Illawarra wisharti – gatunek pająka z infrarzędu ptaszników i rodziny Atracidae, jedyny z monotypowego rodzaju Illawarra. Endemit południowo-wschodniej Australii.
Taksonomia Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały w 2010 roku przez na łamach „Records of the Australian Museum” w ramach rewizji podrodziny Atracinae (osiem lat później wyniesionej do rangi rodziny Atracidae). Jako lokalizację typową wskazano w australijskiej Nowej Południowej Walii. Nazwa rodzajowa pochodzi od regionu na południu wspomnianego stanu, gdzie występuje omawiany takson. Epitet gatunkowy nadano na cześć arachnologa , który odłowił materiał typowy gatunku.
Morfologia Samce osiągają od 6,8 do 10,1 mm długości prosomy, a długość opistosomy (odwłoka) u holotypowego samca wynosi 7,9 mm. Paratypowa samica ma prosomę długości 8,1 mm i opistosomę długości 9,8 mm. W ubarwieniu obu płci dominuje zwykle brąz (od jasnego po ciemny) i występuje wyraźny wzór z jaśniejszych szewronów na wierzchu opistosomy.
Prosoma Karapaks jest dłuższy niż szerszy, na przedzie wąski, o części głowowej u samca wyniesionej słabo, a u samicy co najwyżej przeciętnie. Jamka jest silnie ku tyłowi odgięta, u samicy wcięta na przednim brzegu. W przednio-bocznych kątach karapaksu występuje tylko kilka bardzo słabych włosków. Rejon oczny pośrodku jest co najwyżej lekko wyniesiony. Oczy par środkowych rozmieszczone są na planie trapezu, u samicy niemal dwukrotnie szerszego w tyle niż na przedzie, u samca o ponad ⅓ w tyle szerszego. Szczękoczułki mają człon nasadowy mniej przysadzisty niż u innych Atracidae, o wąskiej bruździe z równoległymi krawędziami, z których przednia ma 6 lub 7 zębów, a tylna 13 zębów; w nasadowej części dna bruzdy znajduje się krótki szereg od 5 do 10 ząbków pośrodkowych. Warga dolna jest szersza niż dłuższa, na przednim brzegu wcięta, zaopatrzona w od 85 do 154 kuspuli. Sternum u samicy jest szerokie, u samca przeciętnej szerokości.
Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to IV, I, II, III u samca i I, IV, II, III u samicy. Pierwsza para jest grubsza od pozostałych, zwłaszcza u samic. Samce mają rozproszone kolce na goleniach i nadstopiach pierwszej i drugiej pary oraz liczne kolce na spodach stóp wszystkich par, w tym szeroki szereg pośrodkowy i kolce po bokach tego szeregu. Uda trzech pierwszych par u samca mają smukłe kolce grzbietowe, a pary ostatniej kolcowate szczecinki. Skopule na nadstopiach samców nie występują, a na stopach są co najwyżej bardzo słabo wykształcone. Pierwsza i druga para odnóży samców nie ma apofiz (haków), a nadstopia drugiej pary są tylko lekko dosiebnie zakrzywione. Odnóża pierwszej pary samicy są pozbawione kolców, mają częściowo zrośnięte ze stopą i klinowato w dosiebnej części zgrubiałe nadstopie oraz powiększone pazurki.
Opistosoma Opistosoma ma na wierzchu słabe szczecinki i skąpe owłosienie. Kądziołki przędne pary tylno-bocznej charakteryzują się stosunkowo krótkim członem wierzchołkowym.
Narządy kopulacyjne Nogogłaszczki samca mają trochę szerszą od uda rzepkę, tak szeroką jak długą, gruszkowatą część tegularną i szeroki, trójkątny rowek między tegulum a subtegulum, w którym niekiedy widoczna jest środkowa hematodocha. Embolus jest krótki, przeciętnie szeroki, przeciętnie gruby, delikatnie zakrzywiony, w części odsiebnej skręcony w stopniu słabym do przeciętnego.
Genitalia samicy zawierają dwie bardzo krótkie, nieznacznie tylko dłuższe niż szersze spermateki o bulwiasto rozszerzonych wierzchołkowych ⅔.
Ekologia i występowanie Pająk ten żyje w norkach wykopanych w wierzchniej warstwie gleby i spodniej warstwie ściółki oraz pod kamieniami i skałami. Są one wyściełane przędzą w stopniu bardzo słabym lub żadnym. Wylot norki znajduje się na poziomie gruntu i pozbawiony jest nici sygnałowych. Sam pająk wydziela charakterystyczną, mrówczą woń.
Gatunek endemiczny dla regionu Illawarra na południu australijskiej Nowej Południowej Walii.
Przypisy
Kategoria:Atracidae Kategoria:Pająki Australii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2010 roku