Helena (Elena) Rakowska-Serafin (ur. 2 listopada 1882, zm. 4 listopada 1964 w Rzymie) – polska śpiewaczka, sopran dramatyczny.
Wychowała się w Krakowie, śpiewu uczyła się w Wiedniu i włoskiej Genui. Debiutowała w Wiedniu w 1900 roku. Ze względu na dramatyczne właściwości głosu była szczególnie ceniona w partiach Wagnerowskich. Występowała w mediolańskiej La Scali, nowojorskiej Metropolitan Opera, Teatro Regio w Parmie, rzymskim Teatro Costanzi, Teatro Real w Madrycie oraz Teatro Liceu w Barcelonie.
Od 1914 roku żona dyrygenta Tullio Serafina, mieli córkę Vittorię (1916-1985). Śpiewakiem był również jej brat, Nicola Rakowsky, ceniony w repertuarze Wagnerowskim. Giovanni Battista Meneghini wspomina ją w swojej książce My wife, Maria Callas, jako osobę, która poznała się na talencie wokalnym Marii Callas i która wspierała ją w debiucie w partii Izoldy.
Występowała do roku 1930. Na scenie partnerował jej m.in. Adam Didur.
Repertuar Heleny Rakowskiej: Amelia w Balu maskowym Verdiego, Basiliola w La nave Montemezziego, Brunhilda w Zygfrydzie Wagnera, Fedora Giordana, Francesca da Rimini Zandonai, Gioconda Ponchiellego, Helena Trojańska w Mefistofelesie Boita, Izolda w Tristanie i Izoldzie Wagnera, Kundry w Parsifalu Wagner, Laura w Giocondzie Ponchiellego, Małgorzata w Potępieniu Fausta Berlioza, Maria Magdalena Michettisa, Mimi w Cyganerii Pucciniego, Rachela w Żydówce Halêvy’ego, Santuzza w Rycerskości wieśniaczej Mascagniego, Selika w Afrykance Meyerbeera, Walentyna w Hugonotach Meyerbeera.
Przypisy
Kategoria:Polskie soprany Kategoria:Polskie śpiewaczki operowe Kategoria:Polskie śpiewaczki na scenie La Scali Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1964