thumb|Grób Tadeusza Mitraszewskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Tadeusz Franciszek Stanisław Mitraszewski (ur. 23 października 1892 we Lwowie, zm. 25 października 1960 w Warszawie) – polski prawnik, prokurator, sędzia i adwokat, główny inspektor Straży Więziennej, oficer audytor rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 23 października 1892 we Lwowie jako syn Franciszka. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 19 pułk piechoty OK. Początkowo pełnił służbę jako aspirant oficerski. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916.

W 1920 był oficerem śledczym w sądzie polowym 5 Dywizji Piechoty. 20 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Sądowym, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W latach 1920–1921 w Dowództwie 6 Armii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 55. lokatą w korpusie oficerów sądowych. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr II w Lublinie na stanowisku podprokuratora. Z dniem 15 stycznia 1926, w związku z wejściem w życie nowej organizacji służby sprawiedliwości, został zatwierdzony na stanowisku referenta w Wydziale III Departamentu IX Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Później został przeniesiony służbowo z Dep. IX MSWojsk. do Prokuratury przy WSO Nr II. W marcu 1927 został mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych i przeniesiony do Prokuratury przy WSO Nr II na stanowisko podprokuratora. W kwietniu 1928 został przeniesiony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr IX w Brześciu na stanowisko podprokuratora. Z dniem 31 października 1928 został przeniesiony do rezerwy. W 1934, jako oficer rezerwy Korpusu Sądowego pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sambor.

W latach 1930–1933 był wiceprokuratorem w Sądzie Okręgowym w Lublinie. 17 września 1930 wystąpił jako oskarżyciel w procesie byłej posłanki Ireny Kosmowskiej. W latach 1933–1934 był prokuratorem w Sądzie Okręgowym w Samborze. 20 września 1933 wystąpił jako oskarżyciel w procesie o zabójstwo Tadeusza Hołówki.

12 lipca 1934 jako wiceprokurator Sądu Apelacyjnego w Warszawie został delegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Departamentu Karnego i głównego inspektora Straży Więziennej. W 1935 został mianowany zastępcą dyrektora wspomnianego departamentu. Współorganizował reformę systemu penitencjarnego oraz reformę szkolnictwa zawodowego personelu więziennego.

12 września (27 maja.) 1938 został mianowany prezesem Sądu Okręgowego w Wilnie. 24 września tego roku został pożegnany przez ministra sprawiedliwości Witolda Grabowskiego i wiceministra sprawiedliwości Adama Chełmońskiego.

Po powrocie z obozu internowanych na Litwie nie został członkiem konspiracji wileńskiej. Wojskowy Sąd Specjalny w Wilnie skazał go za zrzeczenie się narodowości polskiej na karę pozbawienia wolności z odroczeniem wykonania orzeczonej kary po wojnie.

Wiosną 1941 zdołał z rodziną przedostać się na stronę niemiecką, a później do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie został polskim prokuratorem w Sądzie Okręgowym w Radomiu. W styczniu 1942 polski Zarząd Zakładów Karnych w Warszawie skierował go do pracy we Lwowie, gdzie objął stanowisko wiceprokuratora w Sądzie Apelacyjnym (dla Polaków) oraz sprawował nadzór administracyjno-gospodarczy nad więzieniami i nielicznym polskim personelem w Dystrykcie Galicja. Współpracował z delegatem Rady Głównej Opiekuńczej. Pod koniec lutego 1945 powrócił do rodziny pod Warszawą, a następnie pracował jako radca prawny w różnych instytucjach. W 1960 był adwokatem w Zespole Adwokackim nr 3 w Warszawie. Zmarł 25 października 1960 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 263, rząd 6, miejsce 7).

Był żonaty z Marią z Jaworskich (1896–1987), z którą miał syna Stanisława (1933–2006).

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi – 11 listopada 1935 „za zasługi na polu pracy w sądownictwie”. odznaka „Za zasługi w pracy penitencjarnej” – pośmiertnie 28 czerwca 2019 Srebrny Medal Waleczności 2 klasy

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Funkcjonariusze Straży Więziennej II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie audytorzy II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Lublinem Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za zasługi w pracy penitencjarnej” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Prezesi sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Prokuratorzy sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Sprawiedliwości II Rzeczypospolitej Kategoria:Wiceprokuratorzy II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1960