Koloryści niemieccy – termin, którym badacz muzyki organowej w swoim opracowaniu Zur Geschichte des Orgelspiels z 1884 określił grupę niemieckich twórców muzyki organowej z 2. połowy XVI i początku XVII wieku. Wyróżnikiem ich transkrypcji polifonicznych utworów wokalnych (głównie motetów i chanson) na organy były obficie stosowane ozdobniki (m.in. biegniki i pasaże).
Do kolorystów zaliczają się m.in. Elias Ammerbach (ok. 1530–1597), (1520–1592), (1556–1617), (2. poł. XVI wieku), (1. poł. XVII wieku) oraz Dietrich Buxtehude (ok. 1637–1707).
Ritter użył terminu „koloryści” w sposób pogardliwy, krytykując zdecydowanie nadmierne i pozbawione gustu, jego zdaniem, wykorzystanie ozdobników. Podobną opinię miał włoski teoretyk muzyki Giovanni Battista Doni.
Początki stylu kompozytorskiego kolorystów widoczne są już na początku XVI wieku, w muzyce organowej (np. u , i Paula Hofhaimera), lutniowej (np. u Hansa Neusiedlera i ) i wirginałowej (wirginaliści angielscy), ale to koloryści doprowadzili tę sztukę do „nużącej skrajności”.
thumb|800px|center|Fragment współczesnej transkrypcji tabulatury organowej Dietricha Buxtehudego z widocznymi licznymi ozdobnikami
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Style i kierunki muzyczne Kategoria:Muzyka w Niemczech Kategoria:Muzyka renesansu Kategoria:Muzyka baroku