Albert Clifton Ammons (ur. 4 września 1905 w Chicago, zm. 7 czerwca 1964 tamże – afroamerykański pianista, czołowy przedstawiciel stylu boogie-woogie. Ojciec saksofonisty jazowego Gene’a Ammonsa.
Życiorys Jego oboje rodzice grali na fortepianie. Dzięki nim on też nauczył się grać, mając dziesięć lat. Ćwiczył na domowym pianinie razem z kolegą szkolnym – Meade’em „Luxem” Lewisem, który został jego przyjacielem na całe życie. Lewis zainteresował go stylem boogie-woogie, który lubił również jego ojciec. Jako nastolatek grał także na werblu w marszowej orkiestrze dętej. Szybko zaczął grać w różnych zespołach w klubach Chicago. Po I wojnie światowej zainteresował się bluesem. Słuchał miejscowych pianistów: Hersala Thomasa oraz braci Alonza i Jimmy’ego Yanceyów.
W wieku siedemnastu lat zatrudnił się jako taksówkarz w The Silver Taxicab Company. W takim samym charakterze pracował tam również Meade Lewis. Firma wstawiła do swojej siedziby pianino, żeby obaj mogli grać w wolnym czasie. Razem wynajmowali się także do „muzycznej obsługi” przyjęć. Po zmianie pracy grał dla uprzyjemnienia podróży pasażerom w pociągach kursujących między Chicago a stanami południowymi.
Na początku lat 30. występował z małymi zespołami lokalnymi. W 1934 założył swoją grupę, z którą przez dwa lata grał w jednym z najbardziej popularnych lokali jazzowych w Chicago – klubie DeLisa. Występował z trębaczem Guyem Kellym, saksofonistą i klarnecistą Dalbertem Brightem, gitarzystą Ikem Perkinsem, kontrabasistą Israelem Crosbym i perkusistą Jimmym Hoskinsem, którzy stworzyli pierwszy skład jego grupy The Rhythm Kings. W 1936 nagrał z nią dla wytwórni Decca utwory Boogie Woogie Stomp i Swanee River Boogie, które przysporzyły mu popularności jako pianiście boogie-woogie. Na początku 1938 wyjechał do Nowego Jorku. Razem z innym mistrzem pianistyki boogie-woogie – Pete’em Johnsonem grał w klubie Café Society. Często towarzyszyli im: trzeci fortepianowy koryfeusz boogie-woogie i jego przyjaciel – Meade „Lux” Lewis oraz wokalista Big Joe Turner. 23 grudnia 1938 cała czwórka wstąpiła w Carnegie Hall na słynnym koncercie „From Spirituals to Swing”, który wywołał wielką modę na boogie-woogie. Dwa tygodnie później, będący na koncercie, producent muzyczny Alfred Lion nagrał podczas jednodniowej sesji w wynajętym studiu dziewięć utworów Ammonsa, m.in. Boogie Woogie Stomp i The Blues, osiem Lewisa oraz dwie kompozycje grane w duecie. Były to pierwsze pozycje w katalogu nowo otwartej przez Liona wytwórni Blue Note Records. W 1939 i 1940 nagrywał dla niej jako sideman w zespole The Port of Harlem Jazzmen, którego liderami byli kolejno: trębacz Frankie Newton i puzonista J.C. Higginbotham. Ammons, Lewis i Johnson występowali także z powodzeniem jak The Boogie Woogie Trio.
W 1941 nagrał dla firmy Victor szereg utworów w duecie z Johnsonem. W tym samym roku jego muzykę opatrzył animacjami reżyser Norman McLaren w swojej krótkometrażowej produkcji non-camera, zatytułowanej: Boogie-Doodle. Natomiast on sam w 1944 wystąpił (obok Johnsona i zespołu Teddy’ego Wilsona) w trzynastominutowym fabularnym filmie muzycznym Boogie-Woogie Dream z Leną Horne w roli śpiewającej pomocy kuchennej.
W 1945 powrócił do Chicago. Mimo że popularność boogie-woogie znacznie się zmniejszyła, kłopoty z pracą go ominęły. Miał stały angaż w klubie The Bee Hive. Ponadto jako lider The Rhythm Kings akompaniował legendarnej wokalistce bluesowej – Sippie Wallace podczas sesji nagraniowych w wytwórni Mercury. W 1946 nagrywał również ze swoim synem, saksofonistą tenorowym – Genem. W ostatnim okresie życia współpracował z Lionelem Hamptonem i jego orkiestrą. W styczniu 1949 zagrał w Białym Domu dla prezydenta Harry’ego Trumana na inauguracji jego drugiej kadencji.
Zmarł przedwcześnie w wieku 42. lat. Został pochowany na cmentarzu Lincolna w miejscowości Blue Island, położonej na obrzeżach Chicago.
Twórczość Znane utwory jego kompozycji Boogie Woogie Prayer, Boogie Woogie Stomp, Shout for Joy, Woo-Woo
Wybrana dyskografia 1941 Pete Johnson–Albert Ammons – 8 to the Bar (RCA Victor) 1954 Albert Ammons – Boogie Woogie Piano (Mercury} 1957 Albert Ammons and His Rhythm Kings (Brunswick Records) 1975 Albert Ammons – Boogie Woogie Piano Stylings (Mercury) 1982 Albert Ammons – King of Blues and Boogie Woogie – Vol. 2 (Oldie Blues) 1995 The Boogie Woogie Trio Vol. 1 – Albert Ammons–Pete Johnson–Meade „Lux” Lewis (Storyville) 1997 The Boogie Woogie Trio Vol. 2 – Albert Ammons–Pete Johnson–Meade „Lux” Lewis (Storyville) The Boogie Woogie Trio – Broadcast Recordings From 1939 Never Issued Before On Records (Riverside) The Complete Library of Congress Boogie Woogie Recordings of Albert Ammons, Pete Johnson & Meade Lux Lewis (Storyville) Z Genem Ammonsem 2001 Blowing The Blues Away – Gene Ammons Featuring Billy Eckstine–Albert Ammons – 1944/1947 (EPM Musique) Z The Port of Harlem Jazzmen 1984 The Complete Recordings of the Port of Harlem Jazzmen (Mosaic Records) Zestawienie wg dat wydania płyt
Przypisy
Bibliografia Albert Ammons, allmusic.com Albert Ammons, BBC Radio 3 Centennial Celebration for Albert Ammons, Jazz Police
Linki zewnętrzne Albert Ammons – dyskografia, Discogs
Kategoria:Amerykańscy pianiści boogie-woogie Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Chicago Kategoria:Muzycy związani z Chicago Kategoria:Muzycy związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1949