mały|D – zarodniki, E – sferocyty, F – skórka kapelusza, G, H – podstawki mały Muchomor olszynowy (Amanita friabilis (P. Karst.) Bas) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1879 r. Petter Adolf Karsten, nadając mu nazwę Amanitopsis vaginata * friabilis. W 1974 r. Cornelis Bas przeniósł go do rodzaju Amanita. Pozostałe synonimy: Amanitopsis friabilis (P. Karst.) Sacc. 1887 Pseudofarinaceus friabilis (P. Karst.) Kuntze 1891 Vaginata friabilis (P. Karst.) Kuntze 1898 Polską nazwę podaje internetowy atlas grzybów. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy muchomor olszynowy w 2025 r.
Morfologia Kapelusz Średnica 2,8–7 cm, kształt płaskowypukły z lekko zagłębionym środkiem i z niskim garbkiem. Powierzchnia brązowa, naga. Brzeg prążkowany na 25–30% promienia. Pozostałości osłony występują w postaci gęsto osadzonych, trwałych brodawek o barwie od szarej do białawej. Blaszki Gęste, sięgające wierzchołka trzonu, wąsko przyrośnięte, bladożółte do białawych. Trzon Wysokość 5–14 cm, grubość do 0,7 cm, pusty, blady, miejscami z brązowawymi łuseczkami. Pochwa wąska, przylegająca, pokryta brązowawymi brodawkami. Cechy mikroskopowe Bazydiospory 10,1–12,1 × 8,5–9,8 (–10,8) µm, w odczynniku Melzera nieamyloidalne, prawie kuliste do szeroko elipsoidalnych (rzadko elipsoidalne, czasami odwrotnie jajowate). U nasady podstawek brak sprzążek.
Występowanie i siedlisko Znany jest głównie w Europie, poza nią nieliczne stanowiska podano w Ameryce Północnej. W Polsce jest rzadki, jego występowanie podaje internetowy atlas grzybów.
Muchomory to naziemne grzyby mykoryzowe. Muchomor olszynowy znany jest tylko z wilgotnych gleb pod olszami.
Jest to gatunek niejadalny.
Przypisy
Kategoria:Muchomorowate Kategoria:Mykobiota Polski