Kamienica Judy Salomonowicza przy ul. Zielonej 25 w Łodzi – modernistyczna kamienica znajdująca się na rogu ul. Zielonej oraz ul. Gdańskiej w Łodzi.
Historia Obiekt wzniesiono na niezabudowanym terenie należącym wcześniej do kompleksu fabrycznego Rudolfa Kellera, a następnie Emila Eiserta. Budowę rozpoczęto w maju 1936. Pierwotny projekt przewidywał wzniesienie obiektu trzy- i czteropiętrowego o dwóch ryzalitach frontowych i dwóch w elewacji tylnej. W czerwcu 1936 projekt zmieniono, proponując wzniesienie budynku pięciopiętrowego, z pojedynczym ryzalitem w elewacji tylnej. W 1938 został zmieniony pierwotny wygląd centralnej części elewacji frontowej. Projekt podpisał Henryk Lewinson.
Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków miasta Łodzi pod numerem 2219.
Architektura Kamienica jest przykładem architektury stylu 1937 roku. Posiada złożony układ, na planie zbliżonym do litery L z dwoma frontowymi ryzalitami od strony ul. Zielonej oraz pojedynczym ryzalitem od strony dziedzińca. Wjazd na posesję znajduje się od strony ul. Gdańskiej wzdłuż odsłoniętej północnej ściany szczytowej, natomiast wejście frontowe z cour d'honneur od strony ul. Zielonej.
Budynek posiada cztery piętra oraz piwnicę. Znajduje się w nim 38 osiem mieszkań dwu-, trzy- oraz czteropokojowych. Na poziomie parteru znajdują się trzy lokale użytkowe z obszernymi witrynami w ryzalitach. Większe mieszkania posiadały osobne wejścia dla służby. Natomiast jedna z dwóch klatek schodowych została zaaranżowana w formie oświetlonego od góry atrium, z biegami schodów i galerią usytuowaną wzdłuż ścian.
Dachy kamienicy posiadają niewielki kąt nachylenia połaci. Elewacja frontowa południowa (od strony ul. Zielonej), dwunastoosiowa o kompozycji symetrycznej. Fasadę podzielono na trzy części, z których skrajne stanowią czteroosiowe ryzality flankujące, również czteroosiową, część centralną. Osie części centralnej wyraźnie wyróżnione poprzez biegnące przez cztery kondygnacje, pseudowykusze założone na planie wycinka koła, z oknami typu porte-fenêtre, rozdzielone szerokimi, żłobkowanymi pilastrami. W skrajnych osiach ryzalitów umieszczono czterokondygnacyjne półokrągłe wykusze. Pozostałe osie wyznaczono czteroskrzydłowymi oknami.
Elewacja frontowa wschodnia (od strony ul. Gdańskiej) składa się z siedmiu osi. Powyżej parteru znajdują się trzy półokrągłe, czterokondygnacyjne wykusze rozmieszczone skrajnie i centralnie w ramach fasady. Pierwotnie fasady obłożono płytami ze sztucznego kamienia (imitacja czerwonego piaskowca), a parter do wysokości gzymsu kordonowego zdobiony był żłobieniami w tynku, które jednak zniszczono podczas termomodernizacji budynku.
Zobacz też
architektura modernistyczna w Łodzi kamienica Judy Salomonowicza przy ul. Gdańskiej 74 w Łodzi
Przypisy
Salomonowicza Judy Kategoria:Architektura modernizmu w Łodzi Kategoria:Stare Polesie Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1938