Gmina żydowska w Głogowie poświadczona została już w dokumencie z roku 1280. Na Śląsku, oprócz Białej, jedynie w Głogowie kahał funkcjonował nieprzerwanie aż do czasu Holocaustu. W XVIII wieku Głogów zamieszkiwała prawie jedna piąta śląskich żydów.
mały|250px|Synagoga – lapidarium Synagogę na głogowskiej starówce oddano do użytku we wrześniu 1892 r. Miała w założeniu stanowić ważną dominantę w krajobrazie miasta i świadczyć o randze tutejszej gminy żydowskiej. Głogowska synagoga mogła pomieścić 300 mężczyzn i 250 kobiet. Jej trzon stanowiła masywna i wysoka (32 m) część wieżowa, zwieńczona kopułą.
W nocy z 9 na 10 listopada 1938 r. synagogę splądrowały i spaliły bojówki hitlerowskie; następnie rozebrano ją do fundamentów. W roku 1933 głogowska społeczność liczyła ok. 600 osób, jednakże w chwili wybuchu II wojny światowej w Głogowie pozostało jedynie ok. 100 starszych wiekiem osób. Wiosną 1942 30 z nich wysłano transportem do obozu w Izbicy koło Lublina, a pozostałych do Terezinu w Czechach. Spośród głogowskich żydów znana jest jedynie jedna ocalała osoba – Elise Getzel.
W 55. rocznicę spalenia synagogi odsłonięto w Głogowie pomnik poświęcony pamięci społeczności żydowskiej tego miasta. Monument – miejsce pamięci (proj. inż. arch. Dariusza Wojtowicza) tworzą: zrekonstruowany na oryginalnych fundamentach synagogi obrys jej murów oraz niewielki obelisk z inskrypcjami w językach polskim i hebrajskim.
Zobacz też zabytki w Głogowie Synagoga w Głogowie
Linki zewnętrzne O głogowskiej synagodze i gminie żydowskiej na stronie Towarzystwa Ziemi Głogowskiej
Kategoria:Religia w Głogowie Kategoria:Judaizm w Polsce