Węglan rubidu, – nieorganiczny związek chemiczny z grupy węglanów, sól kwasu węglowego i rubidu.

Budowa cząsteczki Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Występuje także pod postacią hydratu .

Otrzymywanie Skala laboratoryjna Otrzymywany przez reakcję wodorotlenku rubidu z gazowym dwutlenkiem węgla i krystalizację z roztworu:

Inną metodą syntezy jest reakcja z węglanem amonu, a następnie odparowanie wody i amoniaku z roztworu:

Skala przemysłowa Węglan rubidu jest produktem przejściowym w odzyskiwaniu rubidu z lepidolitu. W wyniku podgrzewania minerału ze stężonym kwasem siarkowym powstają mieszane ałuny potasu, rubidu i cezu. Otrzymany roztwór traktowany jest węglanem potasu lub amonu, w wyniku czego wydzielają się węglany obecnych w roztworze metali alkalicznych. jest rozdzielany z otrzymanej mieszaniny węglanów w procesie krystalizacji frakcyjnej.

Prowadzone są również badania nad odzyskiwaniem węglanów rubidu i cezu z solanki, otrzymywanej jako produkt uboczny w procesie odsalania wody morskiej.

Właściwości Właściwości fizyczne Silnie higroskopijny. Rozpada się przy temp. 900 °C.

Właściwości chemiczne W roztworach wodnych, tak jak inne węglany litowców, ulega hydrolizie do , a następnie do kwasu węglowego:

Wodorowęglan rubidu hydrolizuje słabiej niż . W związku z tworzeniem wodorotlenku rubidu () w procesie hydrolizy roztwór wodny ma odczyn zasadowy, o pH=11,7 (50g/l, 20 °C). Jak wszystkie węglany reaguje z mocnymi kwasami, wydzielając dwutlenek węgla:

Zastosowanie Wykorzystywany jako dodatek do szkła; zmniejsza jego przewodnictwo i poprawia stabilność i wytrzymałość. Z tego powodu znajduje zastosowanie w produkcji specjalnych rodzajów szkła, noktowizorów oraz światłowodów.

Może również służyć jako elektrolit w ogniwach paliwowych, pozwalając na pracę w wysokich temperaturach (powyżej 100 °C). Wodne roztwory węglanów wykazują niższą korozyjność niż inne elektrolity.

Węglan rubidu jest stosowany zarówno w syntezie organicznej, jak i nieorganicznej. Może służyć do otrzymywania metalicznego rubidu, a także innych soli rubidowych, jak np. chlorku rubidu (równanie reakcji powyżej).

W chemii organicznej wykorzystywany jest w wielu reakcjach jako zasada, m.in. w kondensacji Knoevenagla, otrzymywaniu oksazolidynonów, wewnątrzcząsteczkowym katalizowanym palladem i oksydacyjnej estryfikacji katalizowanej N-heterocyklicznymi karbenami.

Przypisy

Kategoria:Nieorganiczne sole kwasu węglowego Kategoria:Związki rubidu