Karol Dziekanowski (ur. w 24 czerwca 1884 w Sokołowicach, zm. 24 lutego 1941 we Lwowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, inspektor Straży Granicznej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 czerwca 1884 w Sokołowicach, w ówczesnym powiecie stopnickim guberni kieleckiej, w rodzinie Teofila, ziemianina, i Marii z Bieńkowskich. Karierą wojskową rozpoczął w armii carskiej. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Od 1914 służył w Legionach Polskich w stopniu podporucznika a od 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej. W Wojsku Polskim dowodził m.in. 59 pułkiem piechoty Wielkopolskiej.
Uczestniczył w rozformowaniu 8 Tarnogórskiego Pułku Piechoty, który został przetransportowany do koszar w Inowrocławiu. Zamiast przeprowadzić uroczystą demobilizację Dziekanowski jako dowódca 59 pp wystosował do powstańców z 8 Tarnogórskiego Pułku Piechoty ultimatum i groźby, w przypadku gdyby nie chcieli złożyć broni. W wyniku nadgorliwości występującej w 59 pp, 13 sierpnia 1921 życie straciło dwóch już zdemobilizowanych powstańców a 15 zostało rannych.
W sierpniu 1926 został przydzielony do 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko oficera sztabowego Przysposobienia Wojskowego. W październiku tego roku został przydzielony na takie samo stanowisko do 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto na okres sześciu miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej. Z dniem 1 maja 1928 został zwolniony z praktyki poborowej w PKU Kraków Miasto z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Ministerstwa Skarbu. Tego samego dnia został przyjęty do Straży Granicznej w stopniu inspektora i przydzielony do Mazowieckiego Inspektoratu Okręgowego SG na stanowisko kierownika Inspektoratu Granicznego Brodnica. Z dniem 28 lutego 1929 zakończył zawodową służbę wojskową i został przeniesiony w stan spoczynku.
Od 13 kwietnia 1937 do 21 stycznia 1939 był tymczasowo aresztowany. W dniach 16–21, 23–28 i 31 stycznia 1939 występował przed Sądem Okręgowym w Krakowie, Wydział IV Karny, w charakterze oskarżonego. 31 stycznia 1939 został skazany za udział w zorganizowanej grupie przestępczej, która w latach 1932-1936 wyłudzała pieniądze za obietnicę protekcji na karę łączną czterech lata więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych przez dziesięć lat. Do 15 marca 1939 wyrok nie uprawomocnił się, gdyż oskarżony zapowiedział apelację.
4 kwietnia 1940 we Lwowie został aresztowany przez NKWD. 20 listopada 1940 skazany na karę śmierci za przynależność do dowództwa lwowskiego ZWZ. 24 lutego 1941 we Lwowie został rozstrzelany.
W 1908 ożenił się z Marią z Walsów, z którą miał syna Stanisława (ur. 1914) i dwie córki: Karolinę (ur. 1916) i Marię (ur. 1917).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7499 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 15 kwietnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Inspektorzy Straży Granicznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Polscy przestępcy Kategoria:Polskie ofiary represji politycznych w ZSRR w okupowanej Polsce 1939–1941 Kategoria:Skazani wyrokami sądów II Rzeczypospolitej Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1941