Włodzimierz Kazimierz Hausner (ur. 14 stycznia 1936 w Bydgoszczy, zm. 17 stycznia 2026https://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,599346,W%C5%82odzimierz-Hausner-nekrolog.html) – polski działacz partyjny i gospodarczy, menedżer, nauczyciel, podsekretarz stanu w Urzędzie Gospodarki Materiałowej (1982–1985) i Ministerstwie Rynku Wewnętrznego (1988–1990).
Życiorys Syn Emila i Janiny. Absolwent ekonomiki przemysłu na Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. Uzyskał uprawnienia syndyka, likwidatora i zarządcy komisarycznego, nauczyciela szkolnictwa zawodowego oraz ukończył kurs uprawniający do zasiadania w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa. Odbył szkolenia z zakresu zarządzania w Londynie, audytu organizowane przez Giełdę Papierów Wartościowych i Akademię Leona Koźmińskiego oraz społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw. Pracował jako dyrektor naczelny Fabryki Armatur Głuchołazy (1966–1974) i dyrektor ds. eksportu kompletnych obiektów w Zjednoczeniu Przemysłu Budowy Aparatury Chemicznej „Chemak” w Warszawie (1974–1976).
Działał w Związku Młodzieży Polskiej (1949–1956) i Związku Młodzieży Socjalistycznej (II sekretarz Komitetu Wojewódzkiego ZMS w Bydgoszczy w latach 1962–1964). W 1955 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej połowie lat 50. pełnił funkcje I sekretarza Międzyszkolnej Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR w Radziejowie Kujawskim, II sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR w Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie oraz sekretarza Międzyszkolnej POP PZPR w Strzelnie. Od 1975 starszy instruktor, a od 1976 starszy inspektor Wydziału Ekonomicznego Komitetu Centralnego PZPR.
W latach 1980–1981 był ekspertem w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Gospodarczej. Od lipca 1982 do listopada 1985 podsekretarz stanu w Urzędzie Gospodarki Materiałowej, a od grudnia 1988 do marca 1990 w Ministerstwie Rynku Wewnętrznego (równocześnie szef Głównego Zarządu Rezerw Państwowych). Pełnił funkcje zastępcy kierownika Wydziału Ekonomicznego (1985–1987) i Wydziału Polityki Społeczno-Ekonomicznej (1987–1990) w ramach KC PZPR. We wrześniu 1986 został członkiem Komisji Partyjno-Rządowej ds. Przeglądu i Unowocześniania Struktur Organizacyjnych Gospodarki i Państwa (pracującej pod przewodnictwem sekretarza KC PZPR Mariana Woźniaka)Sprawna organizacja warunkiem postępu, „Rzeczpospolita”, nr 224, 25 września 1986, s. 4..
Po 1989 zajął się działalnością biznesową jako prezes zarządu oraz członek rad nadzorczych spółek prawa handlowego i organizacji społecznych (m.in. członek rady nadzorczej Powszechnego Banku Gospodarczego i pełnomocnik ds. działalności gospodarczej Polskiego Związku Głuchych). Członek komitetów monitorujących unijne programy operacyjne. W latach 1983–2005 wiceprezes i sekretarz generalny Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa. W ramach Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT był zastępcą sekretarza generalnego (1999–2011), dyrektorem Centrum Innowacji i doradcą zarządu. Kierował również Platformą Innowacji i Wdrożeń Krajowej Izby Gospodarczej oraz był w niej wicedyrektorem Komitetu Prywatyzacji. Został pochowany na Cmentarzu Podgórskim.
Odznaczenia Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2005) za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju gospodarczego kraju..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Nauk Społecznych Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Działacze Związku Młodzieży Socjalistycznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Bydgoszczy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pierwsi sekretarze POP PZPR Kategoria:Polscy działacze gospodarczy Kategoria:Polscy menedżerowie Kategoria:Polscy nauczyciele przedmiotów zawodowych Kategoria:Sekretarze Komitetów Uczelnianych PZPR Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Zastępcy kierowników wydziałów KC PZPR Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2026 Kategoria:Pochowani na Nowym Cmentarzu Podgórskim