B-8 – barka towarowo-techniczna Marynarki Wojennej, zbudowana według projektu Pr-6. W służbie pozostawała w latach 1954–1986. Jej bliźniaczą jednostką była barka B-10. Była bazą dla dużych okrętów ratowniczych.
Historia W latach 50 XX. wieku Marynarka Wojenna podjęła decyzję o budowie barek towarowo-technicznych. Projekt dwóch nowych jednostek oznaczono numerem Pr-6. Budowę barek zlecono Gdyńskiej Stoczni im. Komuny Paryskiej. Pierwszą z nich, pod numerem Pr-6/1 wybudowano w 1953 roku, a drugą (numer Pr-6/2) rok później. Pierwszą nazwano B-8, drugą natomiast B-10. Pierwszą przekazano MW 30 grudnia 1953 roku.
Banderę na B-8 podniesiono 1 września 1954 roku i wcielono w skład 41 Dywizjonu Okrętów Ratowniczych w ramach 3 Flotylli Okrętów ze stałym miejscem bazowania w porcie wojennym w Gdyni-Oksywiu. W dywizjonie była bazą dla większych okrętów ratowniczych i barką zabezpieczenia technicznego. Zwykle jednostka cumowała przy burcie barki koszarowej BK-5 (dawny okręt szkolny ORP „Gryf”) w basenie VIII (za Stocznią MW). B-8 w czasie rejsów była holowana przez kuter holowniczy projektu 361T o oznaczeniu K-10. B-8 została wycofana ze służby 15 listopada 1986 roku (B-10 służyła do 1993 roku) po 32 latach służby.
Dane taktyczno-techniczne Kadłub barki B-8 był wykorzystywany do przewożenia ładunków wielkogabarytowych, masowych do zadań ratowniczych lub prac podwodnych. Na pokładzie były dwa maszty z bomami ładunkowymi, a na rufie znajdowała się niewielka nadbudówka. Wyporność standardowa jednostki wynosiła 250 ton, a wyporność maksymalna 620 t. Długość całkowita B-8 mierzyła 44 metry, a szerokość 7,7 mW źródle podaje że szerokość jednostki wynosi 7,8 m, a zanurzenie 2 m.. B-8 zanurzała się na 3 metryW źródle podaje że zanurzenie wynosi 2 m.. Ładowność barki wynosiła około 400 t. Jednostka nie posiadała napędu, przez co musiała być holowana. Zobacz też B-3 (1988) B-7 (1961) B-11 (1979)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie okręty pomocnicze z okresu po 1945 Kategoria:Barki