Salomea Chwat z domu Kutner (ur. ok. 1832 lub ok. 1840, zm. 23 grudnia 1933 w Warszawie) – polska tłumaczka sztuk teatralnych, nauczycielka języków, literatka oraz działaczka na rzecz bezdomnych dzieci.
Życiorys Była dwukrotnie zamężna; jej drugim mężem był Ludwik Chwat, chirurg i ordynator w szpitalu starozakonnych w Warszawie.
Była założycielką warszawskiego Towarzystwa Opieki nad Maltretowanymi Dziećmi.
W 1899 przemawiała na Kongresie Międzynarodowej Rady Kobiet w LondynieRuchy kobiece na ziemiach polskich w XIX i XX w. Stan badań i perspektywy pod red. Małgorzaty Dajnowicz i Adama Miodowskiego (Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok, 2020; ISBN:978-83-7431-652-1) s. 464-465.
Współpracowała z Kurierem Porannym, a w Księdze jubileuszowej „Kurjera Porannego” 1877-1902 Wydanej z powodu 25-lecia pisma, ukazał się jej tekst pt. O działalności kobiet w ciągu ćwierćwieczaKsięga jubileuszowa „Kurjera Porannego” 1877-1902 Wydana z powodu 25-lecia pisma por red. Feliksa Fryzego (Nakładem „Kurjera Porannego”; Skład Główny u Gerethnera i Wolffa; druk Tow. Akc. S. Orgelbranda i Synów, Warszawa, 1903) s. 20 i 191.
Przełożyła między innymi Blanchette autorstwa Eugène Brieuxa, wystawiane w 1901 na deskach Teatru Miejskiego we Lwowie. W zbiorach Archiwum Akt Nowych znajduje się tekst jej do utworu Na cześć imienin Józefa Piłsudskiego, do muzyki Jana Adama Maklakiewicza.
W 1930 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Twórczość Życie to walka: niezłomna siła woli to zwycięstwo (Warszawa, 1929)
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Polscy tłumacze Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1933