Lejkówka anyżkowa (Clitocybe anisata Velen.) – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców (Agaricales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Clitocybe, Clitocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1920 r. Josef Velenovský w Czechach. Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Kapelusz O średnicy do 4 cm, higrofaniczny, ale nie prześwitująco-prążkowany, początkowo wypukły, potem płaski, a ostatecznie lekko wklęsły z brzegiem lekko podwiniętym. Powierzchnia sucha, gładka, biało-oprószona, w stanie wilgotnym wodnista, brązowawa, z czasem blaknie i staje się biaława z delikatnymi, płowymi lub brązowawymi odcieniami, w suchych okazach zwykle z żółtawymi odcieniami. Blaszki Krótkie, rzadkie, zbiegające, o szerokości 5–6 mm, w środku około 3 razy szersze niż przy trzonie, grube, ani nierozwidlone, ani nie przeplatane żyłkami, wodniste, w stanie wilgotnym jasnożółte, w eksykatach mniej więcej w tym samym kolorze co kapelusz. Blaszek pełnych 25-30, l = 1-3, zarówno u młodych, jak i starych owocników. Trzon Smukły, u starych owocników krótszy niż średnica kapelusza, tego samego koloru co kapelusz lub nieco bardziej brązowawy z wiekiem, walcowaty z tępą podstawą, pełny. Powierzchnia sucha; u podstawy skąpo kutnerowata. Miąższ Zapach lekko aromatyczny, truskawkowy lub anyżowy, najsilniejszy w starych owocnikach. Smak łagodny, grzybowy, z lekkim, nieprzyjemnym posmakiem.
Występowanie i siedlisko Lejkówka anyżkowa występuje tylko w niektórych krajach Europy i w Rosji. W Polsce do 2003 r. jedyne stanowisko podała H. Komorowska w 1991 r. w Puszczy Niepołomockiej, ale w późniejszych latach podano kilka następnych.
Naziemny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach wśród traw i mchów.
Przypisy
Kategoria:Clitocybaceae