Muzeum Narodowe Palau (, BNM, – trb. Berau Kokuritsu Hakubutsukan) – założone w 1955 roku, znajdujące się w Kororze, byłej stolicy Palau i największym mieście tego kraju.
Historia thumb|left|Zrekonstruowany obok budynku muzeum (2013) Muzeum zostało założone w 1955 roku i jest najstarszym na obszarze wysp Mikronezji. Początkowo jego siedzibą był niewielki budynek z czasów przynależności Palau do Japonii, znajdujący się niedaleko lokalnego posterunku policji, następnie instytucja zajmowała piętro dawnego japońskiego biura meteorologicznego opuszczonego po Wojnie na Pacyfiku. Przy budynku wzniesiono tradycyjny palauski , czyli wykonane z drewna miejsce spotkań przeznaczone dla mężczyzn. Obiekt spłonął w pożarze w 1979 roku, jednak odbudowano go na początku lat 90. XX wieku z zastosowaniem tradycyjnych technik i materiałów.
W 2005 roku oddano do użytku nową siedzibę muzeum, wybudowaną przy wsparciu finansowym rządu Republiki Chińskiej (Tajwanu).
Wieloletnią dyrektorką instytucji (w latach 1979–2009) była , znawczyni historii i kultury Palau. W 2009 roku prezydent Johnson Toribiong powołał ją na stanowisko ministra ds. społeczności i spraw kulturalnych, a nowym dyrektorem muzeum 1 czerwca tego samego roku została .
W 2017 roku Muzeum Narodowe Palau podpisało memorandum o porozumieniu z Muzeum Narodowym w Pradze w sprawie współpracy głównie w dziedzinie nauk przyrodniczych.
Zbiory thumb|left|Wnętrze bai (2011) Muzeum Narodowe Palau jest instytucją naukowo-badawczą, edukacyjną i dokumentacyjną, zajmującą się także zarządzaniem oraz ochroną i promocją dziedzictwa kulturowego oraz przyrodniczego Palau i pozostałych wysp zaliczanych do Mikronezji.
W zbiorach instytucji znajduje się ponad 4,5 tys. przedmiotów związanych z historią, etnografią, sztuką oraz historią naturalną, z których większość pochodzi z Palau i Mikronezji, a także z innych wysp Oceanii. Należą do nich m.in. tradycyjna broń czy narzędzia, a także pamiątki z czasów kolonizacji hiszpańskiej i niemieckiej, czasów japońskiej okupacji oraz z okresu II wojny światowej oraz czasów administracji amerykańskiej.
Cennymi artefaktami są koraliki i muszelki zwane udoud funkcjonujące niegdyś na wyspach jako środek płatniczy. Oprócz tego na ekspozycji znajdują się dwa pełnowymiarowe modele palauskich kajaków – kaeb (szybki kajak umożliwiający przemieszczanie się na duże odległości) oraz kabekel (duży kajak wojenny bez żagla, mogący pomieścić nawet 32 wioślarzy). Kolekcja dzieł sztuki w Muzeum Narodowym Palau obejmuje prace artystów z kraju i zagranicy przedstawiające portrety, krajobrazy oraz sceny z życia codziennego Palauańczyków.
W działającej w ramach muzeum sekcji historii naturalnej skatalogowane są okazy palauskich roślin i zwierząt, zwłaszcza gatunków mających znaczenie kulturowe. Przy BNM funkcjonuje też biblioteka, w której zgromadzono ponad 5 tys. różnego rodzaju tomów książek oraz liczne mapy, czasopisma, plakaty, dokumenty archiwalne oraz notatki, artykuły i prace naukowe. Wśród rzadkich książek w zbiorach Muzeum Narodowego Palau wymienia się dzieła niemieckiego antropologa , który na przełomie XIX i XX wieku zajmował się badaniami i dokumentacją życia i kultury ówczesnych Palauańczyków, a także egzemplarz wydanego po raz pierwszy w 1788 roku dzieła Account of the Pelew Islands autorstwa .
Muzeum posiada też zdigitalizowane archiwum multimedialne. Instytucja prowadzi badania etnobotaniczne oraz obserwacje cennej mikronezyjskiej awifauny. W obiekcie znajduje się sklep z pamiątkami i restauracja.
W przylegającym do muzeum ogrodzie znajduje się tradycyjny oraz pomnik pierwszego prezydenta Palau, Haruo Remeliika.
Przypisy
Palau Kategoria:Koror (miasto) Kategoria:Obiekty budowlane na Palau Kategoria:Kultura na Palau