Koszykarz mysi, kolcogonek mysi (Asthenes griseomurina) – gatunek małego ptaka z rodziny garncarzowatych (Furnariidae). Występuje w strefie równikowej na zachodzie Ameryki Południowej na niewielkim obszarze Peru i Ekwadoru. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, ).

Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski przyrodnik Philip Lutley Sclater w 1882 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Autor nadał ptakowi nazwę Synallaxis griseo-murina, a jako miejsce typowe podał San Lucas w Ekwadorze. Badania molekularne opublikowane w 2011 roku wykazały, że koszykarz mysi jest najbliżej spokrewniony z koszykarzem białobrodym Asthenes fuliginosa. Oba te gatunki były wcześniej zaliczane do rodzaju Schizoeaca. Koszykarz mysi jest gatunkiem monotypowym.

Etymologia Asthenes: asthenes „nieistotny, mało znaczący”, od negatywnego przedrostka α- a-; σθενος sthenos „siła, moc”. griseomurina: „szary”, „mysi” (przymiotnik od mus „mysz”, dpn. muris „myszy”).

Morfologia Mały ptak o brązowych tęczówkach. Dziób długi i cienki, żuchwa brązowa lub szara, górna szczęka ciemnoszara. Nogi i stopy niebieskoszare. Górne części ciała są wyraźnie ciemniejsze od dolnych. Są matowe oliwkowobrązowe, wokół oka niewielka biała obwódka, słabo zaznaczony lekko szary pasek brwiowy. Grzbiet, skrzydła, pokrywy nadogonowe i kuper brązowe. Ogon długi, stopniowany, sterówki postrzępione. Dolne części ciała jasnoszare lub szarobrązowe. Na brodzie i gardle często białe pręgi. Długość ciała 18–21 cm, masa ciała: samice 15,5–17,5 g, samce 17,5–19 g.

Wymiary szczegółowe: +Długość skrzydła (mm)59–64Długość ogona (mm)97–112Długość dzioba (mm)16–17

Zasięg występowania Koszykarz mysi występuje na niewielkim obszarze na stokach Andów w najbardziej na północ wysuniętych częściach Peru (na północ od rzeki Marañón) i w południowym Ekwadorze. Między innymi w Cordillera del Cóndor. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 24,6 tys. km². Występuje na wysokości 1730–4000 m n.p.m., ale zazwyczaj powyżej 2800 m n.p.m.

Ekologia i zachowanie Jego głównym habitatem są wysokie kępy traw w formacjach roślin paramo często przemieszane z niewielkimi krzewami, lasy górskie, w tym lasy PolylepisLasy Polylepis to formacje leśne, których górna granica występowania przewyższa 5000 m n.p.m., znacznie powyżej naturalnego poziomu występowania innych lasów. Składają się głównie z drzew rodzaju Polylepis, krzewów i traw. Drzewa Polylepis są sękate, mają zazwyczaj niewielką wysokość (chociaż pewne gatunki osiągają wysokość przekraczającą 10 m) i charakteryzują się szorstką i grubą wielowarstwową korą. Tworzą zarówno gęste skupiska, jak i niewielkie kępy drzew.. Długość pokolenia jest określona na 2,8 roku. Ptak ten żeruje głównie w parach. Nie ma wielu informacji o diecie tego gatunku, prawdopodobnie składa się głównie z owadów. Koszykarz mysi żeruje w zaroślach, zazwyczaj nisko – do 1 metra nad ziemią, pożywienie pobiera z liści i gałązek.

Rozmnażanie Nie ma informacji o rozmnażaniu tego gatunku. Także gniazda i jaja tych ptaków nie zostały dotychczas opisane.

Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN koszykarz mysi jest uznawany za gatunek najmniejszej troski (LC, ). Wielkość populacji nie jest oszacowana, a gatunek ten opisywany jest jako dość pospolity. BirdLife International ocenia, że liczebność populacji prawdopodobnie spada z powodu niszczenia naturalnych siedlisk.

Uwagi

Przypisy

Systematyka i nazewnictwo polskie za:

Linki zewnętrzne

Kategoria:Garncarzowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Fauna Ekwadoru Kategoria:Fauna Peru Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1882 roku Kategoria:Taksony opisane przez Philipa Lutleya Sclatera