Kwintus Fabiusz Maksymus Serwilianus (; II w. p.n.e.) – rzymski polityk, konsul 142 roku p.n.e., historyk zaliczany do grona annalistów średnich.

Był synem Gnejusza Serwilianusa Caepiona, konsula 169 roku. Miał dwóch młodszych braci, Gnejusza i Kwintusa, konsulów odpowiednio w roku 141 i 140.. Został adoptowany przez Kwintusa Fabiusza Maksymusa Labeona, pretora w 181 roku. Być może należał do grona pontyfików, o czym może świadczyć aluzja w pracy Makrobiusza..

W 142 roku pełnił urząd konsula. W następnym roku, jako prokonsul, został wysłany do prowincji Hiszpanii Dalszej, gdzie trwały krwawe walki z Luzytanami, którym przewodził Wiriatus. W swej kampanii Maksymus Serwilianus nie odniósł sukcesów, podobnie jak jego poprzednicyWśród nich był jego adopcyjny brat, Kwintus Fabiusz Maksymus Emilianus, konsul 145 roku, .. Wiriatus zwabił go w zasadzkę, a otoczony prokonsul, by ocalić życie, musiał zawrzeć z nim układ jako rok klęski prokonsula podaje 147.. Na jego mocy Rzym miał uznać niezależność Luzytanów i Wiriatusa jako ich króla. Porozumienie to zatwierdził senat i komicja, ale już w 140 roku zostało zerwane; ..

Maksymus Serwilianus był autorem dzieła historycznego, które prawdopodobnie napisał po roku 140, kiedy już nie pełnił żadnych ważnych urzędów. Cytowane je pod tytułem Annales lub Historiae. Najprawdopodobniej przedstawił w nim dzieje Rzymu od jego początków do czasów sobie współczesnych. Zalicza się go do grupy annalistów średnich.

Z pracy tej zachowały się tylko trzy fragmenty, z których jeden dotyczy przybycia Eneasza do Italii, zaś inny, jak się wydaje, założenia Pizy. Dionizjusz z Halikarnasu podał, że Maksymus Serwilianus posługiwał się metodą cenioną przez Rzymian u Katona Starszego, Waleriusza Antiasa i Gajusza Licyniusza Macera, czyli uwzględnieniem w dziele swoich czasów. W porównaniu do pierwszego annalisty, Kwintusa Fabiusza Piktora, bardziej szczegółowo opisywał wydarzenia.

Niewielka liczba zachowanych fragmentów świadczy, że jednak nie miał wielu czytelników. Możliwe, iż pozostawał w cieniu Fabiusza Piktora. Zachowane urywki wydano w Historicorum Romanorum reliquiae Hermanna Petera i L’annalistique romaine Martine Chassignet.

Wedle przekazu Makrobiusza konsul zredagował również Iuris Pontifici libri („Księgi prawa pontyfikalnego”).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Annaliści rzymscy Kategoria:Pisarze łacińscy starożytnego Rzymu Kategoria:Zmarli w II wieku p.n.e.