thumb|240px|Porażony pęd goździka kropkowanego

Rdza goździka () – wywołana przez Uromyces dianthi grzybowa choroba goździka (Dianthus). Zaliczana jest do grupy chorób zwanych rdzami.

Objawy i szkodliwość Patogen może opanować wszystkie części roślin, zazwyczaj jednak objawy choroby pojawiają się na łodygach i liściach. Początkowo na łodygach i obydwu stronach liści powstają liczne, drobne, podłużne, żółtawe plamki, które później przekształcają się w pęcherzykowate wzniesienia. Skórka rośliny pęka odsłaniając rdzawe uredinia z urediniosporami. Liście żółkną, skręcają się i zasychają. Czasami rozwijają się także brunatne, półokrągłe lub wydłużone telia. Rośliny stają się karłowate i mogą nie kwitnąć.

Choroba występuje głównie w uprawie szklarniowej. Oszpeca kwiaty i niszczy liście obniżając wartość plonu. W matecznikach osłabia rośliny i zmniejsza ilość sadzonek zdatnych do rozsady. Obecnie występuje jednak rzadko, głównie w szklarniach zaniedbanych.

Epidemiologia Jest to rdza dwudomowa, to znaczy, że do pełnego rozwoju potrzebuje dwóch żywicieli. Drugim są rośliny z rodzaju wilczomlecz (Euphorbia). Powstające na nich zarodniki zwane ecjosporami mogą być przez wiatr przeniesione do upraw goździków. Do szklarni patogen często dostaje się wraz z zainfekowanymi sadzonkami. Powstające w szklarni urediniospory mogą powodować infekcje pierwotne i wtórne. Powstające czasami teliospory nie mają znaczenia, gdyż mogą się rozwijać tylko na wilczomleczach.

Ochrona Najważniejsze jest unikanie dużej wilgotności sprzyjającej rozwojowi patogenu. Do nasadzeń należy stosować indeksowane, wolne od patogenów sadzonki. Zainfekowane resztki roślin podczas produkcji należy usuwać i dokładnie czyścić i sterylizować szklarnię pomiędzy cyklami produkcyjnymi. Unikać należy podlewania od góry lub jakichkolwiek praktyk, które utrzymują rośliny mokre przez dłuższy czas. Aby zapewnić roślinom dobrą cyrkulację powietrza należy je sadzić w odpowiednich odstępach.

W razie potrzeby stosuje się 2–4-krotne opryskiwanie roślin fungicydami co 7–10 dni. Używa się preparatów ditiokarbaminianowych, lub triazolowych (difenokononazol). Można stosować także naturalne substancje, np. chitozan lub ekstrakt z nasion i miąższu grejpfrutów.

Przypisy

Kategoria:Grzybowe choroby roślin