thumb|240px|Teddy Weatherford (przy fortepianie)z orkiestrą Erskine’a Tate’a Theodore Weatherford, ps. „Seagull” (ur. 11 października 1903 w Pocahontas, zm. 25 kwietnia 1945 w Kalkucie) – afroamerykański pianista i bandlider jazzowy. Wirtuoz stylu stride piano.
Życiorys Jego rodzice – Jack i Kate – byli dziećmi niewolników. W 1872 przybyli do Pocahontas w poszukiwaniu pracy w kopalni węgla. Miał troje starszego rodzeństwa: braci – Beauregarde’a, zmarłego w dzieciństwie, i Sama, oraz siostrę – Lovie. Od najmłodszych lat interesował się muzyką.
Po wypadku w kopalni, w którym ich ojciec stracił wzrok i słuch, został wysłany do siostry, mieszkającej w Bluefield. Jej mężem był dobrze zarabiający hamulcowy kolei Norfolk and Western. Ciotka kupiła mu gitarę, na której trochę grał, ale że w domu było pianino, siostra zaczęła uczyć go grać na nim i czytać nuty. Te jednak wkrótce stały mu się niepotrzebne, gdyż okazało się, że jest wybitnie uzdolniony, i w krótkim czasie grał ze słuchu. Bardzo poszerzył swoje umiejętności pianistyczne dzięki przyjaźni i wspólnej grze ze starszym od siebie Maceo Pinkardem, późniejszym słynnym kompozytorem i autorem szeregu standardów, m.in. Sweet Georgia Brown.
Jako nastolatek uczęszczał do The Bluefield Colored Institute, w którym obok przedmiotów podstawowych uczył się także podstaw teorii muzyki. Porzucił jednak szkołę i dołączył do miejscowej, popularnej orkiestry tanecznej. Następnie przeniósł się do zespołu objazdowego, który prowadził saksofonista Ben Harris. W 1920 dotarł z nim do tętniącego jazzem Chicago. Niestety Harris poważnie zachorował i zespół uległ rozwiązaniu. Pozbawiony pracy siedemnastolatek, sam w wielkim mieście, bez żadnych znajomości, nie okazał się bezradny. Znajdował zatrudnienie w kabaretach, w których pijani klienci nierzadko rzucali się na siebie z nożami. W takich warunkach nie tylko zarabiał, ale również rozwijał swój warsztat instrumentalny. Szybko zyskał lokalną sławę zarówno dzięki poziomowi swojej gry, jak ekstrawertycznej osobowości żartownisia z zamiłowaniem do mocnych trunków. Ponadto był potężnej postury i miał ogromne dłonie o rozstawie palców, dzięki któremu zyskał przydomek „Seagull” („Mewa”}. W jednym z kabaretów zwrócił na siebie uwagę trębacza Jimmyego Wade’a, który zaangażował go do nowo formowanego zespołu. Grał w nim do 1925, stając się czołowym pianistą jazzowym w Wietrznym Mieście, który inspirował zaprzyjaźnionego z nim i zarazem rywalizującego Earla Hinesa. Na zaproszenie Erskine’a Tate’a, który zaproponował mu lepsze warunki pracy, przeniósł się do jego orkiestry. Występował w niej m.in. razem z klarnecistą Johnnym Doddsem i trębaczem Louisem Armstrongiem, z którym zarejestrował utwory Static Strut i Stomp Off, Let’s Go, zaliczane obecnie do klasycznych nagrań jazzowych.
Jak wspominał jego kolega z orkiestry Tate’a, puzonista Preston Jackson: Weatherford stale pragnął uznania, które zaspokoiłoby tylko miano „pianisty niezrównanego”. Ponadto był bardzo ciekawy świata. Kiedy więc w 1926 poznał Jacka Cartera, bandlidera odpowiedzialnego za całość występów artystycznych w kabarecie w Szanghaju, chętnie przystał na jego propozycję pracy na Dalekim Wschodzie. Ponadto Carter zapewnił go, że będzie tam traktowany jak król. W sierpniu 1926 odpłynął z Los Angeles na Wschód z uzupełnionym o nowych artystów zespołem Cartera. Poza krótkimi pobytami w Paryżu i Szwecji w 1934 i 1937, resztę życia spędził w Azji i zapewne dlatego pozostał muzykiem anonimowym. Był jednak aktywny zawodowo, kierował bowiem zespołami w Singapurze, Manili, Kolombo i Szanghaju. Ostatecznie osiadł w Kalkucie w Indiach. Prowadził orkiestrę grającą w Hotelu Grand, w którym również mieszkał. Jej koncerty były transmitowane przez radio w ramach American Forces Network dla żołnierzy amerykańskich rozmieszczonych za granicą.
W tym okresie nagrał szereg utworów jako solista, zarówno w Paryżu w 1937, jak Indiach w latach 1941–1944. Wydały je na płytach szybkoobrotowych wytwórnie: Swing i Columbia.
Zmarł przedwcześnie na cholerę w The Presidency General Hospital w Kalkucie. Miał 41 lat. Był ofiarą epidemii, prawdopodobnie zaraził się w hotelu. Został pochowany na miejscowym Lower Circular Road Cemetery.
Małżeństwo Pół roku po przybyciu do Kalkuty ożenił się z poznaną tam Anglo-Hinduską Pansy Hill. Jej ojcem był znany brytyjski profesor uniwersytecki. Ceremonia ślubna odbyła się 9 kwietnia 1942 w kalkuckim kościele pw. Świętego Serca Pana Jezusa.
Przypisy
Bibliografia Teddy Weatherford, allmusic.com Teddy Weatherford Biography by Scott Yanow, allmusic.com Piano Demon, The Atavist Magazine Shanghai Sojourns, shanghaisojourns.net
Linki zewnętrzne Teddy Weatherford – dyskografia
Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli na cholerę Kategoria:Zmarli w 1945