Opactwo cesarskie w Salem (niem. Reichsabtei Salem) – rzymskokatolicka placówka zakonu cystersów znajdująca się w niemieckiej gminie Salem, funkcjonująca w latach 1134–1802.

Historia W 1134 roku Guntram von Adelsreute przekazał cystersom miejscowość Salemanswilare i 200 hektarów ziemi na założenie klasztoru. W 1140 akt erygowania placówki potwierdził papież Innocenty II. Od 1142 opactwo znajdowało się pod opieką królewską, nadaną przez Konrada III Hohenstaufa. W 1310 roku mieszkało tu ponad 300 mnichów. We wczesnej nowożytności zakonnicy mieli prawo zasiadania na na Sejmie Rzeszy.

W 1697 kompleks został zniszczony przez pożar, ocalał jedynie gotycki kościół. Nowe obiekty wybudowano w stylu barokowym wg projektu , a część dekoracji powierzono i Feuchtmayerom. Zakonnicy administrowali wówczas obszarem o powierzchni 330 km2 zamieszkiwanym przez ok. 6 tysięcy mieszkańców.

W 1802 placówkę poddano kasacie podczas okupacji napoleońskiej, a dwa lata później jej majątek został przejęty przez władców Badenii, którzy przekształcili klasztor w rezydencję dla członków rodziny książęcej. W 1920 książę Max von Baden i pedagog Kurt Hahn założyli tu uczelnię Schule Schloss Salem. Od 1976 w funkcjonuje tu również Muzeum Pożarnictwa.

Kościół klasztorny Budowę gotyckiego kościoła, znanego jako Münster, rozpoczęto w 1285 roku, a jego konsekracja miała miejsce w roku 1414. Jest to trójnawowa bazylika z transeptem. Głównymi dekoracjami są maswerki okien oraz bogato dekorowane szczyty porównywane z wyglądu do harfy. Pierwotnie główne wejście znajdowało się od północy, a mnisi korzystali z wejścia od południa, gdzie zlokalizowano ich dormitoria. Stalle chórowe wykonał z drewna orzecha włoskiego , a sakramentarium, figury apostołów w nawie oraz freski – . W latach 1753–1757 nad skrzyżowaniem naw powstała 85-metrowa wieża, a w latach 1774–1784 wnętrze świątyni przebudowano w stylu klasycystycznym wg projektu , powstał wówczas m.in. monumentalny ołtarz główny. W 1807, po sekularyzacji placówki, podjęto decyzję o rozbiórce wysokiej wieży, a na jej miejscu wzniesiono nową, znacznie niższą sygnaturkę.

Cztery instrumenty organowe znajdujące się w kościele wykonał w latach 1766–1774 , pierwotnie składały się łącznie z 7680 piszczałek zgrupowanych w 134 głosy. Do czasów dzisiejszych zachował się jedynie prospekt tzw. organów Świętej Trójcy, w który wmontowano neoromantyczne organy z 1901 roku.

Galeria

Przypisy

opactwo cystersów Kategoria:Obiekty sakralne w Badenii-Wirtembergii Kategoria:Klasztory cysterskie w Niemczech Kategoria:Zabytki Niemiec Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech