Dipsas gracilis – gatunek niejadowitego węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w północno-zachodniej Ameryce Południowej – być może endemicznie w Ekwadorze. Prowadzi głównie nadrzewny tryb życia.
Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1902 roku brytyjski zoolog George Albert Boulenger na łamach „The Annals and magazine of natural history; zoology, botany, and geology”. Autor nadał mu nazwę Leptognathus gracilis, a jako miejsce typowe wskazał San Javier w Ekwadorze. Holotyp ma oznaczenie USNM 14047 (opisany jako Sibynomorphus macrostomus), wyznaczono także dwa syntypy oznaczone BMNH 1946.1.20.95.
Etymologia Dipsas: dipsas, διψαδος dipsados „jadowity wąż, którego ukąszenie wywołuje silne pragnienie”. gracilis: – „mały, chudy lub smukły”, ten epitet gatunkowy oddaje fakt, że węże tego gatunku należą do najchudszych w rodzaju Dipsas.
Morfologia Jest to niewielki wąż o małej głowie, dużych wyłupiastych oczach o ciemnobrązowych tęczówkach i czarnych źrenicach. Górne części ciała są jasnobrązowe, przeplatane wzorem od 22 do 32 szerokich, zazwyczaj czarnych pierścieni, chociaż występują też osobniki z ciemnobrązowymi szerokimi plamami w kształcie pierścieni. Przednie są szersze i wchodzą na obszar brzucha, prawie domykając pierścień (u części egzemplarzy np. holotypu, plamy tworzą zamknięte pierścienie). Wierzchołek głowy zazwyczaj ciemny, czarniawy z jasnymi plamami i cętkami. Gatunek ten może być mylony z Dipsas bobridgelyi i Oxyrhopus petolarius. Od D. bobridgelyi różni się ubarwieniem głowy, a od Oxyrhopus petolarius bardziej płaskim pyskiem i wypukłymi oczami.
Wymiary: +SamiecSamicaDługość całkowita (mm) 819 765Długość SVL (mm) 554 530Łuski grzbietowe (rzędy) 15/15/15 15/15/15Tarczki brzuszne 187–210 (187–192 w Peru, 199–210 w Ekwadorze) 194–199 (dane istnieją tylko dla Ekwadoru)Tarczki podogonowe 94–128 (94–104 w Peru, 114–128 w Ekwadorze) 105–117 (dane dostępne tylko z Ekwadoru)
Występowanie Występuje na nizinach i podgórzach na zachód od Andów od Kolumbii, poprzez Ekwador do północnego Peru. Jednak tylko występowanie w Ekwadorze jest pewne, stwierdzenia z Kolumbii i Peru mogą dotyczyć innych podobnych gatunków. W Ekwadorze stwierdzony w prowincjach Manabí, Pichincha, Esmeraldas, Los Ríos, Guayas, Santo Domingo de los Tsáchilas, Azuay, Cañar. Jest spotykany na wysokości do około 1700 m n.p.m.
Ekologia i zachowanie Gatunek ten występuje głównie w tropikalnych wilgotnych lasach nizinnych i tropikalnych wilgotnych lasach górskich, także wtórnego wzrostu. Spotykano go także na terenach otwartych i uprawach palm i kawy. Prowadzą nocny, głównie nadrzewny tryb życia. Największą aktywność wykazują w okresach wilgotnych, w trakcie opadów deszczu czy mżawki. Żerują na poziomie gruntu, ale częściej na gałęziach drzew i krzaków na wysokościach do 3 m nad poziomem gruntu. Zwiększona aktywność w okresach wilgotnych związana jest przede wszystkim z dietą tego gatunku, która składa się głównie ze ślimaków. W ciągu dnia odpoczywa w dziuplach drzew lub pod kłodami drzew czy pod kamieniami.
Status W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Dipsas gracilis jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ). Gatunek ten był opisywany jako pospolity. Liczebność ani trend populacji nie zostały oszacowane.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Połozowate Kategoria:Gady Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1902 roku Kategoria:Taksony opisane przez George’a Alberta Boulengera