Janina Burhardtowa z Węsławskich (ur. 17 września 1887 w Wilnie, zm. po 1939) – polska działaczka społeczna i narodowa, publicystka, przewodnicząca Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie.
Życiorys
Ukończyła szkołę średnią w Warszawie. W Wilnie uczyła się w szkole ogrodniczo-gospodarczej Antoniny BernatowiczównySłowo, nr 151 (4 czerwca 1933), s. 3.. Następnie podjęła studia na kursach ogrodniczych przy Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzieciństwo spędziła w Wilnie w kamienicy przy ul. Niemieckiej, gdzie jej sąsiadką i przyjaciółką była Zofia z Dembowskich Romer.
Przed I wojną światową brała udział w tajnym nauczaniu. W 1912 była członkinią rzeczywistą Towarzystwa Rolniczego Kowieńskiego. Założyła ochronkę dla dzieci, której była przełożonąDziennik Wileński, R. 2, nr 65 (21 marca 1917), s. 4.. W 1919 weszła w skład komitetu pogrzebowego, który pochować miał żołnierzy poległych w walkach o WilnoDziennik Wileński, R.18, nr 103 (19 kwietnia 1934), s. 3.. Rok później brała udział w pracach Polskiego Białego Krzyża. Od 1925 pełniła funkcję przewodniczącej Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie, którą to zakładała jej matka Emilia WęsławskaKurjer Poznański, R.24, nr 127 (16 marca 1929), s. 18.. Była członkinią Polskiej Macierzy Szkolnej Ziem WschodnichDziennik Wileński, R.18, nr 284 (18 października 1934), s. 3.. W 1926 należała do opieki szkolnej Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w WilnieSłowo, nr 128 (3 czerwca 1926), s. 3.. W 1927 weszła w skład Wojewódzkiego Komitetu Społecznego Pomocy Ofiarom PowodziKurjer Wileński, R.4, nr 217 (23 września 1927), s. 1.. W 1928 należała do Katolicko-Narodowego Komitetu Wyborczego w wyborach do SejmuKurjer Poznański, R.23, nr 18 (12 stycznia 1928), s. 1.. W tym samym roku weszła w skład komitetu Polskiego Towarzystwa EugenicznegoKurjer Wileński, R.5, nr 112 (19 maja 1928), s. 4. i została członkinią Komitetu Wykonawczego Obchodu X-lecia wskrzeszenia RzeczypospolitejSłowo, R.7, nr 235 (12 października 1928) = nr 1846, s. 3.. W 1929 została wybrana członkinią zarządu Stowarzyszenia Opieki nad Rodakami na Obczyźnie w WilnieDziennik Wileński, R.13, nr 59 (12 marca 1929), s. 2.. Weszła też w skład wykonawczego Komitetu Społecznego obchodu 350-letniej rocznicy Uniwersytetu Stefana Batorego w WilnieSłowo, nr 101 (3 maja 1931), s. 3.. W 1928 i 1929 pracowała w Sekcji Wyżywienia Komitetu I i II Marszu Stefana Batorego.
W wyborach w 1930 kandydowała do Senatu z Listy Narodowej w okręgu wileńskimZorza, R. 65, nr 44 (26 października 1930), s. 683.. W 1931 wzięła udział w zjeździe okręgowym Stronnictwa Narodowego w WilnieDziennik Wileński, R.15, nr 134 (14 czerwca 1931), s. 2.. W tym samym roku została członkinią Komitetu Kongresu Eucharystycznego w Wilnie i Archidiecezji Wileńskiej oraz Komitetu Narodowego Daru Narodowego 3-go majaSłowo, nr 101 (3 maja 1931), s. 2.. Weszła w skład prezydium komisji odzieżowej Komitetu Walki z BezrobociemDziennik Wileński, R.15, nr 244 (23 października 1931), s. 3. i Okręgowej Komisji Dyscyplinarnej dla nauczycieli szkół na obszarze Okręgu Szkolnego WileńskiegoDziennik Urzędowy Kuratorjum Okręgu Szkolnego Wileńskiego, R.8, nr 3 (1 marca 1931), s. 55.. W 1932 została matką chrzestną sztandaru Bractwa Matek ChrześcijańskichDziennik Wileński, R.16, nr 266 (24 października 1932), s. 4.. W tym samym roku została członkinią Koła Pań Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w WilnieDziennik Wileński, R.16, nr 289 (17 listopada 1932), s. 3.. Należała do Komitetu Wykonawczego Obchodu 25-lecia prasy narodowej w WilnieDziennik Wileński, R.16, nr 265 (23 października 1932), s. 3.. W 1933 organizowała i przemawiała na wileńskim wiecu przeciwko wypowiedziom Adolfa Hitlera o zwrocie Pomorza. W 1934 podczas wyborów do rady miasta Wilna weszła w skład prezydium Narodowego Komitetu Wyborczego. W 1936 była członkinią Komisji Finansowej Komitetu Odnowienia Bazyliki Wileńskiej. Publikowała w „Dzienniku Wileńskim” i wileńskim dodatku do „Zorzy”.
Rodzina Była córką Witolda Jana Węsławskiego, lekarza, i Emilii z Sariusz-Bielskich (1863-1921), tłumaczki, publicystki i działaczki społecznej. Jej bratem był Stanisław Węsławski, adwokat i kompozytor. Stryjem zaś i ojcem chrzestnym był Michał Węsławski (1849-1917), prezydent Wilna i poseł do Dumy Państwowej. 10 czerwca 1910 w kościele św. Jana w Wilnie wyszła za mąż za Aleksandra Burhardta (1885-1976), adwokata i radnego Wilna. Mieli razem dwóch synów: Michała Witolda (1912-1989), żołnierza ZWZ i AK, Witolda (1914-1936), podporucznika artyleriiDziennik Wileński, R.20, nr 338 (10 grudnia 1936), s. 1., oraz dwie córki: Halinę Janinę po mężu Mikułowską (1917-1998), etnografkę i muzealniczkę, oraz Krystynę po mężu Mickiewicz (ur. 1921).
Ordery i odznaczenia Odznaka pułkowa 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Warszawie Kategoria:Członkinie Narodowej Organizacji Kobiet Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kategoria:Członkowie organizacji ziemiańskich Kategoria:Członkowie Polskiego Białego Krzyża Kategoria:Członkowie Polskiej Macierzy Szkolnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Polscy działacze katoliccy Kategoria:Polscy działacze narodowi Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Węsławscy Kategoria:Zmarli w XX wieku