thumb|240px|Booker T. & the M.G.’s – od lewej: Donald „Duck” Dunn (gitara basowa), Booker T., Steve Cropper (gitara) i Al Jackson jr. (perkusja) thumb|240px|Booker T. Jones na festiwalu bluesowym w kanadyjskim Kitchener, 2013 Booker Taliaferro Jones jr. (ur. 12 listopada 1944 w Memphis) – afroamerykański muzyk rhythmandbluesowy, soulowy, keyboardzista, gitarzysta, kompozytor, aranżer i producent płytowy. Lider zespołu Booker T. & the M.G.’s. Laureat Grammy Lifetime Achievement Award 2007.
Życiorys Nosił imiona po ojcu – Bookerze T. seniorze, któremu imiona nadano na cześć nauczyciela, oratora i przywódcy społeczności afroamerykańskiej – Bookera T. Washingtona. Jones senior również był nauczycielem. Uczył nauk ścisłych w Memphis High School, zapewniając rodzinie stabilny poziom życia niższej klasy średniejRob Bowman, Soulsville U.S.A. – The Story of Stax Records, wyd. Music Sales Group, 1997.
Dzięki wrodzonemu talentowi muzycznemu oraz zachętom i pomocy rodziców bardzo wcześnie zaczął grać na wielu instrumentach: oboju, saksofonie, puzonie i fortepianie. Grał też na organach w kościele. Wszystkie instrumenty opanował w stopniu co najmniej biegłym.
Uczęszczał do szkoły średniej im. Bookera T. Washingtona (Booker T. Washington High School), do której wcześniej chodził słynny wokalista R&B Rufus Thomas. W szkole przyjaźnił się z grupką przyszłych sławnych postaci show biznesu: Davidem Porterem (wokalista, twórca piosenek, współpracownik Isaaca Hayesa), Andrew Lovem (saksofonista grupy The Memphis Horns), Williamem Bellem (wokalista twórca piosenek) oraz Maurice’em White’em (wokalista grupy Earth, Wind & Fire, twórca piosenek). Wśród owych talentów, Jones był uważany za najbardziej uzdolnionego i to jemu powierzono prowadzenie przez cztery lata szkolnej orkiestry, która grała do tańca m.in. na balach maturalnych w Memphis oraz występowała na całym Środkowym Zachodzie.
Choć już wcześniej występował publicznie – w kościele, z orkiestrą szkolną oraz zespołami R&B w lokalnych klubach nocnych – jako muzyk zawodowy zadebiutował w wieku szesnastu lat. W 1960, zaangażowany przez miejscową wytwórnię Satellite (późniejszą Stax, zagrał na saksofonie barytonowym w jej pierwszym przeboju Cause I Love You. Piosenkę zaśpiewali: Rufus Thomas i jego córka Carla. Od tego czasu był sidemanem w Staksie. W tym okresie również Willie Mitchell, muzyk i producent płytowy, zatrudnił go w swoim zespole. Początkowo grał na saksofonie, a później na kontrabasie. Wtedy poznał perkusistę Ala Jacksona, którego zarekomendował Staksowi. Jednocześnie utworzył grupę z Maurice’em White’em i Davidem Porterem, który grał w niej na gitarze elektrycznej. On sam natomiast grał już głównie na organach Hammonda. Ci młodzi muzycy w znacznym stopniu przyczynili się do powstania „brzmienia Memphis”.
Jeszcze w sklepie płytowym wytwórni Satellite poznał, pracującego w niej urzędnika – Steve’a Croppera, który w 1962 został gitarzystą formowanej przez niego grupy Booker T. & the M.G.’s. W oryginalnym składzie znaleźli się także gitarzysta basowy Lewie Steinberg i ww. perkusista Al Jackson. Już w roku powstania zespołu (w czerwcu) ukazał się największy przebój Bookera T. – Green Onions, który skomponował mając siedemnaście lat. Utwór trafił na pierwsze miejsce listy bestsellerów R&B tygodnika „Billboard” i osiągnął trzecią pozycję w zestawieniu Hot 100. Początkowo grał z M.G.’s tylko w weekendy i wakacje, ponieważ kontynuował edukację na Indiana University w zakresie teorii muzyki i harnoniiBob Altshuler – informacja na okładce płyty . Podczas studiów w Indianie ożenił się z koleżanką z uczelni – Wilette „Gigi” z d. Armstrong, z którą miał syna – Bookera T. III (1964–2014). Kiedy przyjeżdżał do Memphis, w wolnych chwilach nadal pracował jako sideman w swojej macierzystej wytwórni.
Pod koniec lat 60. Booker T. & the M.G.’s byli już grupą znaną na całym świecie, mając na koncie kolejne przeboje: Hip Hug-Her, Soul Limbo i Time is Tight. Jej popularność umocniły głośne występy na żywo, takie jak europejska trasa ze Stax/Volt Revue oraz słynny koncert z Otisem Reddingiem na Monterey Pop Festival w 1967. On sam zaś zyskał sławę jako utalentowany twórca piosenek. Napisał (niekiedy wspólnie) szereg utworów dla znanych wykonawców, które z czasem zyskały miano „klasyków”. Były to takie piosenki, jak I’ve Never Found a Girl (To Love Me Like You Do) dla Eddiego Floyda, I Love You More Than Words Can Say dla Otisa Reddinga i Born Under a Bad Sign dla Alberta Kinga (piosenkę wykonywała również supergrupa Cream).
W 1969 był już rozwiedziony i poślubił wokalistkę Priscillę Coolidge, starszą siostrę piosenkarki Rity. Rok później wyprodukował pierwszy album żony – Gypsy Queen. Małżonkowie nagrali jeszcze płyty: Booker T. & Priscilla i Home Grown {1972), oraz Chronicles (1973). W 1979 wyprodukował jej ostatni album – Flying oraz się z nią rozwiódł.
Mimo sukcesów The M.G.’s, w 1970 podjął decyzję o rozstaniu z zespołem i przeprowadzce do Kalifornii, uważając że wytwórnia Stax od pewnego czasu bardziej traktuje go jako dyrektora, na dodatek niemającego prawa podejmowania decyzji, niż muzyka. Nagraliśmy „Time is Tight” – wspominał po latach – więc nadszedł czas. Czas, żeby poznać swoje większe „ja”. Ponadto wyjeżdżając z Memphis mogłem zajmować się innymi stylami muzyki niż to, co robiłem w Staksie. Mieszkając w Los Angeles, pracował jako wzięty muzyk sesyjny, wzbogacając swoim talentem produkcje Boba Dylana, Stephena Stillsa, Rity Coolidge, Krisa Kristoffersona, Williego Nelsona i Neila Younga. Jako aranżer i producent w A&M Records kierował realizacją bestsellerowego, debiutanckiego albumu Billa Withersa Just as I Am, na którym znalazły się przeboje Ain’t No Sunshine i Grandma’s Hands. Na wydanej w 1971 płycie grał też na instrumentach klawiszowych i gitarze. W 1975 razem z The M.G.s podjął pracę nad albumem „pojednania”, która jednak została przerwana wskutek zabójstwa Ala Jacksona. Ostatecznie płyta, pt. Universal Language, została ukończona z perkusistą Williem Hallem i ukazała się w 1977. Następnie grupa ponownie się rozstała.
W latach 80. dużo nagrywał i nadal występował, m.in. z Rayem Charlesem. W 1985 poślubił Nanine Warhurst. Ma z nią troje dzieci: syna – Teddy’ego i dwie córki – Cicely i Olivię (została później jego menadżerką}.
Za swoje dokonania był wielokrotnie nagradzany. Zdobył trzy nagrody Grammy i otrzymał honorowy doktorat. W 1992 grupa Booker T. & the M.G.’s została wprowadzona przez byłego współwłaściciela Stax Records, Jima Stewarta, do Panteonu Sław Rock and Rolla (Rock & Roll Hall of Fame}, mieszczącego się w muzeum R&R w Cleveland. Zespół zagrał tam porywający koncert, w którym wystąpili także gitarzyści The Edge (U2), Keith Richards (The Rolling Stones) oraz Neil Young.
1 września 2017 wystąpił w Londynie w Royal Albert Hall na festiwalu BBC Proms. Dał koncert z towarzyszeniem Rhythm and Blues Orchestra Joolsa Hollanda z okazji 50. rocznicy powstania firmy Stax. Wzięli w nim udział także Steve Cropper, Sam Moore, William Bell, Beverley Knight, Ruby Turner, James Morrison i Tom Jones.
W 2019 ukazała się jego autobiografia pt. Time Is Tight – My Life, Note by Note. Wydała ją oficyna Back Bay Books (). Bob Dylan tak ją zrecenzował: Zawsze będzie znany jako Booker T. z Booker T. & the M.G’s. Ta książka jednak ujawnia o wiele więcej o tym człowieku.
Artyści, z którymi nagrywał William Bell, Matt Berninger, Natalie Cole, Priscilla Colidge, Rita Coolidge, Shawn Colvin, Sheryl Crow, Rodney Crowell, Taylor Dayne, Drive-By Truckers, Bob Dylan, Eddie Floyd, Richie Havens, Levon Helm, John Lee Hooker, Hozier, Elton John, Albert King, Kris Kristofferson, The Mar-Keys, Willie Nelson, Steve Perry, Otis Redding, LeAnn Rimes, Linda Ronstadt, Leon Russell, Carlos Santana, Boz Scaggs, Rod Stewart, Stephen Stills, Bill Withers, Neil Young
Wybrana dyskografia 1962 Green Onions – Booker T. & the M.G.’s (Stax) 1965 Soul Dressing – Booker T. & the M.G.’s (Stax) 1966 And Now! – Booker T. & the MG's (Stax) Booker T. & The MG's – In the Christmas Spirit (Stax) 1967 Back to Back – The Mar-Keys and Booker T. & the M.G.'s (Stax) 1968 Doin' Our Thing (Stax) Booker T. & The M.G.'s – Soul Limbo (Stax) The Best Of Booker T. & The MG's (Atlantic) 1969 Up Tight – Music from the Score of the Motion Picture – Booker T. & The MG’s (Stax) The Booker T. Set – Booker T. & The MG’s (Stax) 1970 Booker T. & The M.G.'s – Melting Pot (Stax) McLemore Avenue – Booker T. & The M.G.’s (Stax) 1972 Booker T. & Priscilla (A&M) Booker T. & Priscilla – Home Grown (A&M) 1973 Booker T. & Priscilla – Chronicles (A&M) 1974 Booker T – Evergreen (Epic) 1977 Booker T. & the MG's – Universal Language (Asylum) 1978 Booker T. Jones – Try and Love Again (A&M) 1980 Booker T. Jones – Cookie (A&M) 1981 I Want You – Booker T. (A&M) 1989 Booker T. Jones – The Runaway (MCA) 1994 Booker T. & the MG’s – That's the Way It Should Be (Columbia) Booker T. & the MG’s – Crusin’ (Columbia) – singel 2009 Booker T. – Potato Hole (Anti) 2011 Booker T. Jones – The Road from Memphis (Anti) 2013 Booker T – Sound the Alarm (Concord Records) 2019 Note by Note (Edith Street Records) Zestawienie wg dat wydania płyt
Nagrody i wyróżnienia 1967 Nominacja do Nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Rhythmandbluesowey Występ Grupowy, Wokalny lub Instrumeentalny” („Best Rhythm & Blues Group Performance, Vocal or Instrumental”) za utwór Hip Hug–Her 1992 Wprowadzenie Booker T. & the M.G.’s do The Rock and Roll Hall of Fame 1994 Nagroda Grammy w kategorii „Najlepszy Instrumentalny Występ Pop” („Best Pop Instrumental Performance”) za utwór Crusin’ 1995 Nominacja do Nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Rhythmandbluesowey Występ Duetu lub Grupy z Wokalem” („Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocal”) za utwór A Change Is Gonna Come – wspólnie z Terencem Trentem D’Arbym 2007 Nagroda Grammy za Całokształt Osiągnięć (Grammy Lifetime Achievement Award) 2008 Wprowadzenie Booker T. & the M.G.’s do Musicians Hall of Fame and Museum w Nashville 2009 Nagroda Grammy w kategorii „Instrumentalny Album Pop” („Pop Instrumental Album”) za płytę Potato Hole Nominacja do Nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Instrumentalny Występ Rockowy” („Best Rock Instrumental Performance”) za utwór Warped Sister 2011 Nagroda Grammy w kategorii „Instrumentalny Album Pop” („Pop Instrumental Album”) za płytę The Road from Memphis 2012 Doktorat honoris causa przyznany przez The Indiana University Jacobs School of Music
Uwaga
Przypisy
Bibliografia Booker T. Jones, allmusic.com Rob Bowman, Soulsville U.S.A. – The Story of Stax Records, wyd. Music Sales Group, 1997, Booker T. Jones, Memphis Music Hall of Fame
Linki zewnętrzne Booker T. Jones – dyskografia
Kategoria:Amerykańscy aranżerzy Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy Kategoria:Amerykańscy muzycy rhythmandbluesowi Kategoria:Amerykańscy organiści Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Ludzie urodzeni w Memphis Kategoria:Muzycy związani z Los Angeles Kategoria:Muzycy związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Urodzeni w 1944