętów typu UC II 24 zbudowane zostały w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, 21 powstało w stoczni Vulcan w Hamburgu, siedem zbudowała stocznia AG Weser w Bremie, a po sześć jednostek zbudowały stocznie Germaniawerft w Kilonii i Kaiserliche Werft w Gdańsku. Stępki okrętów położono w latach 1915–1916, a zwodowane zostały w latach 1916–1917. Koszt budowy jednego okrętu wyniósł, w zależności od stoczni, od 1 mln 727 tys. do 2 mln 141 tys. marek. Liczący 64 jednostki typ UC II był drugą co do wielkości serią okrętów podwodnych zbudowaną w Niemczech podczas I wojny światowej, po typie UB III.

+ Okręty podwodne typu UC II Okręt Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wcielenie do służby Los UC-16 Blohm & Voss 1915 1 lutego 1916 26 czerwca 1916 zaginął 4 października 1917 UC-17 19 lutego 1916 23 lipca 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany UC-18 4 marca 1916 15 sierpnia 1916 zatopiony 19 lutego 1917 UC-19 15 marca 1916 22 sierpnia 1916 zatopiony 6 grudnia 1916 UC-20 1 kwietnia 1916 8 września 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1919, złomowany UC-21 1 kwietnia 1916 15 września 1916 zaginął po 16 września 1917 roku UC-22 1 lutego 1916 1 lipca 1916 przekazany Francji w 1919, złomowany UC-23 19 lutego 1916 28 lipca 1916 przekazany Francji w 1918 lub 1919, złomowany UC-24 4 marca 1916 17 sierpnia 1916 zatopiony 24 maja 1917 UC-25 Vulcan 10 czerwca 1916 28 czerwca 1916 samozatopiony 28 października 1918 UC-26 22 czerwca 1916 18 lipca 1916 zatopiony 8/9 maja 1917 UC-27 28 czerwca 1916 25 lipca 1916 przekazany Francji w 1919, złomowany UC-28 8 lipca 1916 6 sierpnia 1916 przekazany Francji w 1919, złomowany UC-29 15 lipca 1916 15 sierpnia 1916 zatopiony 7 czerwca 1917 UC-30 27 lipca 1916 22 sierpnia 1916 zatonął 21 kwietnia 1917 UC-31 7 sierpnia 1916 2 września 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany UC-32 12 sierpnia 1916 13 września 1916 zatonął 23 lutego 1917 UC-33 26 sierpnia 1916 25 września 1916 zatopiony 26 września 1917 UC-34 Blohm & Voss 6 maja 1916 26 września 1916 samozatopiony 30 października 1918 UC-35 6 maja 1916 4 października 1916 zatopiony 16 maja 1918 UC-36 25 czerwca 1916 3 listopada 1916 zatopiony 21 maja 1917 UC-37 5 czerwca 1916 13 października 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany UC-38 5 czerwca 1916 19 października 1916 zatopiony 14 grudnia 1917 UC-39 25 czerwca 1916 29 października 1916 zatopiony 8 lutego 1917 UC-40 Vulcan 5 września 1916 1 października 1916 przekazany Wielkiej Brytanii, zatonął 21 lutego 1919 UC-41 13 września 1916 11 października 1916 zatopiony 21 sierpnia 1917 UC-42 21 września 1916 18 listopada 1916 zatonął 10 września 1917 UC-43 5 października 1916 25 października 1916 zatopiony 10 marca 1917 UC-44 10 października 1916 4 listopada 1916 zatonął 4 sierpnia 1917 UC-45 20 października 1916 18 listopada 1916 zatonął 17 września 1917, podniesiony,przekazany Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany UC-46 AG Weser 1 lutego 1916 15 lipca 1916 15 września 1916 zatopiony 8 lutego 1917 UC-47 30 sierpnia 1916 13 października 1916 zatopiony 18 listopada 1917 UC-48 27 września 1916 6 listopada 1916 internowany 23 marca 1918,przekazany Wielkiej Brytanii, samozatopiony 15 marca 1919 UC-49 Germaniawerft 1916 7 listopada 1916 2 grudnia 1916 zatonął 14 sierpnia 1918 UC-50 23 listopada 1916 21 grudnia 1916 zaginął po 7 stycznia 1918 UC-51 5 grudnia 1916 6 stycznia 1917 zatonął 17 listopada 1917 UC-52 23 stycznia 1917 15 marca 1917 przekazany Wielkiej Brytanii w 1919, złomowany UC-53 27 lutego 1917 5 kwietnia 1917 samozatopiony 28 października 1918 UC-54 20 marca 1917 10 maja 1917 samozatopiony 28 października 1918 UC-55 Kaiserliche Werft 25 lutego 1916 2 sierpnia 1916 15 listopada 1916 zatonął 29 września 1917 UC-56 4 marca 1916 26 sierpnia 1916 18 grudnia 1916 internowany 24 maja 1918,przekazany Francji, złomowany UC-57 14 marca 1916 7 września 1916 22 stycznia 1917 zatonął po 17 listopada 1917 UC-58 18 marca 1916 21 października 1916 12 marca 1917 przekazany Francji w 1918, złomowany UC-59 25 marca 1916 28 września 1916 12 maja 1917 przekazany Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany UC-60 31 marca 1916 8 listopada 1916 25 czerwca 1917 przekazany Wielkiej Brytanii w 1919, złomowany UC-61 AG Weser 3 kwietnia 1916 11 listopada 1916 13 grudnia 1916 zniszczony 26 lipca 1917 UC-62 9 grudnia 1916 8 stycznia 1917 zatonął 14 października 1917 UC-63 6 stycznia 1917 30 stycznia 1917 zatopiony 1 listopada 1917 UC-64 23 stycznia 1917 22 lutego 1917 zatonął 20 czerwca 1918 UC-65 Blohm & Voss 1916 8 lipca 1916 10 listopada 1916 zatopiony 3 listopada 1917 UC-66 15 lipca 1916 18 listopada 1916 zatopiony 27 maja 1917 UC-67 6 sierpnia 1916 10 grudnia 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1919, złomowany UC-68 12 sierpnia 1916 17 grudnia 1916 zaginął po 13 marca 1917 UC-69 7 sierpnia 1916 23 grudnia 1916 zatonął 6 grudnia 1917 UC-70 7 sierpnia 1916 22 listopada 1916 zatopiony 5 czerwca 1917, podniesiony,zatopiony 28 sierpnia 1918 UC-71 12 sierpnia 1916 28 listopada 1916 przekazany Wielkiej Brytanii, zatonął 20 lutego 1919 UC-72 12 sierpnia 1916 5 grudnia 1916 zatonął po 22 sierpnia 1917 UC-73 26 sierpnia 1916 24 grudnia 1916 przekazany Wielkiej Brytanii w 1919, złomowany UC-74 Vulcan 19 października 1916 26 listopada 1916 internowany 21 listopada 1918,przekazany Francji w 1919, złomowany UC-75 6 listopada 1916 6 grudnia 1916 zatopiony 31 maja 1918 UC-76 25 listopada 1916 17 grudnia 1916 zatonął 10 maja 1917, podniesiony,internowany 13 listopada 1918,przekazany Wielkiej Brytanii, złomowany UC-77 2 grudnia 1916 29 grudnia 1916 zatonął 11 lipca 1918 UC-78 8 grudnia 1916 10 stycznia 1917 zatopiony 9 maja 1918 UC-79 19 grudnia 1916 22 stycznia 1917 zatonął 5 kwietnia 1918

Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze okrętu podwodnego UC-58|Wnętrze UC-58 Jednostki typu UC II były średniej wielkości przybrzeżnymi okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Wykonany ze stali o grubości 11 mm kadłub sztywny miał od 39,3 do 40,96 metra długości oraz 3,65 metra szerokości i podzielony był na sześć przedziałów wodoszczelnych (od dziobu): I – minowy ze sterami głębokości, II – pomieszczenia załogi, III – centrala, IV – pomieszczenia załogi, w tym kabiny oficerskie, V – przedział silników spalinowych i silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy z pomieszczeniami załogi. Kadłub lekki wykonany był z blach o grubości od 3,5 do 4 mm i pokrywał większą część kadłuba sztywnego; pomiędzy nimi znajdowało się siedem zbiorników balastowych, zbiorniki trymujące i cztery zbiorniki paliwa.

Długość całkowita wynosiła od 49,35 do 53,15 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła od 400 do 434 ton, a w zanurzeniu od 480 do 511 ton. Jednostki od 1917 roku miały wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do ich wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.

Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne o łącznej mocy od 368 do 485 kW (500–660 KM), a pod wodą poruszały się dzięki dwóm silnikom elektrycznym o łącznej mocy od 340 do 460 kW (460–620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręty osiągały prędkość od 11,6 do 12 węzłów na powierzchni i od 6,7 do 7,4 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił od 8000 do 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz od 52 do 60 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły od 41 do 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym przedziałem mieszkalnym załogi. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia od 30 do 48 sekund.