Hilmar Moser (ur. 5 listopada 1880 w Langenorla, zm. 11 lipca 1969 w Degerndorf am Inn) – niemiecki generał, uczestnik I i II wojny światowej, początkowo służył w Reichswehrze, następnie Wehrmachcie i SS.
Życiorys Karierę wojskową rozpoczął w 1902, wstępując w szeregi armii niemieckiej. Brał udział w walkach w czasie I wojny światowej. Po zakończeniu wojny służył Reichswehrze i Wehrmachcie. Następnie służąc reżimowi III Rzeszy wstąpił do NSDAP i do SS. W 1944 roku powierzono mu dowództwo obrony Lublina, będącego stolicą dystryktu lubelskiego w okupowanej Polsce. Pełnił tę funkcję jako dowódca 372 Głównej Polowej Komendantury Wehrmachtu. Po walkach w dniach 22-24 lipca skapitulował oddając się do niewoli Armii Czerwonej wraz z ponad 2000 żołnierzy i oficerów.
Ponieważ jego nazwisko zostało umieszczone na liście potencjalnych zbrodniarzy wojennych ściganych przez trybunał w Norymberdze, z niewoli radzieckiej został przekazany do Polski. Po odbyciu kary siedmiu lat więzienia wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec.
W publikacjach wydanych w Polsce Hilmar Moser występuje jako Hjalmar Moser.
Ordery i odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Jeńcy niemieccy w niewoli radzieckiej 1941–1956 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1969 Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej