Hexathele – rodzaj pająków z infrarzędu ptaszników i rodziny Hexathelidae. Obejmuje 20 opisanych gatunków. Wszystkie są endemiczne dla Nowej Zelandii.
Morfologia Karapaks ma nieliczne włoski, wykształconą bruzdę szyjną i prostą do nieznacznie wygiętej jamkę. Oczy tworzą zwartą grupkę, a ich pary środkowe rozmieszczone są na planie znacznie szerszego z tyłu niż z przodu oraz tak długiego jak na przedzie szerokiego lub nieznacznie dłuższego niż na przedzie szerszego trapezu. W widoku grzbietowym oczy par przednich leżą w jednej linii, pary tylno-środkowej zaś bardziej z przodu niż tylno-bocznej. Szczękoczułki pozbawione są rastellum. Na przedniej krawędzi bruzdy szczękoczułka leżą silnie zęby, a małe ząbki znajdują się w nasadowej części jej dna koło krawędzi tylnej. Warga dolna i szczęki uzbrojone są w kolce. Na sternum znajdują się trzy pary sigilla. Wszystkie pary odnóży wyposażone są w kolce i mają stopy zwieńczone trzema pazurkami, z których górne cechują się ząbkami umieszczonymi w pojedynczym szeregu. U samca odnóża pary pierwszej mają w odsiebnej części goleni wyrostek z dwoma kolcami, a w dosiebnej części nadstopia wypłaszczone wgłębienie. Opistosoma (odwłok) dysponuje trzema parami kądziołków przędnych, z których ostatnia jest trójczłonowa i znacznie dłuższa niż stopy ostatniej pary odnóży.
Nogogłaszczki samca pozbawione są modyfikacji na goleni. Nogogłaszczki samicy nie mają skopuli. Genitalia samicy zawierają parę jednopłatowych lub dwupłatowych spermatek.
Ekologia i występowanie thumb|Hexathele kohua w oprzędzie Pająki te żyją w rurkowatych oprzędach umieszczonych pod korą, kamieniami, w próchnowiskach pni i kłód, szczelinach gleby i dziurach w ziemi. Przynajmniej trzem gatunkom zdarza się również wykopywać własne norki.
Rodzaj endemiczny dla Nowej Zelandii, znany z Wysp Północnej i Południowej.
Taksonomia i ewolucja Kladogram Hexathelidae wg Hedina i innych (2018) thumb|Hexathele petriei thumb|Hexathele waita Takson ten wprowadzony został w 1871 roku przez Antona Ausserera na łamach „Verhandlungen der Kaiserlich-Königlichen Zoologisch-Botanischen Gesellschaft in Wien” jako monotypowy, z H. hochstetteri jako jedynym gatunkiem. Zdecydowana większość gatunków opisana została w 1968 roku przez Raymonda R. Forstera w monografii poświęconej nowozelandzkim Ctenizetidae i Dipluridae.
Do rodzaju zalicza się 20 opisanych gatunków: Hexathele cantuaria Forster, 1968 Hexathele cavernicola Forster, 1968 Hexathele exemplar Parrott, 1960 Hexathele hochstetteri Ausserer, 1871 Hexathele huka Forster, 1968 Hexathele huttoni Hogg, 1908 Hexathele kohua Forster, 1968 Hexathele maitaia Forster, 1968 Hexathele nigra Forster, 1968 Hexathele otira Forster, 1968 Hexathele para Forster, 1968 Hexathele petriei Goyen, 1887 Hexathele pukea Forster, 1968 Hexathele putuna Forster, 1968 Hexathele ramsayi Forster, 1968 Hexathele rupicola Forster, 1968 Hexathele taumara Forster, 1968 Hexathele waipa Forster, 1968 Hexathele waita Forster, 1968 Hexathele wiltoni Forster, 1968
Wyniki filogenetycznych analiz molekularnych Marshala Hedina i innych z 2018 roku wskazują na zajmowanie przez Hexathele pozycji siostrzanej dla kladu tworzonego przez Plesiothele, Teranodes, Paraembolides i Bymainiella.
Przypisy
Kategoria:Hexathelidae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1871 roku Kategoria:Taksony opisane przez Antona Ausserera