thumb|Wazy Davida. Jingdezhen, 1351. Muzeum Brytyjskie Ceramika chińska – ceramika wytwarzana w Chinach.

Tradycyjnie chińską ceramikę dzieli się na posiadającą ciało wypalane w niskiej temperaturze () i wysokiej temperaturze (), co sprawia, że jest odpowiednio przesiąkliwe (tj. o czerepie porowatym) albo nieprzesiąkliwe (tj. o czerepie spieczonym). Do tej pierwszej grupy zalicza się ceramikę wypalaną do temperatury 1150 °C, a do drugiej kamionkę i porcelanę wypalaną w temperaturach od 1200 do 1500 °C. Jest to zatem podział nieco inny niż ten przyjmowany w tradycji europejskiej, gdyż kamionka i porcelana (w europejskim rozumieniu tego słowa) są tutaj ujmowane razem, jako cí, które to wyrażenie na języki zachodnie tłumaczy się zazwyczaj po prostu jako porcelana. W rzeczywistości ani w Europie, ani w Chinach, granica pomiędzy kamionką a porcelaną nigdy nie była precyzyjnie określona. Porcelana pozostaje najważniejszym wkładem Chin w światową ceramikę i należy podkreślić, że „żaden inny kraj nie wynalazł samodzielnie porcelany. To że jest ona wytwarzana w różnych częściach globu ma swoje źródło w ciągłej dyfuzji chińskich technik produkcji porcelany”. Do specyficznych cech chińskiej porcelany zalicza się fakt, iż na Południu do jej wytwarzania używano należącej do skaleni skały magmowej nazywanej , która mogła być wypalana na porcelanę w temperaturze ok. 1250 °C. Poza rozmiarem chińskiego rynku oraz ciągłością i wyrafinowaniem chińskiej kultury najważniejszym praktycznym elementem decydującym o sukcesie chińskiej ceramiki było bogactwo wysokiej jakości surowców, gwarantujące samowystarczalność.

thumb|Ceramiczne naczynie typu ding w kształcie orła. Kultura Yangshao (ok. 5000–3000 p.n.e.). Chińskie Muzeum Narodowe Historia chińskiej ceramiki sięga 20 tys. lat wstecz. Najstarszą tradycję ceramiczną neolitu reprezentuje czerwona ceramika kultury Yangshao (ok. 5000–3000 p.n.e.). Odrębna kultura ceramiczna ukształtowała się na wschodnim wybrzeżu Chin, przy czym jest ona najbardziej znana z czarnej ceramiki, kojarzonej zwłaszcza z kulturą Longshan (2500–2000 p.n.e.). W epoce Shang (ok. 1500–ok. 1045 p.n.e.) zaczęto wypalać kamionkę, z której powstała tzw. protoporcelana, zawierająca kaolin i pokryta prymitywnym szkliwem zawierającym skaleń. W Okresie Wiosen i Jesieni popularne stało się zastępowanie grzebanych dawniej wraz ze zmarłymi brązów rytualnych ich ceramicznymi odpowiednikami o tym samym kształcie. Podobnie ceramiczne figurki grobowe zastąpiły dawne ofiary z ludzi. Za czasów dynastii Han pojawiły się naczynia z glazurą ołowiową, zaś stopniowa ewolucja protoporcelany doprowadziła do powstania pierwszej pełnowartościowej porcelany w chińskim rozumieniu tego słowa, która była wypalana w temperaturze do 1310 °C, a tym samym całkowicie zeszkliwiona, posiadała twarde ciało i wydawała rezonujący dźwięk przy uderzeniu. Pierwsza biała i przezroczysta porcelana powstała w VII wieku. W epoce Tang (618–907) rozwój kolorowych glazur doprowadził do powstania ceramiki „trójkolorowej” (sancai), która była masowo używana do kolorowania figurek i naczyń. Epoka Song (960–1279) jest uważana za okres największego rozkwitu chińskiej ceramiki. Doskonałość ówczesnych naczyń opiera się na wysokiej jakości czerepie i wspaniałej glazurze oraz pięknie formy.

thumb|Waza z obracającym się wewnątrz naczyniem i dekoracją z ośmiu trygramów, 1744. Narodowe Muzeum Pałacowe Epoka Yuan (1279–1368) była punktem zwrotnym w dziejach chińskiej ceramiki, wiązała się bowiem z przeniesieniem punktu ciężkości z produkcji monochromatycznych celadonów na ceramikę niebiesko-białą, podszkliwną czerwień oraz naczynia polichromowane. Garncarz z okresu Song używał przeważnie koła garncarskiego i ówczesna ceramika „bardziej dostosowała się do rodzaju materiału. Wiele było dekoracji rzeźbionej albo rytej w surowej glinie z nieosiągalną dotychczas wprawą”. W późniejszym okresie coraz częściej pojawiał się odlew, zaś o jakości ceramiki decydowała coraz bardziej rozbudowana dekoracja malarska. Niebiesko-biała porcelana dominowała w epoce Ming (1368–1644), jednak rozwinięto wówczas również porcelanę malowaną podszkliwną czerwienią oraz „pięciokolorową” () porcelanę polichromowaną. W epoce Qing (1644–1911) osiągnięto całkowicie nowe efekty w zakresie wielobarwnej dekoracji, co wiązało się z wynalezieniem nowych emalii, jednak nieznane wcześniej techniczne możliwości powodowały, że nie potrafiono zachować dawnej oszczędności środków wyrazu. To w tym okresie szczyt osiągnął eksport chińskiej ceramiki, co wiązało się z powstaniem przeznaczonej specjalnie na europejskie rynki porcelany eksportowej. Wraz z rozpoczęciem produkcji własnej porcelany w Europie i licznymi innowacjami związanymi z rewolucją przemysłową Chiny nie tylko utraciły zagraniczne rynki, ale po raz pierwszy w historii musiały walczyć z konkurencją na rynku miejscowym. W pierwszej połowie XX wieku chiński przemysł ceramiczny znajdował się w stanie głębokiego upadku, później został jednak odbudowany i unowocześniony. Współcześnie kontynuuje on dawne wielkie tradycje, zwłaszcza w dziedzinie dekoracji, polegając jednak na nowych technologiach i oferując także wiele całkowicie nowoczesnych wyrobów.

Wstęp thumb|Wznosząca się ku górze powierzchnia odsłonięta w w prowincji Zhejiang Tradycyjnie chińską ceramikę dzieli się na posiadającą ciało wypalane w niskiej temperaturze () i wysokiej temperaturze (), co sprawia, że jest odpowiednio przesiąkliwe (tj. o czerepie porowatym) albo nieprzesiąkliwe (tj. o czerepie spieczonym). Do tej pierwszej grupy zalicza się ceramikę wypalaną do temperatury 1150 °C, a do drugiej kamionkę i porcelanę wypalaną w temperaturach od 1200 do 1500 °C. Jest to zatem podział nieco inny niż ten przyjmowany w tradycji europejskiej, gdyż kamionka i porcelana (w europejskim rozumieniu tego słowa) są tutaj ujmowane razem, jako cí, które to wyrażenie na języki zachodnie tłumaczy się zazwyczaj po prostu jako porcelana. W rzeczywistości ani w Europie, ani w Chinach, granica pomiędzy kamionką a porcelaną nigdy nie była precyzyjnie określona. Chińczycy utożsamiali porcelanę z ceramiką, która wydaje dźwięczący ton przy uderzeniu, natomiast w Europie była ona zazwyczaj definiowana jako substancja przezroczysta. Żadna z tych definicji nie jest całkowicie zadowalająca, choćby dlatego, że pewne cienkościenne odmiany kamionki są lekko przeświecające, zaś grubościenna porcelana jest nieprzezroczysta. W dalszej części artykułu używa się terminu porcelana na sposób chiński, tzn. jako nazwy ceramiki, która wydaje przy uderzeniu charakterystyczny ton, co związane jest z zawartością kaolinu i skaleni oraz wypaleniem w odpowiednio wysokiej temperaturze, tak że dochodzi do witryfikacji. Porcelana pozostaje najważniejszym wkładem Chin w światową ceramikę i należy podkreślić, że „żaden inny kraj nie wynalazł samodzielnie porcelany. To że jest ona wytwarzana w różnych częściach globu ma swoje źródło w ciągłej dyfuzji chińskich technik produkcji porcelany”.

thumb|Wydobycie kaolinu i na XIX-wiecznej francuskiej rycinie Na Południu, począwszy od X lub początku XI wieku, używano należącej do skaleni skały magmowej nazywanej , która mogła być wypalana na porcelanę w temperaturze ok. 1250 °C. Baidunzi zawiera niewiele prawdziwej gliny, ale jest bogata w krzemionkę i wtórną białą mikę. Zwietrzałe skały mikowe mogą być użyte do produkcji porcelany bez potrzeby żadnych innych dodatków, ale pomiędzy XII a XIV wiekiem baidunzi zaczęto mieszać z kaolinem i temperatura wypalania musiała być podniesiona co najmniej do 1280 °C. Czysta glina kaolinowa poprawia plastyczność i wytrzymałość baidunzi, ponadto zapewniając gładszą powierzchnię pod podszkliwne malowanie. Na Północy masa ceramiczna zawierała więcej gliny i w celu uzyskania porcelany musiała być wypalana w temperaturze ok. 1320 °C. datuje utrwalenie tych różnic pomiędzy ceramiką Północy i Południa na Okres Rozbicia (220–589), kiedy Chiny przez długi czas były podzielone pomiędzy dynastie rządzące odpowiednio na Północy i Południu. Ciało naczyń z Północy było wykonywane z prawdziwej gliny, podczas gdy na Południu wykonywano je ze skał wulkanicznych bogatych w kwarc, krzemionkę i muskowit, tak że „ciała niektórych z południowych naczyń niewiele różniły się od sproszkowanej kwarcowej miki”. Na Północy ceramikę wypalano, często z użyciem węgla, w okrągłych , podczas gdy na Południu czyniono to w długich, tunelowatych „”, opalanych drewnem, które wspinały się po wzgórzach. Na Północy jako topników używano wapnia lub tlenku magnezu i ceramikę wypalano w temperaturach od 1250 do 1310 °C; na Południu aż do X wieku jako topnika używano popiołu drzewnego, później zaś wapnia, i ceramikę wypalano w nieco niższej temperaturze. Biała porcelana pojawiła się na Północy w epoce Sui (581–618), natomiast na Południu dopiero trzysta lat później.

thumb|Figurka Guanyin wykonana z białej porcelany Dehua, ok. 1665–1695. Poza rozmiarem chińskiego rynku oraz ciągłością i wyrafinowaniem chińskiej kultury „najważniejszym praktycznym elementem decydującym o sukcesie chińskiej ceramiki było bogactwo wysokiej jakości dostępnych surowców”. Glina jest szeroko dostępna w Chinach, przy czym pewne jej rodzaje posiadają szczególne właściwości. Biała glina z której powstawała północna ceramika wypalana w wysokiej temperaturze pochodzi głównie ze wschodniej strony gór Taihang. Prowincja Zhejiang posiada duże zasoby wysokiej jakości wypalanej na szaro gliny, która stanowiła bazę dla . W południowym górskim regionie graniczącym z prowincjami Fujian i Jiangxi znajdują się depozyty czyściejszej i bardziej drobnoziarnistej gliny, z której wytwarzano . Prowincja Jiangxi jest prawdopodobnie najbogatszym źródłem baidunzi i zasobnej w kaolin wypalanej na biało gliny, którą można znaleźć w promieniu 160 km wokół Jingdezhen, jednego z największych i najdłużej nieprzerwanie działających centrów ceramicznych. Najczystsza glina znajduje się w okolicy , w prowincji Fujian. O bardzo niskiej zawartości żelaza i bogata w krzemionkę, pozwoliła ona na produkcję wyjątkowo białej porcelany (zob. Blanc de Chine). Chiny obfitują również w zasoby minerałów potrzebnych do wytwarzania różnego rodzaju szkliwa. Jedynym znanym barwnikiem importowanym z zagranicy był tlenek kobaltu, jednak w XV wieku odnaleziono jego złoża w prowincji Junnan i na granicy prowincji Jiangxi–Zhejiang, tak że również w tym zakresie Chiny stały się samowystarczalne. Tradycyjnie piece opalano drewnem, jednak w XI stuleciu węgiel stał się powszechnie stosowanym paliwem w północnych Chinach, zaś współczesne piece są generalnie opalane węglem lub olejem, wprowadzonym po roku 1949. Drewno jednak nadal pozostaje najważniejszym paliwem używanym w lokalnych piecach wytwarzających prostsze naczynia.

Historia Neolit thumb|Urna pogrzebowa. , ok. 2650–2350 p.n.e. thumb|Puchar z czarnej ceramiki. Kultura Longshan, druga połowa III tysiąclecia p.n.e. Minneapolis Institute of Art