Witold Cieśliński (ur. 11 października 1891 w maj. Grochów, zm. 13 kwietnia 1968 w Polanicy-Zdroju) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 11 października 1891 w majątku Grochów, w rodzinie Aleksandra (zm. 1928), urzędnika i Zofii z domu Bury. W 1910 ukończył naukę w szkole realnej w Białymstoku, zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Melioracyjnym Dońskiego Instytutu Politechnicznego w Nowoczerkasku. Po roku przeniósł się na Wydział Budowlany Politechniki Warszawskiej.

We wrześniu 1914 został powołany do armii rosyjskiej i wcielony do 7 baterii 4 dywizjonu artylerii konnej 4 Dywizji Kawalerii jako wolontariusz. Wziął udział w walkach z Niemcami, a następnie skierowany do . 1 czerwca 1915, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 8 wozniesieńskiego pułku ułanów. Od marca 1916 w szeregach tego pułku walczył na froncie. 1 grudnia 1916 został mianowany kornetem ze starszeństwem z 7 marca 1916.

17 grudnia 1917 w Bessarabii wstąpił do dywizjonu kawalerii podpułkownika Stefana Grabowskiego, późniejszego 6 pułku ułanów. Początkowo dowodził plutonem, a od lutego 1918 drugim szwadronem. Na czele 2. szwadronu walczył przeciwko Niemcom w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Po kapitulacji II Korpusu Polskiego w Rosji ukrywał się w Ukrainie. 11 stycznia 1919 w Odessie wstąpił do dywizjonu jazdy majora Konstanty Plisowskiego, który później stał się częścią tradycji 6 pułku ułanów. Na czele 2. szwadronu wziął udział we wszystkich walkach 4 Dywizji Strzelców Polskich oraz wojnie z Ukraińcami i wojnie z bolszewikami. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

Wyróżnił się 23 września 1920 w bitwie pod Zasławiem. Następnego dnia dowódca pułku, ppłk. Stefan Grabowski sporządził wniosek na odznaczenie rotmistrza Cieślińskiego orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: w szarży pod Zasławiem dnia 23 września 1920 jako dowódca 2. szwadronu przedarł się przez trzy linie piechoty nieprzyjacielskiej, zabierając około 280 jeńców oraz 8 karabinów maszynowych. Wysunąwszy się naprzód został otoczony przez kilku bolszewików, trzech kładąc trupem na miejscu, zaś reszta uciekła w popłochu.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 6 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 87. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 został powołany na kurs dowódców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a po jego ukończeniu wrócił do macierzystego pułku na stanowisko dowódcy szwadronu ckm. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 5 lutego 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Kawalerii na stanowisko instruktora wyszkolenia wojskowego. W 1926 ukończył kurs łączności w Zegrzu i został przesunięty szkole na stanowisko wykładowcy łączności.

Z dniem 2 listopada 1928, po „złożeniu egzaminów wstępnych z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego”, został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1928–1930. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Brygady Kawalerii „Baranowicze” na stanowisko szefa sztabu. W lutym 1932 został przeniesiony do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów kawalerii i 1. lokatą. W maju 1936 został przeniesiony do 2 pułku ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy pułku. W marcu 1937 objął dowództwo 10 pułk strzelców konnych w Łańcucie i przeformował go w jednostkę zmotoryzowaną. W październiku i listopadzie 1938 na czele pułku wziął udział w akcji zaolziańskiej. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W sierpniu tego roku został zastępcą szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.

18 września 1939 pod Żurawnem dowodząc improwizowanym oddziałem, stoczył ciężki całodzienny bój, którym otworzył drogę do granicy polsko-węgierskiej. 20 września na Przełęczy Tatarskiej przekroczył granicę RP i został internowany na terytorium Królestwa Węgier. Początkowo pełnił funkcję starszego obozu w Hidasnémeti. W kwietniu 1940 z powodu choroby zrezygnował z tego stanowiska. Od 20 maja do 3 listopada 1944 pełnił funkcję przedstawiciela żołnierzy Wojska Polskiego internowanych na Węgrzech. 31 grudnia tego roku został przekazany niemieckim władzom wojskowym jako jeniec wojenny. W końcu stycznia 1945 został uwięziony w obozie Genshagen. Po uwolnieniu wrócił do Polski.

Po zakończeniu wojny wrócił do kraju. Zmarł 13 kwietnia 1968 w Polanicy-Zdroju i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.

Był żonaty z Ludmiłą Wandą (1906–1981), z którą miał syna Waldemara (ur. 1921) oraz córki Irenę, ps. Myszka (1922–2010) zamężną z Zygmuntem Skrzpcem i Jolantę (ur. 1940).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 45 – 1921 Krzyż Niepodległości – 15 kwietnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 18 lutego 1939 „za zasługi w służbie wojskowej”. Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy 2 Pułku Ułanów Grochowskich Kategoria:Dowódcy 10 Pułku Strzelców Konnych (II RP) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Ułanów Kaniowskich Kategoria:Oficerowie Centrum Wyszkolenia Kawalerii Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani w Polanicy-Zdroju Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Pułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy zajęcia Zaolzia (1938) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zastępcy dowódcy 6 Pułku Strzelców Konnych (II RP) Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej